Alpe d'HuZes

Monte Zoncolan: de apotheose

2011-07-23T09:35:00.000-07:00

Met onze verplaatsing naar Caorle begon ook de geestelijke voorbereiding op mijn laatste fietsavontuur van deze vakantie: de Monte Zoncolan.

Vanochtend werd ik om ongeveer 6 uur wakker. Ik had alle spullen al klaar gezet, dus ik kon meteen vanuit mijn bed de auto inschuiven. Helaas had ik in de voorbereiding geen rekening gehouden met het ontbijt... Nou ja, zo'n ontbijt levert alleen maar extra lichaamsgewicht op dat ik mee naar boven zou moeten sjouwen.

Na een autoritje van bijna 2 uur kwam ik aan in Ovaro. Ik parkeerde mijn auto op een pleintje in Liariis. Ik snoof de authentieke Italiaanse sfeer op die dit dorpje uitademde. Alles klopte aan dit plaatje: de blaffende hond, het oude vrouwtje dat kromgebogen steunend op haar wandelstok voorbij kwam schuiven. Het was nog een beetje vroeg, maar als ik even gewacht had zou er ongetwijfeld een pastoor passeren en een postbode langsfietsen. Mijn autorit was nu al de moeite waard geweest! De verleiding was groot om het winkeltje (panettiere / latteria) op de Piazza Pantò di Liariis binnen te stappen voor een kopje espresso...

Nee, ik kwam hier voor één doel en voor één doel alleen: de Monte Zoncolan. Volgens "De legendarische beklimmingen van de Giro d'Italia" (Peter Leissl) overwin je op deze beklimming over een afstand van 9,9 kilometer maar liefst 1210 hoogtemeters, een gemiddeld stijgingspercentage dus van ruim 12%! Niet voor niets wordt de toegang tot deze berg ook wel "poort naar de hel" genoemd. De finales van de Giroetappes leveren op deze berg beelden op van worstelende wielrenners die het gevecht aangaan met iedere meter die ze vooruit moeten komen. Als profwielrenners al zoveel moeite hebben om hier omhoog te rijden, hoe zou ik hier dan ooit boven moeten komen???

Ik trok mijn wielerkleding aan (Alpe d'HuZes 2011 uiteraard) en ik zette de wielen in mijn fiets. Eerst nog even afdalen naar Ovaro, omdraaien en... daar ging 'ie dan! Het stuk van Ovaro naar Liariis viel (ten opzichte van de rest van de beklimming) nog mee: een gemiddeld stijgingspercentage van ongeveer 10%. In Liariis vlakt de weg even af. Ik passeerde het pleintje waar ik mijn auto had geparkeerd. Echt geen espresso? Nee, echt geen espresso; ik reed verder richting het bos. Daar, vanaf de poort naar de hel, zou het geweld van de Zoncolan pas echt losbarsten.

De statistieken van deze berg slagen in er in de verste verte niet in om te beschrijven hoe zwaar deze berg is vanaf het punt waar je "La Porta per Inferno" bent gepasseerd. Wellicht zou een vergelijking met een andere beklimming meer zeggen, maar alle bergen die ik tot dusver had gedaan zouden als referentie een belediging zijn voor deze berg. Kilometers lang gaf mijn Garmin een hellingshoek aan van 15 of 16 procent. Slechts heel af en toe mocht ik genieten van een stukje waarop de weg met 13 of 14 procent opliep. Daartegenover stonden hele gemene meters met uitschieters van boven de 20%. Met deze stijgingspercentages was het niet mogelijk om te blijven zitten. Ik had mazzel dat het wegdek droog was. Mijn achterwiel hield hierdoor voldoende grip, ook tijdens de stukken waarop ik staande moest klimmen. En hoe zwaar het ook was, ik genoot van ieder moment. Wat een voorrecht om hier te mogen knokken.

Naast een extreem zware klim is de Monte Zoncolan vooral een beklimming van ongekende schoonheid! Het perfect geasfalteerde wegdek slingert door een schitterende bosrijke omgeving. Bovendien zijn er om de paar honderd meter grote banners geplaatst van wielerhelden die in het verleden grootse daden hebben verricht in Italië. Tussen deze iconen doorfietsen; dit is wielerbeleving optima forma!

Pas na het passeren van de boomgrens, in het gedeelte van de klim waar je de 3 tunneltjes passeert, kon ik even bijkomen. Precies lang genoeg om mij op te laden voor het behoorlijk heftige staartstukje; ook de laatste kilometer moest ik stevig stampen op mijn 34 x 28 (volgens mij het zelfde verzet als waarmee Bauke Mollema in 2010 omhoog was gereden).

Op de top van de berg werd ik enthousiast begroet door 2 Italianen. Zij hadden mij met hun auto vlak voor de top ingehaald. Bij de uiting van hun enthousiasme werden zij niet gehinderd door een Calvinistische rem. Er kwam een stortvloed aan Italiaanse superlatieven over mij heen. Guus van Holland opent zijn stukje 'Paradiso' met de woorden "Italië is een paradijs voor wielrenners. Zeggen de wielrenners. Waarom? Omdat ze worden geëerd, verzorgd, gestreeld en verwend als kroonprinsen.". Als deze mannen representatief zijn voor de overige Italianen, dan heeft Guus met de keuze voor het woord 'paradijs' de werkelijkheid schromelijk onderschat. Deze mannen hadden al heel wat bergen gezien: de Galibier, de Tourmalet... maar dit? Dit was waanzin!!! Ik had hier, in hun optiek, een prestatie geleverd van uitzonderlijke klasse! Het leek me verstandig om maar niet te vertellen dat ik het op een lege maag had gedaan en om ze maar niet te laten zien dat ik het met een compact had gedaan, want dan zouden vast en zeker helemaal gek zijn geworden. Natuurlijk wilden zij een fotootje van mij maken. Dat hadden ze ook al gedaan vlak voordat ik de top had bereikt. Ze beloofden mij de foto's via email te sturen. Ik ben benieuwd of het gevoel van gelukzaligheid tijdens deze laatste meters op deze foto's is vastgelegd...

Tijdens de afdaling ben ik slechts 2 andere fietsers tegengekomen die omhoog reden. Slechts 2... Ach, het was nog vroeg!

Passo Giovo: met mijn hoofd in de wolken...

2011-07-17T08:46:00.000-07:00

Op de derde (en laatste) dag van ons verblijf in San Leonardo stond de Passo Giovo (Jauvenpass) op het programma. Het was nog even onzeker of dit wel zou doorgaan, omdat Nicole gistermiddag een ongeluk had gehad in de sauna van het hotel (flinke brandwonden in gezicht, hals en borst). Er was even paniek, maar na een bezoek aan het ziekenhuis in Merano leek het allemaal gelukkig mee te vallen (was het de wonderzalf, of waren het de magische woorden van de uiterst charmante Italiaanse dokter?). De pijn was in ieder geval verholpen. De schade was heel vervelend, maar normaal gesproken zou alles na verloop van tijd weer moeten herstellen.

Nicole wilde haar vakantie niet laten bederven door dit incident. Wij zouden dus allemaal de Passo Giovo opgaan: ik om te fietsen, Nicole samen met Stan om de geplande geocaches op te zoeken. Op de heenreis naar het hotel waren wij al met de auto over deze pas gereden. Ook toen lag de pas (net als vandaag) in een deken van wolken. Ik wist dus dat ik op een gegeven moment door een hele vette mist zou moeten rijden, waarbij je nauwelijks een hand voor ogen kan zien. Geen plezierig vooruitzicht...

De ruim 1400 hoogtemeters werden gelijkmatig opgediend over deze 20 kilometers lange tocht (7% gemiddeld). Al vrij snel passeerde ik Nicole en Stan die mij vanaf de kant van de weg stonden aan te moedigen. Stan vroeg mij of het makkelijk ging... Zag het er zo goed uit dan? Ik moet bekennen dat ik op reserves reed. Er zouden nog voldoende kilometers komen om mijn energie kwijt te raken, dus ik hield mij nog een beetje in. Het was een heerlijke klim door een bosrijke omgeving. Ik genoot van de zeer fraaie uitzichten die zich af en toe aandienden.
"Wat gaat het lekker! Zou ik hier al gaan versnellen? Nee, nog even wachten..."
"Wat gaat het lekker! Zou ik hier al gaan versnellen? Nee, nog even wachten..."
"Wat gaat het lekker! Zou ik hier al gaan versnellen? Nee, nog even wachten..."
"Wat gaat het lekker! Zou ik hier al gaan versnellen? Nee, nog even wachten..."
...
Deze gedachten vergezelden mij kilometers lang. Voordat ik er erg in had was de boomgrens bereikt. Mistflarden zochten elkaar op en vormden samen een dikke deken van witte niks. Mijn belevingswereld werd teruggebracht naar meter voor mijn voorwiel. Veel meer dan dat kon ik niet zien. Af en toe kwamen er lampen op mij afrijden. Ik vond het best een beetje spannend... Zou ik wel op tijd worden gezien? En hoe zit het met het verkeer dat mij van achteren nadert? Gelukkig reden de auto's en motoren ook heel voorzichtig, waardoor het geen moment echt gevaarlijk is geworden.

Met het verdwijnen van het zicht verdween ook mijn gevoel voor tijd. Hierdoor had ik de top van de berg bereikt voordat ik er erg in had. Door de vette mist dit keer geen indrukwekkende vergezichten als achtergrond op de foto van die ik van mij liet mij laten op de top van de berg. In plaats daarvan een grauw, spookachtig plaatje. Heeft ook wel wat!

De motorrijder die mij vereeuwigde was ik al eerder onderweg tegengekomen. "Wat heb je die laatste kilometers snel gedaan!" Dat was nog eens goed voor mijn ego!!! Een compleet leger met feel good psychologen, tsjakka goeroe's en mental coaches zou in geen jaren in staat zijn geweest om het effect van dit ene zinnetje te evenaren! Ik voelde mij een gelukkig mens.

Op deze hoogte door de mist rijden is trouwens best koud joh! Gelukkig was ik de les die de Passo Rombo mij had geleerd niet vergeten: ik had een windstopper bij mij voor de afdaling. Tijdens het eerste deel van de afdaling reed ik natuurlijk heel voorzichtig, maar toen het wolkendek weer daar was waar het hoort te zijn (boven mijn hoofd) kon ik wat meer vaart maken. Het was nog even schrikken toen ik met mijn voorwiel in een scheur in het asfalt terecht kwam. Ik realiseerde mij dat een vaartje van zo'n 50 km per uur opgeteld bij zo'n scheur in het wegdek een volgend bezoekje aan het ziekenhuis in Merano had kunnen zijn. Gelukkig bleef mij dit bespaard; heelhuids bereikte ik het hotel.

Ik heb drie fantastische fietsdagen gehad in San Leonardo. Jammer alleen van die smerige nasmaak die het hotel ons heeft bezorgd. En nu maar hopen dat DAS rechtsbijstand er in zal slagen om het hotel te laten voelen wat verantwoordelijkheid voor je gasten betekent.

Passo Rombo: de grote onbekende

2011-07-16T21:00:00.000-07:00

De autoreis naar en van de Stelvio was mij slecht bevallen. Het duurde langer dan verwacht en met de Italiaanse taferelen op de provinciale weggetjes was de reistijd ook nog eens onvoorspelbaar. Op basis hiervan had ik besloten om niet naar de Gavia en de Mortirolo te rijden (die nog verder weg lagen dan de Stelvio). In plaats daarvan zou ik de Passo Rombo (Timmelsjoch) en de Passo Giovo (Jauvenpass) op rijden. Dit zou mij minstens 5 uur reistijd schelen.

Mijn tweede Italiaanse klim was dus de Passo Rombo. Ik wist helemaal niets van deze beklimming. Met de Stelvio van gisteren nog in de benen, begon ik rustig aan dit mysterie. De voet van deze pas lag aan de voordeur van ons hotel. Het aanloopje van deze berg gunde mij een mogelijkheid om de zure benen een beetje los te fietsen. Rustig aan, geen flauw idee wat er allemaal nog zou gaan komen...

Ik werd ingehaald door een man op leeftijd. Je kent ze wel, zo een met kuiten waar een 28 jarige profwielrenner jaloers op mag zijn. Hij had er kennelijk zin in. Op geen enkele manier kreeg ik behoefte om zijn tempo te volgen. Het enthousiaste rijden van deze man gaf mij wel vertrouwen; als iemand met zo'n hoog tempo hier omhoog wil rijden, dan kan de Passo Rombo nooit veel voorstellen. Ik durfde mijn tempo dus een klein beetje op te schroeven. Dat deze man helemaal niet de intentie had om de top te bereiken werd mij een paar kilometer later duidelijk toen ik hem passeerde, terwijl hij aan de kant van de weg stond en aanstalte maakte om weer terug te fietsen. Oeps... had ik misschien overhaast de verkeerde conclusies getrokken?

Inmiddels was het plezierige aanloopje al even achter de rug. Het stijgingspercentage kroop omhoog richting de 10%. Uiteindelijk zaten er zelfs uitschieters tussen van meer dan 14%! Gelukkig duurde dit venijnige stuk niet echt lang. De weg vlakte weer af naar iets onder de 8%. Het was mij nog niet eerder gebeurt dat ik blij was met een "afvlakking" naar 8%. Ik kon in ieder geval weer in een soort van ritme komen. Hier had ik even geen last van heimwee naar de tripel op mijn vorige racefiets (inmiddels was het mij duidelijk dat ik een beetje overmoedig was geweest met de keuze voor een compact op mijn Gazelle). Ik herstelde zelfs een beetje. Tijd om een beetje om mij heen te kijken... Allemaal bergtoppen die een stuk hoger lagen dan waar ik nu reed. Waar zou deze pas een bergkruin passeren? Ik zou hoe dan ook nog flink wat hoogtemeters moeten maken.

