Mont Ventoux (deel 2)

Dinsdag, 20 juli

Beste Marco,

Gisteren zou ik de beklimming vanuit Bedoin doen. Nicole vertelde mij dat ik mijn klimtijd aan jou moest doorgeven. Zij benadrukte wel dat ik het niet in mijn hoofd moest halen om een tijd neer te zetten die mogelijk onder jouw persoonlijk record zou liggen (carrière technisch gezien zou dit funest zijn). Zij maakte zich er zelfs zoveel zorgen over dat zij er in de nacht van zondag op maandag helemaal ziek van werd. Alles wat zij het afgelopen etmaal naar binnen had gewerkt kwam er gedurende de hele nacht volgens het 'Last In First Out' mechanisme weer uit. De plannen voor de maandag werden hierdoor volledig overhoop gegooid. De hele maandag heb ik haar ervan moeten overtuigen dat ik mij echt wel zou inhouden en dat ik desnoods een tijdje stil zou staan bij het monument van Tom Simpson. Deze belofte deed haar duidelijk goed; in de loop van vannacht was zij weer voldoende hersteld en vanochtend mocht ik (om 07:00 uur) op mijn fiets stappen.

De 20 kilometer vanuit Vaison la Romaine naar Bedoin stuurde mij over de col de la Madeleine. Gelukkig bleek het niet de Alpen col van de eerste categorie te zijn, maar een heuveltje waarvan de top al op zo’n 450 meter was bereikt. Net leuk om alvast een beetje warm te draaien. Even voor 8 uur bereikte ik Bedoin. Ik stopte bij het fonteintje. Cor Jansen (een ervaringsdeskundige ex HU collega) heeft mij geleerd dat je er verstandig aan doet om op warme dagen te beginnen met zoveel mogelijk te drinken voordat je van start gaat met een zware fietstocht. Nadat ik mij dus volledig had laten vollopen stapte ik als een klotsende watermassa op mijn fiets. Ik kon mij niet voorstellen dat dit goed was, maar ja... Cor heeft het gezegd...

De weg vanuit Bedoin begint als een rustige klim. Net tegen de tijd dat je in een soort van roes dreigt te raken door het kabbelende klimmetje bereik je het bos. Ik hoef jou natuurlijk niet te vertellen dat het dan over is met het rustige ritje: er moet gewerkt worden! Meteen schakelde ik terug naar mijn lichtste verzet. Er zijn fietsers die een paar tandjes over houden voor later (en daarom vanaf het begin af aan eigenlijk te zwaar rijden). Ik kies er voor om al vanaf het begin lekker licht te fietsen, waardoor ik zelf genoeg over hou om later helemaal geen behoefte te hebben aan een kleinere versnelling. Vrij snel vond ik mijn ritme. Het zal vast niet de bedoeling zijn geweest, maar ik had het uitstekend naar mijn zin. De Franse chansons die ik als muzikale begeleiding had uitgekozen tijdens deze tocht, de relatieve rust en de prachtige omgeving creëerde een surrealistische sfeer. Hier hoor je te zweten, te stumpen, te piepen en te kraken... Zoals die Belg die mij inhaalde. Dat zag er nog eens uit als een gevecht! Heftig hijgend, zwalkend over de weg van links naar rechts. Staand, zittend en toch weer staand om vervolgens meteen weer te gaan zitten. De vraag was niet of hij van zijn fiets zou vallen, de vraag was waar en wanneer dit zou gebeuren. Gelukkig reed er een auto gevuld met supporters met hem mee. Die zouden hem vast en zeker van de weg plukken als het echt niet meer verantwoord zou zijn. Mijn enige gevecht was het gevecht met de zwermen insecten met je mee vliegen. Hoe lang kan je het volhouden om het ongedierte van je af te slaan? Net op het moment dat ik de strijd tegen het ongedierte definitief leek te verliezen bracht de slingerende bosweg mij op de plek waar ik vier dagen eerder al was geweest: Chalet Reynard. Het insectenleed was hiermee vrijwel geheel verleden tijd! Door de verlossing van deze kwelling voelde de laatste zes kilometer als een ware opluchting. Ik naderde de zwoegende Belg die mij een paar kilometer eerder voorbij was gereden. Oefh, wat had hij het zwaar! Nog een wonder dat hij zo ver was gekomen. Taaie kerel hoor! Het is natuurlijk ook niet voor niets dat Caesar destijds de Belgen tot "dappersten aller Galliërs" had uitgeroepen. Niet gehinderd door enig gevoel van mededogen schakelde ik een tandje bij en reed erop en erover. Het laatste stukje leverde eigenlijk geen problemen meer op en voor de tweede keer bereikte ik de top van de Mont Ventoux.


"En laat ik het niet merken dat je een tijd hebt neergezet waar Marco niet gelukkig van wordt!". Ik heb er dus voor gekozen om weg te gaan op een schema waar jij van gaat glimlachen en om dit schema net niet te halen. Mijn eindtijd: 2 uur en 1 minuut. Ik zie met vertrouwen de salarisverhoging van Nicole tegemoet...

Vriendelijke groet,

Jacco

(deel 1: 16 juli, deel 3: 22 juli)