Beste Marco,
Vandaag ben ik met Koos Nieuwland (mijn chef op het Griftland) vanuit Malaucène naar de top van de Mont Ventoux gereden. Koos heeft gekozen om zijn persoonlijk record ieder jaar met enkele minuten te verbeteren. Het was dus bij aanvang al duidelijk wat onze eindtijd zou worden. Omdat Koos een beklimming van de Mont Ventoux op zich nog niet uitdagend genoeg vindt, had hij ervoor gekozen om met een extra zwaar verzet omhoog te rijden. Daarnaast had hij een soort van bagagedrager op zijn fiets gemonteerd waar een complete fietstas op was bevestigd. Dit weerhield Koos er niet van om ambitieus van start te gaan: het aanvangstempo lag vrij hoog. Gelukkig realiseerde Koos zich op tijd dat hij zijn PR niet te veel moest verbeteren, omdat het dan volgend jaar een hele klus zal worden om opnieuw een snellere tijd neer te zetten. Gaandeweg lieten wij het tempo dus iets terugzakken.
Onderweg bespraken we onder meer het idee om volgend jaar met een team van het Griftland College mee te doen met Alpe d'HuZes. Koos had heel enthousiast gereageerd op deze suggestie. Ook andere collega's stonden positief tegenover dit idee. Voordat we ons daadwerkelijk kunnen inschrijven, zullen er eerst nog flink wat operationele uitdagingen moeten worden opgelost. Gelukkig hebben we hier ook nog wel even tijd voor: de inschrijving voor Alpe d'HuZes 2011 zal pas in oktober van start gaan.
Zoals je weet is de beklimming vanuit Malaucène wat grillig. Stukken met een flink stijgingspercentage (ruim boven de 10%) en stukken vals plat wisselen elkaar af. Volgens mij zou dit een schitterende klimtijdrit opleveren.
Vlak boven de boomgrens mocht ik voor het eerst kennismaken met één van de verklaringen voor de naam van deze berg: winden die overal vandaan lijken te komen. Net als je verwacht dat je de wind vol in de snuit gaat krijgen, krijg je een duw van achteren. En kijk uit als je vlak langs de randjes rijdt; één stoot van opzij en je mag een stuk omhoog klauteren.De top bereikten wij keurig volgens planning! We konden met een trotse glimlach aan de afdaling naar Bedoin beginnen. Ik wilde nog wel even stoppen bij het monument van Tom Simpson. Ik zou hier een Alpe d'HuZes bidon achterlaten als blijk van waardering voor de vele sportieve hoogtepunten van deze sportman en voor de les die wij van hem hebben geleerd. Ik vulde mijn bidon met wat steentjes om te voorkomen dat mijn bidon direct bij de eerste windvlaag een aantal kilometers verderop zou eindigen in een dorp waar alle bewoners dezelfde achternaam hebben en opmerkelijk veel uiterlijke overeenkomsten met elkaar vertonen. Op dat moment kwam een soort van bezemwagen langs (ik kon mij niet onttrekken aan de indruk dat de twee inzittenden van deze bezemwagen afkomstig waren uit het zojuist genoemde dorp). Zij reutelde driftig wat naar mij. Uiteraard spraken zij geen woord Engels. Ik was al blij met de complete zinnen die zij wisten te produceren (zou het gepast zijn geweest om hiervoor te applaudisseren?). Het bleek dat het helemaal niet de bedoeling is om hier een tastbaar eerbetoon achter te laten. Gewapend met vuilniszakken liepen zij naar het monument om alle attributen als afval af te voeren. Het is misschien maar goed dat zij waarschijnlijk nog nooit hebben gehoord van geocaching...
Zo lang als de beklimming duurt, zo snel is de afdaling achter de rug. Het passeren van het centrum van Bedoin leek langer te duren: de ambtelijke hotemetoten hadden besloten om in het hoogseizoen de zebra’s in de dorpsstraat over te spuiten. De verkeerschaos die hierdoor ontstond zou in Nederland voldoende zijn geweest om een notering te krijgen in de file top 10 aller tijden.
Onder het genot van een kop koffie blikten wij nog eens tevreden terug op een geslaagde tocht. Koos had zijn persoonlijk record aangescherpt, ik had mijn Mont Ventoux trilogie volbracht. Het was mooi geweest! Als toetje mocht ik op de terugweg nog een keer de col de la Madeleine opfietsen. Niet langer hoefde ik over te houden en daarom kon ik eens lekker tegen deze beklimming aan kletsen. Op het middenblad knalde ik er tegenaan, doorschakelen en versnellen... heerlijk!!! Handig gebruik makend van een knikje het wegdek gooide ik het tempo nog een flink stuk omhoog. Het laatste stukje vlak voor de top reed ik met het tempo dat Andy Schleck later vandaag nodig gehad zou hebben om Contador van zich af te schudden. En precies daar stond Nicole mij weer op te wachten samen met Stan. Mijn dag kon niet meer kapot!Morgen rijden wij terug naar Nederland. Dan kan ik op zoek gaan naar wat de volgende uitdaging is die ik wil afvinken op mijn verlanglijstje:
- de Stelvio,
- de Cime de la Bonette,
- de Monte Zoncolan,
- de Alto de l'Angliru,
- de Marmotte,
- Luik Bastenaken Luik
Zeg het maar...
Vriendelijke groet,
Jacco
(deel 2: 20 juli)