De rit duurde inmiddels al een kilometer of 15. Met een relatief vlak stuk werd het eerste deel van de beklimming afgesloten. Lekker hoor, even geen druk op de benen. Mijn Garmin vertelde mij dat ik op een hoogte van circa 1700 meter reed. Ik had nog steeds geen flauw idee waar de top van deze berg lag en (belangrijker) welke hoogte ik moest bereiken om op mijn eindbestemming van vandaag te komen. Veel tijd om na te denken over deze vragen had ik niet; de weg begon weer op te lopen. Het tweede deel van de klim verliep vrij onregelmatig. Stukken van rond de 7% werden afgewisseld door (kilometers lange) stukken met een gemiddeld stijgingspercentage van 10 tot 11 procent. Het werd koud op deze hoogte. Ai! Ik was vergeten een windjack mee te nemen voor de afdaling... Ik zou dus straks met een nat shirt de afdaling moeten doen. Waardeloos, maar geen excuus om nu te stoppen en om te keren. Ik worstelde dus verder naar boven.

Met een tunnel kwam een einde aan het geweld van de berg. Het laatste stuk liep nog slechts met een procent of 4 omhoog. De problemen waren echter nog niet voorbij... Mijn windjack was niet het enige attribuut dat ik was vergeten; ik had er ook niet aan gedacht om de lampjes voor mijn fiets mee te nemen. Het is geen pretje om zonder verlichting te rijden door onverlichte tunnels waar auto's door heen rijden (in het bijzonder de tunnels langer dan 150 meter). Zeker geen prettige ervaring, maar ik slaagde er in ook deze hindernissen te nemen zonder kleerscheuren op te lopen. Na bijna 30 kilometer had ik de top bereikt, op een hoogte van 2509 meter. Even snel een fotootje gemaakt, en door de snijdende kou afdalen naar het warme dal!

De Stelvio: een eindeloze klim!

2011-07-15T21:00:00.000-07:00

Vandaag was de Stelvio vanuit Prato als eerste aan de beurt. Een lengte van 25,4 kilometer, een hoogteverschil van 1842 meter en 48 haarspeldbochten... Laat ik maar beginnen met de conclusie: wat een waanzinnige ervaring! Ik heb mij niet laten verleiden om het gevecht met de berg aan te gaan. In plaats daarvan reed ik in mijn eigen tempo en beleefde iedere meter van de berg. Het resultaat daarvan is een beleving om nooit te vergeten.

De Stelvio begint heel geleidelijk. Het is opletten dat je tijdens de eerste kilometers geen kruit aan het verschieten bent dat je later nog hard nodig zal hebben. Het duurde even voordat ik de eerste haarspeldbocht (van de 48 in totaal) had bereikt, maar toen ik die eenmaal was gepasseerd kon het aftellen beginnen. Een eenvoudig klusje zou je zeggen, zeker omdat de bochten ook nog eens keurig genummerd zijn. In werkelijkheid bleek het allemaal niet zo eenvoudig. Mijn gevoel kwam op geen enkele manier overeen met de feitelijke werkelijkheid: na verloop van tijd was ik ervan overtuigd dat het aantal bochten dat ik al was gepasseerd en het aantal bochten dat nog zou komen opgeteld veel meer dan 48 zou moeten zijn.

Skill Shimano mannen schoten mij voorbij. Nee, gelukkig geen Kenny van Hummel volgens mij. Kenny van Hummel is een rasechte sprinter. Fantastisch in een vlakke finale, maar in de bergen heeft hij niets te zoeken. Iedere verkeersdrempel onderweg is voor hem al snel een beklimming van de buitencategorie. Tijdens de bergetappes in de Tour de France 2010 gaf Kenny een volkomen nieuwe dimensie aan het begrip afzien. De vernedering bleef mij bespaard dat ook Kenny van Hummel nog even voorbij kwam stuiven. Of misschien kwam hij wel voorbij stuiven, maar wilde ik het gewoon niet zien...

De strenge wielerwet die ik mijzelf heb opgelegd bepaalt dat een beklimming alleen telt als ik de top zonder onderbreking heb weten te bereiken. Uitsluitend voor het geval van materiaalpech is er binnen deze wet een artikel opgenomen waarin ruimte wordt geboden om te kunnen stoppen onderweg. De vraag hoe erg ik het zou vinden wanneer ik materiaalpech zou krijgen begon hoe langer hoe meer trekjes van verleiding te krijgen.

Tussen de bomen kan je niet echt goed zien hoe zwaar de beklimming is; je voelt het alleen. Na het passeren van de boomgrens wordt de zwaarte van het stuk dat nog komen gaat ook heel zichtbaar. Dit gaf mij allerminst een geruststellend gevoel!

Aan de voet van de berg was er nog een aangenaam temperatuurtje. Als warmte de neiging heeft om op te stijgen, waarom is het op deze hoogte dan zo snijdend koud? Bovendien is het op deze hoogte happen naar zuurstof. Ik begreep opeens wat voorgangers van mij bedoelen wanneer zij de Stelvio een adembenemende ervaring noemen. Het leek alsof de afstand naar de top alleen maar groter werd met iedere meter die ik vooruit reed. Pas bij het bereiken van de laatste haarspeld begon ik te geloven in een succesvolle afloop.

Het heeft mij heel wat moeite gekost, maar uiteindelijk is het mij toch gelukt: ik had de top bereikt. Vrijwel direct filterde mijn geheugen al het afzien keurig weg. Wat overbleef was een geweldig mooie tocht naar het hoogste punt waar ik ooit met een racefiets was geweest. Absoluut een fantastisch mooie klim!

Helaas had de autoreis naar de top van de Stelvio, de afdaling naar Prato en de beklimming veel meer tijd gekost dan verwacht (ik laat even in het midden in welk van deze drie componenten de grootste tijdsoverschrijding zat). Hierdoor was er onvoldoende tijd over om af te dalen naar Bormio en om ook van deze kant de Stelvio te beklimmen. Bovendien merkte ik dat het beste er al wel een beetje af was bij mij. Bij mijn voornemen om er een dubbelklim van te maken, ging ik er vanuit dat de eerste klim wat beter te behappen zou zijn. Soms moet je ook tevreden kunnen zijn met wat je hebt. En dat kon ik! Ik stapte in de auto en reed met een vette grijns op mijn gezicht terug naar San Leonardo.

Vakantie in Italië: Ricivere la dolce vita

2011-07-14T21:00:00.000-07:00

Vakantie in noord Italië! Deze kans mag ik niet aan mij voorbij laten gaan om een aantal bergen die op mijn fietsverlanglijstje staan af te vinken. Het is de bedoeling dat ik onze korte tussenstop in San Leonardo ga gebruiken voor de Stelvio (vanuit Prato en vanuit Bormio), de Mortirolo en de Gavia. Vanuit onze eindbestemming (Caorle, net iets ten noordoosten van Venetië) wil ik, als slotstuk, de Monte Zoncolan opzoeken. Wordt vervolgd...

68 Keer kippenvel

2011-06-10T03:52:00.001-07:00

Gisteren was het slotstuk van een evenement waar het Griftland College (Soest) al maanden naar toe heeft geleefd: Alpe d'HuZes 2011. Alpe d'HuZes is veel meer dan een eendaags evenement. De afgelopen maanden zijn er bij ons op school heel veel acties georganiseerd om geld in te zamelen voor de kankerbestrijding (een sponsorloop, een culturele avond, het personeelscabaret, een vastenactie, een milimeteractie en nog veel meer). Gisteren was dus het slotstuk van dit grote project bij ons op school. Een team van 11 leerlingen en 5 personeelsleden heeft op de flanken van de Alpe d'Huez geknokt om in één dag 66 beklimmingen te volbrengen. Oorspronkelijk zouden er 12 leerlingen meefietsen. Helaas zijn wij zonder Isabel naar Frankrijk vertrokken; haar moeder was vorige week overleden aan de gevolgen van kanker. Door het overlijden van de moeder van Isabel heeft onze deelname aan Alpe d'HuZes een hele bijzonder betekenis gekregen. Het gaf ons de kracht om de beklimmingen die Isabel graag had willen doen als extra beklimmingen voor onze rekening te nemen.

Gelijktijdig met de inspanningen in Frankrijk werd er in de aula van de school onder begeleiding van Emiel Mellaard (Rules for Health, Bunschoten) mee gefietst op spinning bikes. Hierbij werden live beelden vanuit Frankrijk getoond. Dit spinning event onderstreepte de betrokkenheid van de hele school bij de deelname aan Alpe d'HuZes.

Voor mij was het tot en met het laatste moment spannend of ik donderdagochtend zelf ook op de fiets zou stappen. Op grond van de paar meters die ik op mijn fiets had gezeten sinds de blessure aan mijn achillespees, had ik mij er dinsdagmiddag al bij neergelegd dat het niet zou lukken. Omdat ik woensdagochtend van Martijn Le Rütte (fysiotherapeut) te horen had gekregen dat het niet onverantwoord zou zijn om het te proberen, besloot ik donderdagochtend toch gewoon naar de start te gaan.

Donderdagochtend ging de wekker om 02:45 uur. Het vertrek vanuit Villard Reculas verliep prima. Hierdoor konden wij keurig om 04:30 uur aansluiten achter aan de enorme rij met fietsers. Wij moesten echter nog wel even wachten voordat wij echt van start mochten gaan. Uiteindelijk passeerden wij de startboog om ongeveer 05:00 uur.

De dag is één grote aaneenschakeling geworden van mooie momenten. De aanmoedigingen van de ontelbare supporters, de ontmoetingen onderweg met andere deelnemers, de gesprekken tijdens het fietsen... het ene kippenvel moment volgde het andere op. Wat een indrukwekkende dag! Voor mij was de dag al geslaagd toen duidelijk werd dat ik in ieder geval mee kon fietsen. Uiteraard moest ik het rustig aan doen, maar uiteindelijk bereikte ik na zo'n anderhalf uur voor de eerste keer de finish. Dit was al veel meer dan waarop ik had gehoopt! Het was helemaal onvoorstelbaar dat er, mede dankzij de pretpillen van de Baarnse dokter Fuentes (Kees Romeijn), aansluitend nog drie beklimmingen zouden volgen in een vergelijkbaar tempo. Na mijn vierde beklimming zat ik nog altijd op het schema van zes beklimmingen. Omdat mijn achillespees behoorlijk pijnlijk was en dik begon te worden, besloot ik dit jaar genoegen te nemen met vijf fantastische beklimmingen. Na mijn vorige 2 deelnames aan Alpe d'HuZes (met 6 beklimmingen per keer) hoefde ik mijzelf niets meer te bewijzen. Alhoewel... misschien was het wel eens goed om mijzelf te bewijzen dat ik ook grenzen weet te trekken. Nu had ik de tijd om mij in alle rust voor te bereiden op de laatste klim. Hierdoor werd mijn finale van 14,5 kilometer een rit om nooit meer te vergeten. Wat heb ik ervan genoten! Het hoogtepunt was het moment waarop ik met mijn mede Griftlanders door de finishboog reed. Ik mocht hierbij het stuurbordje van Isabel met mij meenemen. Dit moment is in mijn ziel gegraveerd...

Wij zijn er met het team van het Griftland College in geslaagd om in totaal 68 beklimmingen te voltooien. Ook hiermee hebben wij het doel voor ogen (66 beklimmingen) weten te overtreffen. Al eerder hadden wij het andere doel ruimschoots gehaald: het streefbedrag was € 66.000,=, er is naar alle waarschijnlijkheid meer dan € 100.000,= ingezameld!

Ik voel mij bevoorrecht dat ik op deze manier mijn Alpe d'HuZes trilogie mogen completeren. Nogmaals wil ik al mijn sponsors bedanken; door jullie bijdragen is mijn deelname aan Alpe d'HuZes zinvol geweest. Daarnaast wil ik iedereen bedanken die mijn drie deelnames aan Alpe d'HuZes mogelijk heeft gemaakt.

Brad Pitt in de rol van Jacco Gnodde...

2011-06-05T22:36:00.000-07:00

achil - les – hiel, [ag` gil-], de -woord (mannelijk): mythologie kwetsbare plaats of plek, naar de Griekse held Achilles, die slechts kwetsbaar was aan de hiel
(bron: www.woorden.org)

Vorige week maandag kreeg ik wat last van mijn rechter achillespees. Naar mijn gevoel was dit slechts een kwestie van een avondje rustig aan doen en dan zou er de volgende dag niets meer aan de hand zijn. Wel had ik mij voorgenomen om voor de zekerheid een fysiotherapeut op te zoeken, maar omdat de pijn in de loop van dinsdag al wat minder werd, leek mij dit toch niet nodig. Woensdag namen de klachten nog verder af en donderdag (hemelvaartsdag) leek het erop alsof het probleem geheel was verdwenen. Net op tijd voor een laatste trainingsrit... dacht ik... Op het moment dat ik de eerste pedaalslag maakte schoot er een snijdende pijn door de onderkant van mijn rechterbeen. Vergeet het maar, dit gaat helemaal niets worden. In eerste instantie baalde ik ervan dat mijn geplande trainingsrit hierdoor niet mogelijk was. In de loop van de dag begon ik mij af te vragen hoe ik ervoor kon zorgen dat mijn deelname aan Alpe d'HuZes niet in gevaar zou komen. Vrijdag toch maar even langs bij een fysiotherapeut.
De insteek bij de fysiotherapeut was duidelijk: op 9 juni ga ik 6 keer de Alpe d'Huez opfietsen. Wat moet er gebeuren om hierbij geen onherstelbare schade op te lopen aan mijn achillespees? De diagnose van mijn behandelaar was allerminst een antwoord op deze vraag: 4 tot 6 weken herstel. Zou het gaan lukken om 4 tot 6 weken in 5 dagen proppen?
Straks lig ik weer op de bank bij de fysio (Martijn Le Rutte). Ik hoop dat hij er met een "Dick van Toorntje" voor kan zorgen dat ik mij donderdagochtend voel als Arjen Robbe op 24 juni toen hij in de 73e minuut van de wedstrijd Kameroen – Nederland het veld in werd gebracht voor Rafael van der Vaart.

Dat mijn achillespees mijn achillespees is lijkt mij duidelijk, maar of het ook mijn achilleshiel gaat zijn... Ik zou er overigens helemaal geen problemen mee hebben wanneer er een Brad Pitt achtige verschijning gecast zal worden voor mijn rol in de verfilming van mijn strijd tijdens Alpe d'HuZes 2011...

Alpe d'HuZes sponsorloop brugklassen Griftland College

2011-04-29T07:17:00.000-07:00

Op dinsdag 19 april hebben de brugklassers van het Griftland College (Soest) meegedaan aan een sponsorloop. De opbrengst van deze sponsorloop wordt via de deelname van het Griftland College aan Alpe d'HuZes overgemaakt aan het KWF. Ter voorbereiding op deze sponsorloop hebben wij met de leerlingen gesproken over het doel van deze actie. Hierbij hebben wij gebruik gemaakt van een presentie waarin o.a. werd stilgestaan bij Daan Pelstra, Richelle Laurijsen, Bas Mulder en Thomas van de Groep. Uiteraard werd ook gesproken over het volstrekt unieke karakter van Alpe d'HuZes (symboliek, anti-strijkstok, gerichte besteding en ambitie). Wij hoopten de leerlingen intrinsiek te motiveren met deze voorlichting; het was de bedoeling dat de leerlingen niet alleen zouden meedoen omdat het aan hen werd gevraagd, maar dat ze zouden meedoen omdat ze het ook echt graag wilden. Tijdens de bijeenkomsten voelden wij al dat er iets bijzonders gebeurde. Met kippenvel heb ik de verhalen gehoord van de leerlingen en ik werd stil van het respect en de betrokkenheid waar de leerlingen blijk van gaven.

Vandaag werd bekend gemaakt hoeveel geld de leerlingen hebben ingezameld: € 17.400,=!!! Wat een waanzinnig bedrag!!!

De sponsorloop was het zoveelste geslaagde evenement waarmee het Griftland College geld inzamelt voor Alpe d'HuZes. Andere evenementen die eerder plaatsvonden zijn het culturele evenement "Music4Life", een personeelscabaret, een vastenactie ("Hongerklop") en de milimeteractie. Het is geweldig om te zien hoeveel leerlingen actief een bijdrage leveren via al deze Alpe d'HuZes activiteiten. Bovendien is het onvoorstelbaar hoeveel geld er inmiddels al is ingezameld. Ook nu weer blijkt: "Door zich onmogelijke dingen ten doel te stellen, verwezenlijkt men op den duur wat men anders nimmer tot stand gebracht zou hebben" (Sainte Beuve).

Een tweede seizoenstart

2011-04-25T12:33:00.000-07:00

Ik had mij voorgenomen om dit jaar een stuk beter voorbereid aan Alpe d'HuZes te beginnen dan in 2010. Maar ook nu weer geldt dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens. Na een aardige start, met al vrij vlot een rit van ruim 125 km, kakte ik behoorlijk in. Sinds de Joop Zoetemelk Classic had mijn fiets de schuur niet meer verlaten. Dit ging niet goed!

In de tussentijd werd duidelijk dat ik een grote beurt voor mijn fiets niet langer kon uitstellen. Tandwielen vervangen, ketting vervangen, nieuwe banden... het zou al snel een ingreep van meer dan € 300,- worden. Dit was het moment om te besluiten of mijn Trek ook dit jaar mij zes keer de Alpe d'Huez op zal helpen, of dat ik een nieuwe fiets zou kopen. De knoop was vrij vlot doorgehakt toen het Banierhuis in Houten mij een sympathiek voorstel deed. Hierdoor ben ik sinds vorige week de trotse bezitter van een hele fraaie Gazelle (Silhouet, Ultegra, FullCrum Racing 5).

Het eerste ritje (mijn korte rondje Utrechtse Heuvelrug) beviel uitstekend! Op goede vrijdag heb ik langer stukje gefietst: Houten-Harderwijk-Hoenderloo (118 kilometer). Het was mijn bedoeling om even bij het bankje van Bas Mulder extra inspiratie op te doen, maar het is mij niet gelukt om deze plek te vinden. Achteraf bleek dat ik de juiste locatie tot op 370 meter was genaderd. Ondanks het feit dat ik mijn doel niet had weten te vinden was het toch een schitterende tocht; dankzij deze zoektocht heb ik hele fraaie stukjes Nederland gezien, die ik zonder Bas nooit ontdekt zou hebben. En dat ik niet bij Bas ben geweest... ach, dan heb ik tenminste een goede reden om er binnenkort nog een keer naar toe te gaan!

Tijdens deze rit bleek dat de voorderailleur niet helemaal goed was afgesteld (liep aan) en dat een rubber in het stuur te droog was. Zaterdag heb ik dit meteen even laten herstellen, want zondag stond alweer de volgende rit in mijn agenda: Nijmegen-Arnhem-Nijmegen. Deze rit van 135 kilometer bracht ons (Ronald, Ferry, Ton en mij) over 9 heuveltjes:
(1) Boersberg (Doorwerth);
(2) Italiaanseweg (Doorwerth);
(3) Posbank - Emma Piramide (Beekhuizenseweg, Boerenallee, Bovenallee);
(4) Posbank - Zijpenberg / Snippendaalseweg;
(5) Posbank - Rozenbos / Holleweg;
(6) Eltenberg Oost (Elten);
(7) Nieuwe Holleweg (Beek / Berg en Dal);
(8) Oude Holleweg (Beek / Berg en Dal);
(9) Ubbergse Holleweg (Ubbergen).
De rit van twee dagen eerder zat nog flink in de benen, maar desondanks heb ik genoten van een wonderschone rit! Ook het voor mij nog onbekende stukje in de route (het gedeelte rondom Elten) was alleraardigst. Bovendien werd de fraaie beklimming naar Hoch Elten beloond met de lekkerste pannenkoek die ik ooit heb gegeten ("Sport Pfannkuchen").

Mijn Gazelle Silhouet is meer dan slechts een nieuwe fiets; het is mijn tweede seizoenstart. Nog net op tijd, maar ik zal wel keihard aan de bak moeten om er op 9 juni klaar voor te zijn. En weet je? Ik heb d'r zin an!

Sodemieter op!

2011-04-10T14:29:00.000-07:00

Luister kanker... je vergist je... Je hebt ons al eerder een onwaarschijnlijk oor aangenaaid. Weet je nog wel? Of ben je het vergeten? Lees hier nog maar eens terug over wat je met ons hebt gedaan. De manier waarop je toen tekeer ging was al onfatsoenlijk. Wat zeg ik? Je was ronduit schofterig bezig. Je hebt ons radeloos gemaakt. Het leed dat je ons toen hebt bezorgd was nauwelijks te verdragen. De pijn en de onzekerheid die je ons hebt bezorgd heeft hele diepe littekens in ons leven nagelaten. Je hebt ons zoveel ontnomen. En wat heb je ons ervoor terug gegeven? Onzekerheid en spanning. Iedere keer weer als er een controle is...

Nu je al een paar jaar niets van je hebt laten horen, durven wij eindelijk weer naar voren te kijken. Ons pad is wel wat veranderd; de richting die wij uitgaan is niet meer dezelfde. Het is ons eindelijk gelukt om met deze nieuwe koers een toekomst tegemoet te gaan. Wij hebben onze plek gevonden op deze reis. Wij hadden er weer zin in!

Waar haal je de gore moed vandaan om nu weer bij ons langs te komen?!?! Blijf met je poten van ons af! Sodemieter op! Zelfs jij moet toch wel begrijpen dat je dit niet kan maken.

Afgelopen vrijdag kregen wij te horen dat er bij Floor een hersentumor is gevonden. Floor wordt maandagochtend geopereerd. Morgen zijn onze "Tinkle-bell sterretjes" voor Floor, maar daarna is al onze gedachtenkracht natuurlijk ook weer voor Richard, Arjet en Daan.

Joop Zoetemelk Classic

2011-03-20T02:06:00.000-07:00

Voor wielerliefhebbers was gisteren natuurlijk de dag van "La Primavera": Milaan - San Remo, de eerste grote klassieker van het wielerseizoen. Dit jaar vierde ik het begin van de wielerlente echter niet achter de beeldbuis; samen met Ferry en Ronald heb ik meegedaan aan de Joop Zoetemelk Classic, een tocht van 150 kilometer door het Groene Hart. Voor Ferry waren dit de eerste buitenkilometers van dit seizoen. Ronald had al flink wat ritjes gemaakt. Toch zou het ook voor hem nog best een stevige rit worden: een squash wedstrijd, biertjes en een korte nacht is geen ideale voorbereiding voor zo'n toertocht. En ik moet toch zelf nog maar eens hard nadenken of bruin kasteelbier drinken nou echt de beste manier is van koolhydraten stapelen...

Drie kwartier later dan gepland (09:15 uur) passeerden we de startlijn, uitgezwaaid door Joop Zoetemelk zelf. Het was een keurige route, uitstekend uitgepijld. De stempel- en verzorgingsposten waren ook goed georganiseerd. Het weer zat erg mee. Alleen 's morgens was het nog wat fris, maar toen het zonnetje eenmaal was doorgebroken was het perfect fietsweer. Geen van ons drieën heeft last gehad van materiaalpech. We slaagden er aardig in om een redelijk tempo vast te houden. Kortom: een heerlijke rit!

Het enige minpuntje van de dag: voor mijn Garmin was de route niet te volgen. Het leek erop alsof ik een omgekeerde route had ingevoerd. Ik ben bang dat ik nog een extra cursus nodig zal hebben.

Mijn vijfde rit dit seizoen zat erop. De voorbereiding op Alpe d'HuZes is dit jaar een heel stuk beter dan in 2010. Dat mag ook wel; dit jaar moet mijn zesde beklimming natuurlijk een stuk voorspoediger gaan dan vorig jaar!

Vrije keuze?

2011-03-11T03:49:00.000-08:00

Vanochtend hoorde ik op de radio dat Achmea vanaf 2012 een aantal complexe operaties alleen nog zal vergoeden in ziekenhuizen die aan gestelde eisen voldoen. De Nederlandse Vereniging voor Heelkunde maakte hiervoor onlangs normen bekend. Van de 91 ziekenhuizen in Nederland zijn er 47 die niet aan de eisen voldoen bij één of meer operaties. Deze informatie staat onder meer op nu.nl.

Patiënten hebben behoefte aan en recht op de best mogelijke kwaliteit in operaties (CvV). Zorgverzekeraars dragen de verantwoordelijkheid om patiënten zo goed mogelijk te informeren over de kwaliteit van de zorgaanbieders, zodat patiënten een goede keuze kunnen maken voor een ziekenhuis waar zij behandeld willen worden. Een zorgverzekeraar doet er bovendien verstandig aan om de keuze voor bepaalde zorgaanbieders te stimuleren wanneer de kwaliteit van de geboden zorg daar aanleiding toe geeft.

Meneer en mevrouw Bovenakker zijn inmiddels oude mensen. Voor hen gaat de wereld behoorlijk snel. Zij hebben behoefte aan zekerheden, herkenning en vertrouwen. Heel gewoon voor mensen van hun leeftijd. Meer dan 10 jaar geleden werd er bij meneer Bovenakker darmkanker geconstateerd. Het was een enorme schok en in eerste instantie was er sprake van bijzonder weinig perspectief. Uiteindelijk is hij in een kleiner ziekenhuis terecht gekomen. Hij is daar behandeld door een specialist die de darmkanker met een vrij radicale ingreep en een serie nabehandelingen heeft aangepakt. Nu, zoveel jaar later, is meneer Bovenakker nog altijd springlevend, blaakt van gezondheid en geniet iedere dag van het leven.

Afgelopen maand is er bij meneer Bovenakker opnieuw darmkanker geconstateerd. Het zal duidelijk zijn dat dit nieuws met een enorme dreun bij de familie Bovenakker is aangekomen. Meneer Bovenakker heeft zich ook dit keer laten onderzoeken in het ziekenhuis waar hij de vorige keer is behandeld. De specialist die destijds zo'n geweldige zorg had geboden werkt hier nog altijd. Het was een enorme opluchting dat deze specialist ook dit keer weer de zorg voor meneer Bovenakker voor zijn rekening zal nemen! Bovendien werkt in dit ziekenhuis een goede kennis van de familie Bovenakker als verpleegkundige. Deze kennis geeft hen veel aandacht; hij toont oprechte belangstelling in hoe zij zich voelen en hij neemt alle tijd om de informatie te geven waar meneer en mevrouw Bovenakker behoefte aan hebben. Door de zorg van de specialist en de aandacht van de verpleegkundige hebben meneer en mevrouw Bovenakker geen last van angst, onzekerheid en slapeloze nachten. Zij hebben vertrouwen dat het goed zal komen. Moet je eens voorstellen wat dit betekent voor de kwaliteit van hun leven!

Een patiënt is meer dan een ding dat gerepareerd moet worden; een patiënt is boven alles een mens. Ook niet kwantificeerbare factoren kunnen erg belangrijk zijn bij de keuze voor een behandelaar. Ik zou er toch niet aan moeten denken dat de zorgverzekeraar van de familie Bovenakker zegt dat deze behandeling in dit ziekenhuis niet vergoed zal worden... Gelukkig zijn er ook nog zorgverzekeraars die ruimte laten voor de vrije keuze van de patiënten. Natuurlijk neem ik niet genoegen met een zorgverzekeraar die tegen patiënten zegt: "zoek het maar uit". Ik verwacht dat een zorgverzekeraar zich tot het uiterste zal inspannen om ervoor te zorgen dat patiënten de best mogelijke kwaliteit in operaties krijgen (informeren/adviseren/sturen/stimuleren). Wat mij betreft zou dit echter niet ten koste moeten gaan van de ruimte voor de patiënt om uiteindelijk zelf een keuze te kunnen maken.

Ik kies voor ONVZ!

Een hele bijzondere week

2011-03-06T12:53:00.000-08:00

Vandaag heb ik een stevig stukje gefietst. Het was alweer mijn derde ritje dit jaar. Voor het eerst sinds lange tijd een solo ritje boven de 100km (het zou een stuk van 112 km moeten zijn; het zijn er uiteindelijk 123 km geworden, met drie bultjes op de Utrechtse Heuvelrug). Onderweg heb ik alleen even in de remmen geknepen voor het pontje bij Wijk bij Duurstede, verder heb ik geen stops hoeven maken.

De cursus die Klaas Veenbaas de vorige week heeft gegeven, heeft zijn eerste vruchten afgeworpen. De navigatie op mijn Garmin 705 (MapSource/OpenFietsMap) deed het uitstekend (mede dankzij een klein beetje hulp van Jurriaan Callenbach). Ik moet nog wel even uitzoeken wat ik moet doen wanneer (zoals vandaag) een pontje niet vaart...

Dit stukje fietsen was de afsluiting van een hele bijzondere week. Afgelopen maandag spanning in mijn directe omgeving. Onverwacht heeft mijn deelname aan Alpe d'HuZes een hele bijzondere lading gekregen. Ik dacht dat ik mij al bewust was van de noodzaak van Alpe d'HuZes en Inspire2Live; de afgelopen weken hebben dit begrip een flinke verdieping gegeven. Het bericht maandag was relatief gunstig, maar de komende weken blijven erg spannend.

Maandag en dinsdag heb ik collectebussen geplaatst bij de Albert Heijn Vestigingen in Soest. De komende maanden kunnen de klanten van Albert Heijn hier nu dus ook de deelname van het Griftland College aan Alpe d'HuZes steunen met statiegeldbonnetjes.

Dinsdagavond hebben wij (het Griftland team dat meedoet aan Alpe d'HuZes) een spinning work out gevolgd. Rules for Health (Bunschoten) heeft aangeboden om het Griftland team te begeleiden bij de voorbereiding op 9 juni. Emiel Mellaard heeft hiervoor een aantal avonden gereserveerd. Dinsdag was de eerste in de serie. Het was een zeer geslaagde sessie! Ze konden mij in ieder geval de zaal uit dweilen.
Na afloop kwam ik in gesprek met Ron Groen, directeur van Expect IT. Dit bedrijf biedt ondersteuning aan onze school op het gebied van systeembeheer. Ron heeft ons inmiddels laten weten dat Expect IT als sponsor de deelname van Griftland College aan Alpe d'HuZes gaat steunen. De hoogte van het bedrag moet nog worden bepaald, maar één van de Expect IT medewerkers heeft nu al een shirt besteld... (dat moet je toch hebben, zo'n wielershirt waar jouw logo op staat!).

Vrijdagavond is het Griftland team in het kader van teambuilding gaan kokkerellen. Onder begeleiding van Judith, Mandy en Jacolien werden we aan het werk gezet om allemaal gerechtjes klaar te maken. Tijdens het koken was er voldoende tijd voor mooie, leuke, aangrijpende en verrassende gesprekken. Ik ben ongelooflijk trots op dit team: wat een mooie mensen!!! Het resultaat van het onze kookinspanningen was indrukwekkend. De gerechten waren stuk voor stuk helemaal geslaagd. We hebben er heerlijk van gegeten en het was dan ook heel logisch dat alles binnen de kortste keren tot en met het laatste kruimeltje op was.

Na afloop van de maaltijd verplaatsten wij ons richting de aula van de school voor het culturele Alpe d'HuZes event "Music4Life". Het werd een spetterende avond met heel veel muziek, acrobatiek en dans. Het initiatief voor de organisatie van deze avond lag in de handen van 2 leerlingen uit VWO 4. Dit was nog een staartje van het kerstproject, waarmee alle VWO 4 leerlingen op allerlei manieren geld hebben ingezameld tbv Alpe d'HuZes. Music4Life was een waanzinnig succes! Supergave optredens (wat een talenten!!!) en heel veel publiek. En wat een heerlijk, enthousiaste sfeer! Geweldig!!! Tussen de optredens door werd op verschillende manieren aandacht gevestigd op Alpe d'HuZes. Ik had regelmatig kippenvel op deze avond; het is heel indrukwekkend om te zien hoe de deelname van het Griftland College wordt gedragen door de hele school. De opbrengst van deze avond was ook super: een bedrag van ongeveer €1.800,=. Op naar de €66.000,=!

Wereldkankerdag

2011-02-04T09:42:00.000-08:00

Het is vandaag wereldkankerdag. Het Griftland College heeft daarom vandaag uitgekozen als dag van de kick off van de deelname aan Alpe d'HuZes. Tijdens de dagopening werd in alle klassen aandacht besteed aan Alpe d'HuZes. Docenten konden hierbij gebruik maken van een stukje dat wij hiervoor hadden geschreven. In de eerste pauze werd in de aula van de school de Alpe d'Huez beklommen (Tacx). Sebastiaan van Soest liet zien dat hij al flink in vorm begint te komen; ogenschijnlijk moeiteloos verslond hij met zo'n 70 omwentelingen per seconde vele (hoogte)meters. Het schoolgebouw werd gevuld met de klanken van het Alpe d'HuZes lied van Maarten Peters en Margriet Eshuijs. Ondertussen vertelde Jasper Gaasenbeek nog eens waar het allemaal om gaat bij de deelname van het Griftland College aan Alpe d'HuZes. Er kwamen leuke en mooie reacties uit het publiek! Het was een geslaagde begin van iets dat een heel mooi avontuur gaat worden.

Eerder deze week zijn we al begonnen met de lokale aandacht voor dit evenement. Drie lokale kranten hebben een artikel geplaatst (Baarnse Courant, Soester Courant, Soest Nu). Met de drie Albert Heijn vestigingen hebben we afgesproken dat wij bij de
emballage automaten (statiegeld) aandacht mogen vestigen op de deelname van het Griftland College aan Alpe d'HuZes. Hierbij gaan wij ook collectebussen plaatsen waar de klanten van Albert Heijn de statiegeld bonnetjes in kunnen doneren. We hebben brieven gemaakt gericht aan bedrijven en ouders waarin we vragen om sponsor te worden. Kortom: het feest gaat beginnen!

Ik kreeg vandaag ook nog een aardige reactie van APS (een toonaangevend onderwijs adviesbureau dat zich bezighoudt met het professioneel begeleiden en adviseren van docenten en management van scholen en onderwijsinstellingen). Regelmatig begeleiden zij het Griftland College. APS heeft laten weten dat zij met ons willen praten over mogelijkheden om ons in dit avontuur als sponsor te begeleiden. Zou dit onze eerste shirt sponsor gaan worden?

Rules for Health

2011-01-28T12:50:00.000-08:00

Begin januari werd ik gebeld door Marcel Rademaker van Rules for Health (Bunschoten). Hij had gehoord dat het Griftland College mee gaat doen aan Alpe d'HuZes. Rules for Health bood aan om het Griftland team te ondersteunen bij de sportieve voorbereiding op 9 juni. Op zich een alleraardigst aanbod en we spraken af dat we een keer om tafel zouden kruipen om te bespreken op welke manier dit aanbod ingevuld zou kunnen worden.

Twee weken later ging ik op bezoek bij Rules for Health in Bunschoten. Wat een indrukwekkende accommodatie! Naast de fitness- en sportfaciliteiten vind je hier ook een zwembad en verschillende soorten sauna's. Verder kan je hier naar toe voor fysiotherapie, huidtherapie en schoonheidsbehandelingen. Kortom een compleet Health, Wellness & Beautycenter.

Ook Emiel Mellaard (fitness coördinator bij Rules for Health) was bij het gesprek aanwezig. Het enthousiasme van Emiel Mellaard werkte aanstekelijk; het kostte ons geen enkele moeite om allerlei activiteiten te verzinnen om de regionale aandacht te vestigen op de deelname van het Griftland College aan Alpe d'HuZes en de betrokkenheid van Rules for Health bij dit evenement. Uiteindelijk waren er drie concrete ideeën waarvan we de haalbaarheid zouden uitzoeken:
1) indoor training van het Griftland team verzorgd door Rules for Health,
2) een test om het conditieniveau van de leerlingen te bepalen,
3) een spinning event op 9 juni op het Griftland College.

Vooral de organisatie van het spinning event op 9 juni riep bij het Griftland College nog wat vragen op. Het zou natuurlijk geweldig zijn om de hele school op deze manier direct te betrekken bij Alpe d'HuZes. Het zou helemaal mooi zijn als er tijdens het spinning event op het Griftland College ook live beelden worden getoond van de Alpe d'HuZessers in Frankrijk. Probleem is wel dat een groot deel van de organisatie van de deelname van het Griftland College aan Alpe d'HuZes in die week dus in Frankrijk zit. Wie bij ons op school gaat de organisatie van het spinning event voor zijn/haar rekening nemen? En zal het enthousiasme bij de leerlingen voldoende zijn om er een spetterend geheel van te maken?

Deze week liet Rules for Health weten mogelijkheden te zien om invulling te geven aan de drie ideeën. Waanzinnig gaaf!!!! Er waren zelfs al spinning bikes geregeld voor het event op 9 juni. We gaan snel verder praten met elkaar om een en ander concreet te maken. Maar daarvoor moeten we nog wel even geduld hebben: Emiel zit volgende week op de Weissensee voor een ander mooi evenement (Skate4Air, de Alternatieve Elfstedentocht voor taaislijmziekte - www.skate4air.nl).

Peter Kapitein bij Pauw en Witteman

2011-01-27T00:01:00.000-08:00

Gisteravond zat Peter Kapitein aan tafel in de uitzending van Pauw en Witteman. Hij vertelde over Understanding Life. Peter maakte heel veel indruk op mij! Met het sporten heb je wel eens een dag waarop het aanvoelt alsof iedere klap raak is. Tijdens het gesprek met Peter Kapitein had ik het gevoel dat iedere zin die Peter uitsprak zo'n klap was. Uit dit optreden van Peter bleek maar weer eens te meer waarom juist hij ambassadeur is van Alpe d'HuZes.

Bert Kranenbarg reageerde na afloop van deze uitzending met het volgende bericht: "Uitstekend verhaal van Peter Kapitein bij P&W. Mooi om te zien ook dat Alpe d'HuZes nu zo bekend is dat het niet meer wordt uitgelegd!".

Pauw & Witteman - Peter Kapitein, Understanding Life

Een historische week?

2011-01-13T11:54:00.000-08:00

Deze week is de week van de conferentie "Understanding Life". Tijdens deze conferentie komen de meest prominente onderzoekers ter wereld op het gebied van de kankerbestrijding bij elkaar. Het is de bedoeling dat deze conferentie het vertrekpunt is van een samenwerking tussen deze toonaangevende wetenschappers, met als doel om ervoor te zorgen dat binnen 10 jaar kanker niet langer een dodelijke ziekte is. Om dit doel te bereiken wordt een netwerk organisatie opgezet van grootschalige, omvangrijke kankercentra die zich bezig houden met het vinden van praktische toepassingen voor de recentste ontdekkingen in het fundamenteel onderzoek. Het geld voor het benodigde onderzoek is geschat op 750 miljoen euro. Dat betekent dat we nog heel wat keren omhoog moeten rijden richting Alpe d'Huez...

Het is enorm inspirerend om deze conferentie te volgen. Ik zit er helaas zelf niet bij, maar gelukkig blijf ik dankzij de nieuwe media (zoals twitter) vrij aardig op de hoogte. Uit de berichten klinkt strijdvaardigheid, vastberadenheid en ambitie. De deelnemers aan dit congres laten zich absoluut niet afschrikken door het feit dat de lat op tal van deelgebieden erg hoog ligt. Deze conferentie is het moment waarop top wetenschappers duidelijk maken: het moment is daar, nu gaat het gebeuren! Deze mensen gaan er voor zorgen dat 12-14 januari 2011 de boeken in gaat als een historische week. De week waarin een keuze is gemaakt voor de overwinning in de strijd tegen kanker.

Kanker binnen 10 jaar niet langer een dodelijke ziekte. Het klinkt ambitieus, maar we zijn hiermee minder ambitieus dan in 2010. Ook toen was het streven om er binnen 10 jaar voor te zorgen dat kanker zodanig behandeld kan worden dat je goed, gelukkig en gezond kan leven met kanker. Ik ben erg benieuwd of er tijdens deze conferentie een symbolische datum wordt geprikt waarop het doel bereikt gaat zijn. Het lijkt mij dat 9 september 2020 (14:35 uur om precies te zijn) een voor de hand liggende keuze is...

Thomas is Thuis

2010-12-29T23:18:00.000-08:00

Vandaag las ik het bericht dat Thomas van de Groep dinsdag 28 december 's avonds om kwart over 11 is overleden. Of, zoals het is verwoord op zijn weblog: "Thomas is Thuis. Thomas is vrij.".

Thomas was 11 jaar oud. Thomas zal net als alle andere kinderen gedroomd hebben over wat hij later wilde worden. Hij zal er ook vast en zeker over gefantaseerd hebben dat hij zou schitteren in het eerste van IJsselmeervogels. Thomas zat op de dr. K. Schilderschool. Hij zal het daar ongetwijfeld naar zijn zin hebben gehad, hoewel hij lang niet alles even leuk vond om te moeten doen. Ik kan mij ook goed voorstellen dat hij het helemaal niet erg vond als het weer vakantie was! Dingen die heel gewoon zijn voor een jongen van zijn leeftijd. Aan dat hele gewone leeftijd kwam in 2008 een einde: in het najaar werd er bij Thomas spierkanker (Rhabdomyosarcoom) vastgesteld. Na een zwaar behandeltraject van twee jaar werd medio november duidelijk dat Thomas niet meer beter zou worden.

Thomas was een voetballer bij 'de rooien' (IJsselmeervogels). Op 24 november werd door deze voetbalvereniging voor Thomas een droomwedstrijd georganiseerd. Met duizenden supporters op de tribunes mocht Thomas nog één keer schitteren. Het moet voor Thomas, zijn ouders, broer en zus heel bijzonder zijn geweest om de betrokkenheid van zoveel mensen te ervaren. De beelden van deze wedstrijd zijn onder meer te zien op de website van IJsselmeervogels TV.

Hoewel Thomas (nog) niet bij ons op school zat, weet ik dat heel veel leerlingen op het Griftland College Thomas kennen. Er zullen vast ook heel wat leerlingen op 24 november 's avonds op de tribunes hebben gestaan bij IJsselmeervogels. Als wij op 9 juni met het Griftland team meedoen aan Alpe d'HuZes zullen wij Thomas dan ook zeker met ons meenemen die berg op! Zoals Coen van Veenendaal zei naar aanleiding van het bericht over Thomas: "We weten waarvoor we fietsen en zetten alles op alles om dit in de toekomst te voorkomen.".

Ik wil de ouders, broer en zus van Thomas, alle familieleden, vrienden en bekenden heel veel sterkte toewensen. De mooie herinneringen aan Thomas en de gedachten dat Thomas heel veel mensen ongekend geïnspireerd heeft om een bijdrage te leveren aan de strijd tegen kanker zal wellicht helpen bij het verwerken van dit verlies.

Bewogen weken

2010-12-12T01:22:00.000-08:00

Alpe d'HuZes is op het Griftland College in een stroomversnelling gekomen! Dit moest ook wel, want het was de bedoeling dat wij voor de kerstvakantie duidelijkheid zouden geven over welke leerlingen en welke personeelsleden deel uit gaan maken van de twee Griftland teams die op 9 juni samen minimaal 66 keer de Alpe d'Huez zullen beklimmen.

Een belangrijk criterium voor de selectie van de leerlingen is de betrokkenheid van het thuisfront; wij vragen van ouders/verzorgers meer dan toestemming om een leerling mee te laten doen ("deelname van uw kind is ook uw deelname"). Daarom hebben wij de leerlingen die zich hadden aangemeld uitgenodigd om samen met hun ouders aanwezig te zijn bij een informatiebijeenkomst. Deze informatiebijeenkomst was vorige week donderdag. Met behulp van een presentatie is nog eens benadrukt dat Alpe d'HuZes een uniek evenement is. Samen hebben we gekeken naar enkele beeldfragmenten (beelden uit 2008, beelden uit 2010 en in het bijzonder beelden van de laatste beklimming van Bas Mulder). Iedereen werd in de gelegenheid gesteld om iets te vertellen over zijn/haar motivatie om mee te willen doen. Het was heel inspirerend om zoveel betrokkenheid te ervaren! Er werd vervolgens een schets gegeven van wat er de komende periode allemaal gaat gebeuren in de aanloop naar Alpe d'HuZes 2011. Ook hebben we nog eens aangegeven dat het Griftland College 2 teams had ingeschreven; hierdoor zouden er mogelijk niet genoeg startplekken zijn om alle leerlingen in te kunnen schrijven. Aan het einde van de avond werd aan de ouders en leerlingen gevraagd om er samen nog eens goed over na te denken en om ons aan het einde van het weekend een reactie te geven. Het zou hierdoor voor ons mogelijk zijn om in het begin van de week te bepalen welke leerlingen ingeschreven konden worden.

Het Griftland College draagt zorg voor een goede en verantwoorde deelname van de leerlingen. Hiertoe zal ook een aantal fietsende begeleiders worden ingeschreven (minimaal één fietsende begeleider per twee leerlingen). Met twee teams kunnen er dan maximaal 10 leerlingen kunnen meedoen. Er hadden zich uiteindelijk 15 leerlingen definitief aangemeld. Wij zouden dus 5 uiterst gemotiveerde leerlingen moeten teleurstellen. Dit kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn! Nadat de schoolleiding er goed over had nagedacht, werd donderdag het groene licht gegeven voor aanmelding van een derde team. Helaas bleek de inschrijving potdicht. Wellicht is er eind januari weer een mogelijkheid om extra teams in te schrijven, maar daar kunnen wij als school natuurlijk niet op wachten. Je mag gerust weten dat ik er even flink ziek van ben geweest. De leerlingen zijn echt waanzinnig gemotiveerd. Typerend hiervoor waren de 10 minuten gesprekken op woensdag- en donderdagavond, waarbij leerlingen zelfgemaakte spullen verkochten (o.a. kerstkaarten en lekkernijen). De opbrengsten komen volledig ten goede aan Alpe d'HuZes. Zo gemotiveerd... en dan toch niet mee mogen doen. Ik ben blij dat ik vorig jaar betrokken ben geweest bij de deelnemerscoördinatie. Hierdoor begrijp ik heel goed waarom het niet mogelijk is om het derde Griftland team in te schrijven. En toch...

Mooi trouwens om uit onverwachte hoek inspiratie te ontvangen. Vrijdagmiddag belde ik met Thomas Zijlma (auteur van het boek "37 nietjes"). Hij vertelde mij over een mogelijkheid om leerlingen die uiteindelijk niet als teamlid meedoen aan Alpe d'HuZes, toch actief betrokken te laten zijn bij de deelname van de school. Na de dip waar ik even last van had, kreeg ik er weer helemaal zin in!

Uiteindelijk heb ik mijzelf ingeschreven als niet fietsend captain van de Griftland teams, in de hoop dat ik een ander team zou vinden waar nog een plekje over was voor mij. Hierdoor kwam ruimte vrij voor deelname van een extra leerling. Er zijn nu 12 leerlingen ingeschreven en 4 begeleiders. Één van de vaders had zich al ingeschreven als individueel deelnemer; hij heeft toegezegd dat ook hij op 9 juni de rol van leerlingbegeleider voor zijn rekening gaat nemen. Ik heb inmiddels onderdak gevonden in het team van ONVZ (vorig jaar via mijn deelname gouden sponsor van Alpe d'HuZes). Het is fantastisch dat ook een kwaliteitszorgverzekeraar als ONVZ blijk geeft van betrokkenheid bij Alpe d'HuZes. Wist u trouwens dat ONVZ bijvoorbeeld op dit ogenblik de enige zorgverzekeraar is die het "sportplan Tegenkracht" in een aanvullend pakket heeft opgenomen? Ik ben erg blij met de gastvrijheid die ONVZ mij heeft geboden: hierdoor kan ik op 9 juni 2011 toch nog meefietsen!

Foute commissariaten

2010-11-28T04:02:00.000-08:00

Gisteren las ik het bericht dat Alpe d'HuZes niet langer een beroep zal doen op Eelco Brinkman als lid van het comité van aanbeveling. Aanleiding hiertoe was het gegeven dat Brinkman commissaris is bij Philip Morris. Een voor de hand liggend besluit lijkt mij.

Ik weet niet welke taak binnen Philip Morris is belegd bij Brinkman. Misschien realiseert Philip Morris zich dat het niet langer verantwoord is om kankerverwekkende producten op de markt te brengen. Misschien voorziet Philip Morris het einde van de sigaret. Misschien gedraagt Philip Morris zich als een verantwoordelijk werkgever en wacht niet op de dag dat de poorten gesloten moeten worden en alle medewerkers op straat komen te staan. Misschien heeft Philip Morris aan Brinkman gevraagd om zich bezig te houden met het onderzoek naar een verantwoord genotsmiddel dat door dit bedrijf op de markt gebracht kan worden, in plaats van de sigaret. Zoiets zou het commissariaat van Brinkman toch wel in een ander daglicht plaatsen. Hoe beter hij zijn werk doet, hoe eerder Philip Morris kan stoppen met het produceren van sigaretten... Ik denk het niet hoor, maar ik weet het niet; ik heb er niet naar gevraagd.

Vooralsnog denk ik dat Brinkman zich binnen Philip Morris niet actief verzet tegen de productie van sigaretten. In dat geval begrijp ik Brinkman niet zo goed. Op het moment dat er aan hem werd gevraagd of hij lid wilde worden van het comité van aanbeveling van Alpe d'HuZes had hij natuurlijk best even melding kunnen maken van zijn relatie met Philip Morris. Hij moet toch zelf ook wel aanvoelen dat dit niet verenigbaar is. Ik ben erg benieuwd hoe hij hier zelf tegenaan kijkt.

De verontwaardigde reacties vanuit de Alpe d'HuZes gemeenschap op het commissariaat van Brinkman riepen bij mij meteen vragen op. Mijn eerste reactie was: dat hebben wij niet zo handig gedaan, een commissaris bij Philip Morris in onze comité van aanbeveling... Bij andere Alpe d'HuZessers heb ik deze vorm van zelfreflectie niet ontdekt. Waarschijnlijk beschik ik niet over de informatie waar anderen wel over beschikken. Misschien is er destijds wel degelijk aan Brinkman gevraagd of hij zich ook had gecommitteerd aan organisaties die op gespannen voet staan met de strijd tegen kanker. Ook vroeg ik mij even af in hoeverre onze mening normbepalend is. Zijn alle werknemers van Philip Morris uitgesloten van deelname aan Alpe d'HuZes? Accepteren wij donaties vanuit de tabaksindustrie? Deze week nog hebben deskundigen van de wereldgezondheidsorganisatie WHO in het vakblad The Lancet gemeld dat jaarlijks 600.000 mensen sterven als gevolg van meeroken, waarbij ook sterfte door longkanker werd genoemd (lees het artikel op nu.nl). Is het dan nog wel verantwoord om rokers mee te laten doen met Alpe d'HuZes? En hoe zit het met andere zaken die worden genoemd als veroorzaker van kanker? Is het wel acceptabel als een lid van het comité van aanbeveling een commissaris is bij Heineken? Er is immers sprake van overtuigend bewijs dat er een relatie bestaat tussen alcoholconsumptie en het risico op het krijgen van kanker (zie alcoholengezondheid.nl). Mag Bols (van de genever) meedoen met een team aan Alpe d'HuZes? Ik kan mij voorstellen dat er naast de tabaks- en drankindustrie nog meer leveranciers zijn van producten en/of diensten die de kans op kanker vergroten. Komen al deze bedrijven op een zwarte lijst te staan?

Lastig vragen... ik kom er niet uit. Het is maar goed dat we bestuursleden hebben die uitstekend in staat zijn om zich hiermee bezig te houden! Ik weet dat zij doorgaans op een zorgvuldige wijze de juiste overwegingen maken en goede beslissingen nemen. Ik vertrouw erop dat zij dat ook gedaan hebben bij het besluit om afscheid te nemen van Eelco Brinkman als lid van het comité van aanbeveling.

Kerstproject VWO4 Griftland College

2010-11-23T14:06:00.000-08:00

Ieder jaar wordt er op het Griftland College door de klassen in het vierde jaar van het VWO een kerstproject georganiseerd. Meestal doen de leerlingen dingen als zelfgebakken koekjes en zelfgemaakte kaarten verkopen op ouderavonden of koken op ouderavonden voor collega's. Dit jaar zullen de opbrengsten van het kerstproject ten goede komen aan Alpe d'HuZes. Ik mocht als start van dit project een presentatie geven over Alpe d'HuZes. Uiteraard heb ik iets verteld over de knotsgekke sportieve slijtageslag en over het doel van de actie. Natuurlijk heb ik ook geschetst waarom Alpe d'HuZes een werkelijk uniek evenement is (symboliek, geen strijkstok, gerichte besteding, ambitie). In mijn presentatie heb ik geprobeerd om te benadrukken dat kanker een ziekte is die mensen raakt. Ik heb dit gedaan door vier foto's te laten zien van mensen die mij oneindig veel inspiratie geven: Daan Wijngaard, Richelle Laurijsen, Bas Mulder en mijn moeder met mijn zoontje. En ook nu vond ik de beelden weer heel confronterend. Het is natuurlijk helemaal niet erg om te laten merken dat het mijzelf behoorlijk aangrijpt. Uit de manier waarop de groep reageerde voelde ik dat de leerlingen mijn emoties respecteerden. Nee, er was niet veel nodig om deze leerlingen uit te leggen waar het om gaat. Wat een fantastische groep!

Eerder deze week had ik een gesprek met twee leerlingen over het gebruik van het woord kanker als krachtterm. Uit dit gesprek bleek dat zij geen flauw idee hadden op welke manier kanker als krachtterm door de ziel snijdt van mensen die zelf kaal, ziek en misselijk zijn geworden van de chemokuren, mensen die lichaamsdelen zijn kwijtgeraakt aan deze ziekte, mensen die in grote onzekerheid leven of er een effectieve behandeling zal worden gevonden voor de kanker die bij hun is aangetroffen, mensen die machteloos moeten toezien hoe een dierbare (echtgenoot/partner, broer/zus, zoon/dochter) aan het strijden is, kankerpatiënten die te horen krijgen dat zij niet meer beter zullen worden, de nabestaanden van degene die zijn overleden aan kanker... Het was een goed en eerlijk gesprek en het zou mooi zijn als de betreffende leerlingen er nog eens aan zullen terugdenken. Ik heb er zelf in ieder geval veel van geleerd. Bovendien onderstreept dit gesprek nog maar eens hoe belangrijk het is dat wij ons nu als school hebben ingeschreven voor deelname aan Alpe d'HuZes!

Eerste deelnemersbijeenkomst Alpe d'HuZes 2011

2010-11-21T12:27:00.001-08:00

Afgelopen zaterdag (20 november) was de eerste deelnemersbijeenkomst van Alpe d'HuZes 2011. Net als de afgelopen twee jaar had het scholencomplex De Laak te Amersfoort de deuren hiervoor geopend. Omdat het aantal belangstellenden inmiddels te groot is geworden om iedereen in één keer te ontvangen, waren er twee sessies georganiseerd. Ik ging samen met vijf andere leden van het Griftland team naar de ochtendsessie.

Ik vond het super om alle bekenden weer eens te zien en te spreken. Onvoorstelbaar hoeveel tijd en energie er door een groot aantal mensen wordt gestoken in de organisatie van dit evenement! En ze doen dit ieder jaar weer. Waanzinnig!!! Voor Tom Oosterwegel was deze deelnemersbijeenkomst het laatste optreden als organisator evenementen; hij gaat verder als assistent koersdirectie. Ik wens degene die het stokje gaat overnemen van Tom veel succes; Tom heeft de lat wel heel erg hoog gelegd!

Het kostte voorzitter Coen van Veenendaal geen enkele moeite om het bloed van de aanwezigen sneller te laten stromen. Op de zijn bekende manier schetste hij de heftigheid van de beklimming naar Alpe d'Huez. Ik hoop dat iedereen in zijn oren heeft geknoopt dat er op 9 juni geen plaats is voor zelfmedelijden (in vergelijking tot het gevecht van kankerpatiënten is jouw afzien wel heel relatief). Ook was het super dat Coen nog eens heeft benadrukt dat niemand meedoet om er zelf beter van te worden. Hij riep dan ook op om het anti strijkstokbeleid zuiver te houden. Als voorbeeld hierbij noemde hij: als een sportschool jou als blijk van waardering voor jouw deelname aan Alpe d'HuZes een gratis abonnement aanbiedt, accepteer deze gift dan dankbaar en maak de waarde van deze gift over op de rekening van Alpe d'HuZes.

Peter Kapitein inspireerde de bomvolle zaal met zijn levensverhaal. Hij deelde met ons de betekenis van de belofte die hij zijn grootvader heeft gedaan. Hij sprak over de zilveren medailles van Epke Zonderland en de werkelijke reden waarom Dennis van der Geest is gestopt met judo. En ik ga niet vertellen waarom dit zo belangrijk is voor Peter: dat moet je hem maar eens zelf vragen! Wat Peter vertelde over de besteding van het geld dat wordt ingezameld via Alpe d'HuZes was in ieder geval glashelder:
- verbetering van revalidatiemogelijkheden: "A-Care";
- de leerstoel "Leven met kanker";
- de leerstoel "Kanker en voeding";
- sneldiagnose voor kankerpatiënten

Ook de koersdirectie liet ons een glimp opvangen van al het werk dat zij hebben gedaan, waar zij nu mee bezig zijn en waar zij de komende tijd mee aan de slag moeten gaan. De Alpe d'Huez is een heuveltje van niets in vergelijking tot de enorme berg werk die door hen wordt verzet.

Tijdens deze bijeenkomst werd ook gemeld dat de actiepagina's zijn geactiveerd. Ik heb de teampagina's van het Griftland College (team1 en team2) alvast een beetje vulling gegeven. Ook mijn eigen pagina heb ik opgepoetst. Het wordt nu zaak dat wij zo snel mogelijk vast stellen wie ingeschreven gaan worden als lid van de Griftland teams, zodat iedereen zijn/haar eigen pagina kan gaan vullen.

Na de presentaties ging de microfoon door de zaal: het was de beurt aan de deelnemers. Degene die daar behoefte aan hadden mochten vertellen over hun eigen motivatie om mee te doen aan Alpe d'HuZes. Het is soms nauwelijks voor te stellen hoeveel verdriet kanker kan veroorzaken. Vaak zeer aangrijpende verhalen... heel confronterend! Goed dat al deze mensen de gelegenheid kregen om hun verhaal te delen. Mooi om de mensen te leren kennen met wie wij er op 9 juni een gigantisch spektakel van gaan maken.

Het was voor mij al de zevende deelnemersbijeenkomst. Toch ben ik blij dat ik er ook dit keer weer bij aanwezig was. Het maakte mij onrustig, het begint te kriebelen, ik moet weer aan de slag!!! Uit de reacties van de overige Griftlanders die aanwezig waren begrijp ik dat ook zij het als heel zinvol hebben ervaren. Ik weet zeker dat deze bijeenkomst ons een boost zal opleveren bij de organisatie van alle activiteiten die wij de komende week gaan opstarten!

P.S. De foto bij deze blog heb ik gepikt van koersdirecteur Johan van der Waal. Ik zie de schadeclaim met vertrouwen tegemoet (zolang ik het geld maar mag overmaken op het rekeningnummer van Alpe d'HuZes).

Binnen of buiten?

2010-11-12T13:59:00.000-08:00

Vanavond heb ik weer eens op de Tacx gezeten. Lekker binnen, alle faciliteiten binnen handbereik. Ik had het raam naast me op een flinke kier gezet zodat ik werd afgekoeld door een verfrissende briesje. Goede muziek opgezet. Groot scherm met de beelden van de beklimming naar Alpe d'Huez. Het ging lekker (slechts 8 seconden boven mijn record tijd). Kortom: alle ingrediënten aanwezig om te genieten van een lekkere training.

Afgelopen weekend ben ik met twee vrienden (Ronald en Ferry) naar de Eiffel geweest. We hadden voor de zaterdag een rondje uitgezet van 120 kilometer, met een aantal stevige hellingen. Vrijdagavond werd gebruikt om ons moed in te drinken. Om een lang verhaal kort te maken: toen wij om 5 uur 's morgens ons bed in doken was er van de gehele weekend voorraad kasteelbier vrijwel niets meer over. Het zal duidelijk zijn dat ik mij niet helemaal fris voelde toen ik een paar uur later werd wakker gemaakt. Maar goed: wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten. Dus na een douche, een bak koffie, nog een douche en nog een bak koffie hees ik mij in mijn wielerkleding (een ontbijt zat er voor mij niet in). Het weer was ronduit waardeloos. Vanaf het moment dat we naar buiten gingen tot en met het moment dat we weer terugkwamen heeft het geregend. En het was koud!!! Kortom: alle ingrediënten aanwezig om goed chagrijnig te zijn.

Als je me vraagt waar ik meer plezier aan heb beleefd hoef ik geen seconde na te denken. Zo'n beklimming naar Alpe d'Huez op de Tacx is heel zinvol, maar dit heeft niets met genieten te maken. Nee, geef mij dan maar zo'n rondje door de Eiffel. Zelfs het brakke gevoel (ze maar gerust: een ouderwetse kater) en het waardeloze weer hebben op geen enkele manier afbreuk gedaan aan het genot van de tocht die wij hebben gereden. Wat een heerlijke ervaring! We waren genoodzaakt om de route in te korten; er was geen restaurant geopend (we konden niets vinden waar wij konden lunchen) en het weer werd op een gegeven moment echt te slecht (vooral ik dreigde onderkoeld te raken). Dit was natuurlijk heel jammer, maar reden te meer om heel snel weer een keer terug te gaan naar deze schitterende omgeving.

Vlak voordat we zondag weer terug gingen naar Nederland hebben we nog een aantal beklimmingen verkend (o.a. de Ellererstraße en de Schloßstraße). Mijn reactie bij het zien van de Schloßstraße was: "de Kosenberg en de Keutenberg zijn heuveltjes voor watjes!" Deze ga ik in ieder geval opnemen in de route die ik hier de volgende keer ga fietsen.

66 x Alpe d'Huez voor € 66.000,=

2010-10-28T12:47:00.000-07:00

Het idee om met het Griftland College (Soest) mee te doen aan Alpe d'HuZes 2011 is vandaag besproken door het management team van de school. Op basis van het voorstel dat wij hiervoor hadden uitgewerkt zou een beslissing worden genomen. Direct na afloop van deze bespreking kreeg ik te horen dat het gehele managementteam enthousiast had gereageerd op het plan: we gaan het doen!!!

Het is op zich natuurlijk al geweldig om jongeren op deze manier te betrekken bij de strijd tegen kanker. Het doel van de deelname van het Griftland College gaat echter verder dan alleen de leerlingen zich bewust te laten zijn van de ernst van deze ziekte. Het Griftland College legt de lat behoorlijk hoog: met twee teams (maximaal 16 fietsende deelnemers, waarvan minimaal de helft leerlingen) gaan wij op 9 juni 2011 in totaal 66 keer de Alpe d'Huez beklimmen. Hiermee gaan we minimaal € 66.000,= ophalen. Een hele mooie ambitie lijkt mij!!!

Nu de kogel door de kerk is gaat het werk beginnen. De mouwen worden opgestroopt: we gaan er keihard tegenaan! Dit gaat een fantastische ervaring worden!!!

Rondje Bern

2010-10-17T11:26:00.000-07:00

Het was een prachtige zondag. Zelfs ik kon de verleiding niet weerstaan om een stukje te gaan fietsen. Bestemming van vandaag was Geertruidenberg (verjaardag van mijn schoonzus). Ik had een route uitgestippeld waarbij ik zou beginnen met een lusje over de Utrechtse Heuvelrug. De totale route zou net boven de 100 kilometer uitkomen...

De afgelopen ritten werd mij al duidelijk dat mijn geest de ongelijke strijd tegen het vlees aan het verliezen is... Oh, ik zie mijn gemiddelde snelheid zo graag op het niveau dat ik nog nooit heb weten te bereiken. Maar nee hoor. Erger nog: de gemiddelde snelheid ligt iedere rit net weer een tikkie onder de vorige. Zijn dit nou de kwaaltjes die onlosmakelijk verbonden zijn aan het ouder worden?

Helaas laten de jaren alleen fysieke sporen na. Het zou al een hoop schelen als je ook verstandiger wordt, maar op één of andere manier blijf ik op de fiets altijd een heel onverstandig klein kind. Zo ook vandaag... Gisteravond had ik me bij mijn volle verstand voorgenomen om gewoon te genieten van een mooie fietstocht (en vooral de gemiddelde snelheid niet tonen op mijn Garmin). Op het moment dat ik op mijn fiets stapte werd het kind in mij weer wakker: eerst lekker tegen de wind in knallen, vervolgens helemaal losgaan op een paar heuveltjes om tenslotte met een keikapot lichaam voortgeduwd door een orkaan in de rug naar Geertruidenberg te vliegen. Het voornemen om binnen de kortste keren volledig gesloopt te zijn (om precies te zijn, nadat ik op het grote blad de top van de Amerongse Berg had bereikt) verliep volgens plan. Van de rest van mijn plan is helaas niet veel terecht gekomen. Op het stukje van Amerongen naar Wijk bij Duurstede haalde ik twee fietsers in. Zij bleven in mijn wiel zitten... en ja hoor, daar ging ik weer: bijschakelen en doorstampen. Ik zou ze in ieder geval hun best laten doen om bij mij uit de wind te kunnen rijden. Dat ik zo langzamerhand scheel keek van vermoeidheid deed er even niet toe.

Na Wijk bij Duurstede nam de wind (die inmiddels niet meer uit de geplande noordoostelijke richting kwam, maar vrijwel geheel uit het noorden) duidelijk af. Hoe in vredesnaam zou ik vandaag ooit nog in Geertruidenberg komen? Gelukkig is mijn fiets gewapend met twee navigatiesystemen. Bovendien had ik allemaal routekaartjes uitgeprint voor het geval dat de techniek mij in de steek zou laten. Nee, ik zou hoe dan ook via de kortste route mijn bestemming bereiken. Dat wil zeggen: als ik er niet voor gekozen zou hebben om alle hulpmiddelen te negeren en uitsluitend op mijn richtingsgevoel en de stand van de zon te beslissen hoe ik moest rijden... Om een lang verhaal kort te maken: na 126 en een halve kilometer kon ik eindelijk mijn schoonzus feliciteren.

Onderweg reed ik langs het plaatsje Bern. Ik wist dat ik een beetje aan het omrijden was... maar Bern?!?! Gelukkig heb ik de Alpentoppen kunnen ontwijken; alleen de talloze dijken die ik onderweg tegenkwam hebben mij hoogtemeters opgeleverd.

Wat een record bedrag!!!!

2010-10-09T23:30:00.000-07:00

Gistermiddag heeft Alpe d'HuZes de opbrengst van 2010 overhandigd aan het KWF. Het was een hele mooie bijeenkomst! Fantastisch om de beelden van 3 juni weer voorbij te zien komen. Er waren mooie optredens van o.a. Maarten Peters en Margriet Eshuijs (slikken bij het nummer "Vanaf vandaag" en lekker meebrullen met het Alpe d'HuZes lied). Coen van Veenendaal en Peter Kapitein gaven inspirerende presentaties. Professor Ellen Kampman (de kersverse hoogleraar van de nieuwe leerstoel "Kanker en Voeding") vertelde over het onderzoek dat zij gaat doen.

De broer en de vriendin van Bas Mulder namen het eerste exemplaar in ontvangst van het Alpe d'HuZes boek 2010. Het is mooi om te zien op welke manier Bas Mulder blijvend een plaats gaat krijgen binnen Alpe d'HuZes; vanaf 2011 wordt de Bas Mulder Award uitgereikt aan de meest vooruitstrevende jonge onderzoeker op het gebied van genezing van kanker.

Tegen het einde van de bijeenkomst werd eindelijk duidelijk wat Alpe d'HuZes in 2010 heeft opgebracht. Youp van 't Hek maakte het bedrag bekend: € 12.117.999,34!!!!! Meer dan een verdubbeling van het bedrag waarmee Alpe d'HuZes in 2009 al de grootste particuliere inzamelingsactie ooit voor KWF Kankerbestrijding is geworden. Meer dan een verdubbeling! Meer dan 12 miljoen! Waanzinnig!!!!!

De deelname van mij en van mijn twee teamgenoten (Jan Hendrik en Richard) is niet voor niets geweest: er is via de deelname van ons team ("Bugs On Bikes") door sponsors een bedrag van maar liefst € 41.872,09 overgemaakt! Het is geweldig om zo veel steun te ervaren. Ik wil alle sponsors bedanken voor deze steun!

Met de cheque overhandiging is Alpe d'HuZes 2010 afgesloten. Het vizier is vanaf dit ogenblik gericht op 9 juni 2011: de zesde editie van Alpe d'HuZes. De inschrijving hiervoor werd op zaterdagochtend om 09:00 uur geopend. Een half uur later was het maximale aantal teams al ingeschreven... Vanaf dat ogenblik werden aanmeldingen op de wachtlijst geplaatst. Gelukkig was ik op tijd met de aanmelding van twee teams van het Griftland College. Ik heb er nu al zin in!!!

Afscheid van een held

2010-09-09T08:30:00.000-07:00

Vandaag las ik het bericht dat Bas Mulder (24 jaar) vanmiddag om 14.35 uur is overleden. Een onwaarschijnlijk harde dreun. Met het overlijden van Bas zijn wij veel meer kwijtgeraakt dan een heel mooi mens; Bas is voor heel veel mensen de verpersoonlijking van de strijd tegen kanker. Hij heeft zich nooit neergelegd bij het onmogelijke. Het doet heel veel pijn om te moeten accepteren dat Bas zijn strijd niet heeft mogen winnen...

Bas, bedankt voor alles dat je ons hebt gegeven. En je zal ons ook na vandaag onverminderd inspireren. Blijf met ons meefietsen!

Ik wil Joanne, alle familieleden, vrienden en alle anderen die met Bas hebben meegestreden heel veel sterkte wensen.

Rouwkaart

Bas Mulder in "Familieberichten"

Rondje Ardennen

2010-08-15T02:03:00.000-07:00

Na het fietsweekendje vorige week in zuid Limburg / Voerstreek had ik de smaak goed te pakken. Dit weekend mocht ik met Ferry, Roel en Gerben ('Mat') mee voor een tochtje door de Waalse Ardennen.

Onderweg naar Izier (uitvalsbasis voor ons rondje fietsen) reed ik nog even langs Chaudfontaine. Hier ligt een heuveltje dat mijn nieuwsgierigheid al een tijdje prikkelt: de Voie des Chars. Afgezien van het stijgingspercentage (woah!) is het een fietsbaar weggetje. Ik ga deze zeker een keer in een route opnemen.

Vrijdagavond hebben we ons op gepaste wijze voorbereid. Bordspellen op tafel (dit keer Le Havre en Railroad Tycoon Europe). Na de nodige biertjes en wodka/jus gingen we volgens mij om een uur of half 4 naar bed.

Na een snel ontbijt en een paar koppen koffie zaten we om half 11 op de fiets. Ferry had de route uitgestippeld. Vanuit Izier reden we richting Remouchamps. De route ging door een glooiend en soms zelfs heuvelachtig terrein. Geen beklimmingen van grote naam, maar toch waren er stukjes bij waar de weg behoorlijk opliep. In Remouchamps lag la Redoute op ons te wachten. Voor mij was dit de eerste keer dat ik deze scherprechter uit Luik-Bastenaken-Luik opreed. Het begin van deze klim is nog mild, maar vanaf het moment dat de Rue Redouté wegdraait van de N662 begint het serieuze werk. Mijn lichaam had een nieuwe maximale hartslag nodig om de top te bereiken. Op de steilste stukken zaten fotografen. Ik kon het niet nalaten om even een glimlach aan te trekken en om mijn shirtje dicht te ritsen. Helaas is het mij niet echt gelukt om hiermee te camoufleren hoeveel moeite het mij kostte om boven te komen. Boven stonden gelukkig geen fotografen; ik kon ongegeneerd met mijn tong tussen de spaken uithijgen.

Na de Redoute ging de route verder richting Spa. Hierbij moesten wij nog wel even over de Hautregard om vervolgens door te knikken naar de Col du Maquisard. Daarna was het alleen een lange fraaie afdaling naar de lunch.

Direct na de lunch reden we de Rosier op (gelukkig niet zo'n steile helling; na de lunch heb ik altijd weer even nodig om op gang te komen). De top van de Rosier betekende dat we het dak van ons rondje hadden bereikt (ca. 560 meter). We mochten vervolgens genieten van een afdaling van een paar kilometer en een stuk vlak voordat we in Trois Pont aankwamen. In Trois Pont moesten we weer stevig aan de bak: de Rue des Hézalles. Ik kende deze heuvel al vrij aardig; een jaar geleden was ik hier voor het eerst tegenop gereden (verslag "Ardennen offensief"). Bij de Mont de Fosse sloegen wij rechtsaf, om vervolgens de kortste weg terug te rijden. Op de terugweg moesten we nog wel over twee hobbels heen: de Côte de Haute Bodeux en de helling vanuit Neufmoulin naar Werbomont (wat is de naam van deze helling?).

Vlak voor Ferrières werden wij nog van de weg gehaald door de Waalse politie. Voordat ik ook maar iets kon zeggen kregen wij een lawine aan Franstalige narigheid over ons heen. Ik probeerde de beste man nog te vertellen dat ik geen Frans spreek, maar daar maak je in Wallonië niet echt vrienden mee... De agent vond overigens dat het er helemaal niet toe deed dat ik geen Frans sprak; de toon waarop hij mij de les las zou voldoende moeten zijn. Toen hij uitgeraast was mochten wij doorrijden. Ik denk dat hij ons graag wilde vertellen dat zijn auto kapot was. Volgens mij zei hij namelijk dat hij achter ons reed en dat hij twee keer op zijn claxon had gedrukt. Hij vond het heel jammer dat wij hier niet op hadden gereageerd. Ik zou het ook heel vervelend vinden als mijn claxon defect is...

Rondje zuid Limburg / Voerstreek

2010-08-08T11:39:00.001-07:00

Vrijdagavond ben ik naar het zuiden gereden om zaterdag een rondje te fietsen door het heuvellandschap in zuid Limburg en de Voerstreek. Dennis, Martin en Ronald waren mijn fietsmaten voor deze tocht. Martin had het meeste geregeld. Hij had een alleraardigst hotelletje op de Schweiberg bij Mechelen gereserveerd ("de Bloeiende Berg"). Ook had hij een fraai rondje (ca. 100 kilometer) uitgezet. Ik had hem hierbij geholpen met wat informatie over de heuveltjes net over de grens in België.

Vrijdagavond hebben we gebruikt om ons moed in te drinken bij 't Pintje, 't Hoeskamercafé van ut Mergelland. Het schijnt dat er veel koolhydraten in bier zitten en het schijnt dat je voor een flinke fietstocht behoorlijk wat koolhydraten moet stapelen. Als dat zo is, dan kan ik zeggen dat wij heel goed bezig zijn geweest...

Onze start op zaterdagochtend was niet echt flitsend (hoe zou dat nou komen?). Na een stevig ontbijt maakten we ons gereed voor de start. Het zou een aaneenschakeling worden van pittige heuveltjes. Het begon met de Kruisberg (vanuit Wahlwiller), de Eijserbosweg, de Fromberg, de Doodemanweg (Dode Man) en de Gulperberg (vanuit Gulpen). Na een korte koffiestop in Slenaken ('De la Frontière') ging de route verder over de Schilberg, Sint Pieters Voeren-Rullen, het Bois de Mauhin en het Bois d'Ansy. Het was inmiddels bijna twee uur 's middags toen wij Aubel binnenreden. Tijd om wat te eten. Na de lunch kregen wij de Berg Clouse ("Kosenberg"), het Bovenste Bos, het Vijlenerbos vanuit Camerig (bij restaurant Buitenlust rechtdoor de Epenerbaan volgen), de Wolfhaag (Rarenderstraat / Meelenbroekerweg / Wolfhaag / Gemmerichterweg) en het Drielandenpunt vanuit Gemmenich (route des Trois Bornes).

Bij het hoogste punt van Nederland stopten wij even om het moment te vereeuwigen. Dennis haalde een ijsje. Op zich verrassend, want hij had al tijdens de beklimming van het Vijlenerbos aangegeven dat de koek op was... je zou dan toch eerder verwachten dat hij hier een Peijnenburg of iets dergelijks zou bestellen. De terugweg naar Mechelen was glooiend; de energie die wij nog over hadden konden we dus volledig gebruiken voor de tussensprints bij de plaatsnaambordjes (Vijlen en Mechelen waren voor mij).

Wij sloten de fietstocht af op het terrasje waar wij de voorgaande avond ook al hadden gezeten. De koolhydraten die wij hadden verbrand waren weer snel aangevuld. Grote glazen bier en een ongeremde sfeertje... zelf het "juffie-incident" zorgde voor niets dan hilariteit. Een mooie dag werd op een mooie manier afgesloten. Het was inmiddels al donker geworden; tijd om de laatste meters naar het hotel af te leggen. Een kort stukje, maar de weg liep nog wel behoorlijk op (de Schweiberg). Ach, met de hoeveelheid bier die ik inmiddels naar binnen had gewerkt heb ik hier helemaal niets meer van gemerkt.

Ik heb heerlijk geslapen...

Mont Ventoux (deel 3)

2010-07-22T18:00:00.000-07:00

Donderdag, 22 juli

Beste Marco,

Vandaag ben ik met Koos Nieuwland (mijn chef op het Griftland) vanuit Malaucène naar de top van de Mont Ventoux gereden. Koos heeft gekozen om zijn persoonlijk record ieder jaar met enkele minuten te verbeteren. Het was dus bij aanvang al duidelijk wat onze eindtijd zou worden. Omdat Koos een beklimming van de Mont Ventoux op zich nog niet uitdagend genoeg vindt, had hij ervoor gekozen om met een extra zwaar verzet omhoog te rijden. Daarnaast had hij een soort van bagagedrager op zijn fiets gemonteerd waar een complete fietstas op was bevestigd. Dit weerhield Koos er niet van om ambitieus van start te gaan: het aanvangstempo lag vrij hoog. Gelukkig realiseerde Koos zich op tijd dat hij zijn PR niet te veel moest verbeteren, omdat het dan volgend jaar een hele klus zal worden om opnieuw een snellere tijd neer te zetten. Gaandeweg lieten wij het tempo dus iets terugzakken.

Onderweg bespraken we onder meer het idee om volgend jaar met een team van het Griftland College mee te doen met Alpe d'HuZes. Koos had heel enthousiast gereageerd op deze suggestie. Ook andere collega's stonden positief tegenover dit idee. Voordat we ons daadwerkelijk kunnen inschrijven, zullen er eerst nog flink wat operationele uitdagingen moeten worden opgelost. Gelukkig hebben we hier ook nog wel even tijd voor: de inschrijving voor Alpe d'HuZes 2011 zal pas in oktober van start gaan.

Zoals je weet is de beklimming vanuit Malaucène wat grillig. Stukken met een flink stijgingspercentage (ruim boven de 10%) en stukken vals plat wisselen elkaar af. Volgens mij zou dit een schitterende klimtijdrit opleveren.

Vlak boven de boomgrens mocht ik voor het eerst kennismaken met één van de verklaringen voor de naam van deze berg: winden die overal vandaan lijken te komen. Net als je verwacht dat je de wind vol in de snuit gaat krijgen, krijg je een duw van achteren. En kijk uit als je vlak langs de randjes rijdt; één stoot van opzij en je mag een stuk omhoog klauteren.

De top bereikten wij keurig volgens planning! We konden met een trotse glimlach aan de afdaling naar Bedoin beginnen. Ik wilde nog wel even stoppen bij het monument van Tom Simpson. Ik zou hier een Alpe d'HuZes bidon achterlaten als blijk van waardering voor de vele sportieve hoogtepunten van deze sportman en voor de les die wij van hem hebben geleerd. Ik vulde mijn bidon met wat steentjes om te voorkomen dat mijn bidon direct bij de eerste windvlaag een aantal kilometers verderop zou eindigen in een dorp waar alle bewoners dezelfde achternaam hebben en opmerkelijk veel uiterlijke overeenkomsten met elkaar vertonen. Op dat moment kwam een soort van bezemwagen langs (ik kon mij niet onttrekken aan de indruk dat de twee inzittenden van deze bezemwagen afkomstig waren uit het zojuist genoemde dorp). Zij reutelde driftig wat naar mij. Uiteraard spraken zij geen woord Engels. Ik was al blij met de complete zinnen die zij wisten te produceren (zou het gepast zijn geweest om hiervoor te applaudisseren?). Het bleek dat het helemaal niet de bedoeling is om hier een tastbaar eerbetoon achter te laten. Gewapend met vuilniszakken liepen zij naar het monument om alle attributen als afval af te voeren. Het is misschien maar goed dat zij waarschijnlijk nog nooit hebben gehoord van geocaching...

Zo lang als de beklimming duurt, zo snel is de afdaling achter de rug. Het passeren van het centrum van Bedoin leek langer te duren: de ambtelijke hotemetoten hadden besloten om in het hoogseizoen de zebra’s in de dorpsstraat over te spuiten. De verkeerschaos die hierdoor ontstond zou in Nederland voldoende zijn geweest om een notering te krijgen in de file top 10 aller tijden.

Onder het genot van een kop koffie blikten wij nog eens tevreden terug op een geslaagde tocht. Koos had zijn persoonlijk record aangescherpt, ik had mijn Mont Ventoux trilogie volbracht. Het was mooi geweest! Als toetje mocht ik op de terugweg nog een keer de col de la Madeleine opfietsen. Niet langer hoefde ik over te houden en daarom kon ik eens lekker tegen deze beklimming aan kletsen. Op het middenblad knalde ik er tegenaan, doorschakelen en versnellen... heerlijk!!! Handig gebruik makend van een knikje het wegdek gooide ik het tempo nog een flink stuk omhoog. Het laatste stukje vlak voor de top reed ik met het tempo dat Andy Schleck later vandaag nodig gehad zou hebben om Contador van zich af te schudden. En precies daar stond Nicole mij weer op te wachten samen met Stan. Mijn dag kon niet meer kapot!

Morgen rijden wij terug naar Nederland. Dan kan ik op zoek gaan naar wat de volgende uitdaging is die ik wil afvinken op mijn verlanglijstje:
- de Stelvio,
- de Cime de la Bonette,
- de Monte Zoncolan,
- de Alto de l'Angliru,
- de Marmotte,
- Luik Bastenaken Luik
Zeg het maar...

Vriendelijke groet,

Jacco

(deel 2: 20 juli)

Mont Ventoux (deel 2)

2010-07-20T18:00:00.000-07:00

Dinsdag, 20 juli

Beste Marco,

Gisteren zou ik de beklimming vanuit Bedoin doen. Nicole vertelde mij dat ik mijn klimtijd aan jou moest doorgeven. Zij benadrukte wel dat ik het niet in mijn hoofd moest halen om een tijd neer te zetten die mogelijk onder jouw persoonlijk record zou liggen (carrière technisch gezien zou dit funest zijn). Zij maakte zich er zelfs zoveel zorgen over dat zij er in de nacht van zondag op maandag helemaal ziek van werd. Alles wat zij het afgelopen etmaal naar binnen had gewerkt kwam er gedurende de hele nacht volgens het 'Last In First Out' mechanisme weer uit. De plannen voor de maandag werden hierdoor volledig overhoop gegooid. De hele maandag heb ik haar ervan moeten overtuigen dat ik mij echt wel zou inhouden en dat ik desnoods een tijdje stil zou staan bij het monument van Tom Simpson. Deze belofte deed haar duidelijk goed; in de loop van vannacht was zij weer voldoende hersteld en vanochtend mocht ik (om 07:00 uur) op mijn fiets stappen.

De 20 kilometer vanuit Vaison la Romaine naar Bedoin stuurde mij over de col de la Madeleine. Gelukkig bleek het niet de Alpen col van de eerste categorie te zijn, maar een heuveltje waarvan de top al op zo’n 450 meter was bereikt. Net leuk om alvast een beetje warm te draaien. Even voor 8 uur bereikte ik Bedoin. Ik stopte bij het fonteintje. Cor Jansen (een ervaringsdeskundige ex HU collega) heeft mij geleerd dat je er verstandig aan doet om op warme dagen te beginnen met zoveel mogelijk te drinken voordat je van start gaat met een zware fietstocht. Nadat ik mij dus volledig had laten vollopen stapte ik als een klotsende watermassa op mijn fiets. Ik kon mij niet voorstellen dat dit goed was, maar ja... Cor heeft het gezegd...

De weg vanuit Bedoin begint als een rustige klim. Net tegen de tijd dat je in een soort van roes dreigt te raken door het kabbelende klimmetje bereik je het bos. Ik hoef jou natuurlijk niet te vertellen dat het dan over is met het rustige ritje: er moet gewerkt worden! Meteen schakelde ik terug naar mijn lichtste verzet. Er zijn fietsers die een paar tandjes over houden voor later (en daarom vanaf het begin af aan eigenlijk te zwaar rijden). Ik kies er voor om al vanaf het begin lekker licht te fietsen, waardoor ik zelf genoeg over hou om later helemaal geen behoefte te hebben aan een kleinere versnelling. Vrij snel vond ik mijn ritme. Het zal vast niet de bedoeling zijn geweest, maar ik had het uitstekend naar mijn zin. De Franse chansons die ik als muzikale begeleiding had uitgekozen tijdens deze tocht, de relatieve rust en de prachtige omgeving creëerde een surrealistische sfeer. Hier hoor je te zweten, te stumpen, te piepen en te kraken... Zoals die Belg die mij inhaalde. Dat zag er nog eens uit als een gevecht! Heftig hijgend, zwalkend over de weg van links naar rechts. Staand, zittend en toch weer staand om vervolgens meteen weer te gaan zitten. De vraag was niet of hij van zijn fiets zou vallen, de vraag was waar en wanneer dit zou gebeuren. Gelukkig reed er een auto gevuld met supporters met hem mee. Die zouden hem vast en zeker van de weg plukken als het echt niet meer verantwoord zou zijn. Mijn enige gevecht was het gevecht met de zwermen insecten met je mee vliegen. Hoe lang kan je het volhouden om het ongedierte van je af te slaan? Net op het moment dat ik de strijd tegen het ongedierte definitief leek te verliezen bracht de slingerende bosweg mij op de plek waar ik vier dagen eerder al was geweest: Chalet Reynard. Het insectenleed was hiermee vrijwel geheel verleden tijd! Door de verlossing van deze kwelling voelde de laatste zes kilometer als een ware opluchting. Ik naderde de zwoegende Belg die mij een paar kilometer eerder voorbij was gereden. Oefh, wat had hij het zwaar! Nog een wonder dat hij zo ver was gekomen. Taaie kerel hoor! Het is natuurlijk ook niet voor niets dat Caesar destijds de Belgen tot "dappersten aller Galliërs" had uitgeroepen. Niet gehinderd door enig gevoel van mededogen schakelde ik een tandje bij en reed erop en erover. Het laatste stukje leverde eigenlijk geen problemen meer op en voor de tweede keer bereikte ik de top van de Mont Ventoux.

"En laat ik het niet merken dat je een tijd hebt neergezet waar Marco niet gelukkig van wordt!". Ik heb er dus voor gekozen om weg te gaan op een schema waar jij van gaat glimlachen en om dit schema net niet te halen. Mijn eindtijd: 2 uur en 1 minuut. Ik zie met vertrouwen de salarisverhoging van Nicole tegemoet...

Vriendelijke groet,

Jacco

(deel 1: 16 juli, deel 3: 22 juli)

Mont Ventoux (deel 1)

2010-07-16T18:00:00.000-07:00

Vrijdag, 16 juli

Beste Marco,

De beklimming vanuit Sault op zich viel reuze mee. Alleen de route naar de voet van de beklimming had ik ernstig onderschat. Ik ben onderweg geen vlak stukje weg tegen gekomen. Ik moest zelfs ook nog een echt heuveltje beklimmen (de Col de Fontaube). Na circa 60 kilometer bereikte ik eindelijk het plaatsje Sault.

De inleiding van de klim naar de Mont Ventoux leidde mij door uitgestrekte lavendel weiden. De geur die mij verwelkomde stond in schril contrast met de geur van angstzweet die ik mij had voorgesteld bij een heroïsche strijd tegen de elementen. Van een heroïsche strijd was echter nog helemaal geen sprake. Het leek alsof de berg heel goed begreep dat je bezoekers niet meteen met vele procenten om de oren moet slaan. Vriendelijk glooide de weg omhoog. Het eerste stuk van de klim heb ik samen met een alleraardigste Belg volbracht. Zonder dat we er erg in hadden tikten de hoogtemeters lekker door. Gezellig kletsend waren we opeens bij Chalet Reynard. Daar aangekomen spraken we af dat we in ons eigen tempo verder zouden rijden: vanaf hier zou het een stuk zwaarder worden.

Ik haalde een fietser in die vanuit Bedoin bij het maanlandschap was aangekomen. Het bleek een Alpe d'HuZesser te zijn (ik herkende dit aan de sticker op de auto van zijn vrouw die ons onderweg stond ons aan te moedigen). We babbelden even wat met elkaar (een gesprek tussen Alpe d'HuZessers over de slijtageslag op de 'Hollandse Berg' vertoont wel wat overeenkomsten met de verhalen tussen mannen over hun militaire diensttijd: met weemoed terugdenken aan een heftig avontuur). En opeens hadden we weer een heel stuk afgelegd.

Ik had nog wat energie over en ik trok het laatste stuk door naar de top.Bij het monument van Tom Simpson nam ik al rijdend mijn helm af als eerbetoon aan een topsporter die niet, zoals de huidige wielrenners, tegen zichzelf in bescherming was genomen. Toen ik mijn helm weer wilde opzetten bleek dat de bandjes die voor wat extra draagcomfort moeten zorgen waren losgeschoten van het klittenband in mijn helm. Wat bedoeld was als een waardig gebaar veranderde hierdoor na het passeren van het monument in een onhandig gestuntel. Na enkele vruchteloze pogingen om het geheel weer een beetje op z'n plaats te krijgen besloot ik dat het mij ook wel zou lukken om de laatste meters zonder helm af te leggen. Met mijn helm aan mijn stuur bereikte ik de top. Ik werd daar opgewacht door Nicole en Stan. Het was maar goed dat zij niet hadden gezien dat ik er al aankwam (hun voorstelling van mijn laatste meters zal hierdoor wellicht veel heldhaftiger zijn dan het geworstel met mijn wielerhelm). Hoe dan ook, ik had de top bereikt!

Conclusie: deze eerste kennismaking met de Mont Ventoux was reuze mee gevallen.

Vriendelijke groet,

Jacco

(deel 0: 15 juli, deel 2: 20 juli)

Mont Ventoux (deel 0)

2010-07-15T00:01:00.000-07:00

Donderdag, 15 juli

Beste Marco,

De komende week staat de Mont Ventoux trilogie op het programma. Morgen wil ik de beklimming vanuit Sault doen. Maandag is het de bedoeling dat ik in Bedoin ga starten en volgende week donderdag wil ik het geheel afsluiten met de beklimming vanuit Malaucène. Nicole heeft tegen mij gezegd dat ik jou moet vertellen hoe het is gegaan. Ik zal je het laten weten...

Vriendelijke groet,

Jacco

(deel 1: vrijdag 16 juli)

Opgeven is geen optie!

2010-06-04T06:31:00.001-07:00

Deze week was het dan zover: Alpe d'HuZes 2010! Vorige week zaterdag zijn wij vertrokken naar Frankrijk. Ondanks een flinke vertraging (3 uur stilstaan voor Antwerpen) kwamen wij nog voor middernacht aan in Villard Reculas. Onze appartementen zagen er prachtig uit; dit keer hadden we naast de wasmachine en droger zelfs beschikking over een royale jacuzzi.

In het begin van de week mochten wij nog wat ondersteuning bieden aan de organisatie (deelnemerscoördinatie): uitgifte van bike chips en kleding. Dit verliep niet helemaal vlekkeloos; er ontbrak nog een aantal kledingstukken en bij enkele teams waren de logo’s van de eigen sponsors niet of niet volledig afgedrukt. Gelukkig was het voor de meeste deelnemers wel in orde.

Dinsdag heb ik nog een stukje gefietst samen met mijn teamgenoten (Richard en Jan Hendrik) en onze huis fysiotherapeut Martijn le Rutte: De afdaling van de Alpe d'Huez en de beklimming vanuit Rochetaillée naar Villard Reculas. Alles verliep prima en het leek erop alsof wij dus gereed waren voor donderdag.

Donderdagochtend ging de wekker om 03:15 uur; drie kwartier later zaten we in de auto op weg naar Bourg d'Oisans. Net na 05:00 uur stonden de meeste deelnemers klaar voor de start. Wat een indrukwekkende rij wielrenners!!! Ik moest even slikken toen ik mij realiseerde dat zoveel mensen zich een jaar lang hadden voorbereid op een wervingsactie voor de strijd tegen kanker. Al die mensen, met al hun verhalen...
Het vertrek liet nog even op zich wachten: ergens na kwart over 5 gingen de eerste deelnemers over de startstreep. Voordat de hele groep in beweging was waren we weer een kwartier verder, maar toen was het dan ook echt begonnen!

Ik fietste samen met Jan Hendrik. Doordat alle fietsers nog dicht bij elkaar reden was het lastig om in een eigen ritme te komen. Met name in het begin hadden we wat last van het inhalen en ingehaald worden. Na een aantal bochten ging het een stuk beter. De eerste beklimming verliep verder probleemloos. In Alpe d'Huez keerden wij weer om en vrij snel waren wij al weer bezig met de afdaling. Het was koud!!!
Odette Rosing - van Zoelen (één van de organisatoren van het animatie programma) had aangeboden dat wij gedurende de dag gebruik mochten maken van haar huisje op camping le Cascade aan de voet van de Alpe d'Huez. Wij hadden hier ons eten, drinken en schone kleding neer gezet. Erg handig! Na iedere afdaling gingen we hier even langs om bidons bij te vullen, pannenkoeken te eten en andere kleding aan te trekken.

De tweede beklimming verliep een stuk vlotter. Alleen in de bochten was het soms wat lastig; wij gebruiken de bochten om een beetje tempo te maken en veel fietsers gebruiken ze juist om wat bij te komen. Het tempo van Jan Hendrik lag net iets hoger dan dat van mij, waardoor ik na de tweede klim al iets vermoeider was dan ik gehoopt had.

Ook de derde beklimming ging net wat te snel voor mij. Bij het inhalen van andere fietsers schroefden wij het tempo een beetje op. Hierdoor bleven we niet onnodig lang met veel fietsers naast elkaar rijden. Probleem was dat we ons soms nog wel eens lieten verleiden om deze tempoversnelling vast te houden. Jan Hendrik leek het tempo goed te verteren; voor mij lag deze snelheid niet iets te hoog. In het laatste stukje van de beklimming zijn we daarom maar niet bij elkaar gebleven; Jan Hendrik kwam wat eerder boven dan ik. De vermoeidheid was bij mij redelijk toegeslagen en ik maakte mij ernstige zorgen of ik de zes beklimmingen wel zou gaan halen. Na wat rekenwerk kwam ik er op uit dat ik ook met een wat lager tempo net op tijd voor de zesde keer de top bereikt zou moeten kunnen hebben. Ik zou dan wel geen pech (materiaalpech of blessures) moeten krijgen.

De vierde klim hebben we al aan de voet van de berg afscheid genomen van elkaar. Ik heb deze beklimming volledig in mijn eigen tempo gereden. Dit beviel mij uitstekend! Ik knapte er zelfs een beetje van op en ik kreeg er weer helemaal vertrouwen in dat beklimming 5 en 6 ook nog wel zouden gaan lukken. Uiteindelijk zat ik aan het einde van de klim nog niet eens zo ver achter mijn broer. Na de afdaling bleek dat ook hij juist bij het huisje van Odette was gearriveerd.

Omdat ik mij weer een stuk beter voelde, besloten we klim nummer vijf samen te doen. Achteraf niet zo slim van mij, omdat ik mij hierdoor liet verleiden om toch weer net iets harder te rijden dan als ik helemaal alleen zou fietsen. Halverwege liet ik het tempo iets zakken; Jan Hendrik reed door. Onderweg werd ik ingehaald door Michael Boogerd. Ik kon de verleiding niet weerstaan om even aan te pikken. Wat rijdt die vent nog steeds geweldig! Vrij snel liet ik mijn tempo weer terugzakken. Het laatste stuk van de beklimming was een gevecht; ik zat er helemaal doorheen. Nog langzamer rijden was niet mogelijk; hierdoor zou ik mogelijk niet op tijd zijn om nog een zesde keer van start te mogen gaan (achteraf bleek dat de deadline voor de laatste start met een half uur naar achter was geschoven). Toen ik eindelijk de top had bereikt was ik helemaal leeg. Geen tijd om te herstellen; windjack aan en voorzichtig afdalen.

Beneden aangekomen moest ik even tijd nemen voor een sanitaire stop; mijn buik en maag waren behoorlijk ontregeld. Vlug nog mijn bidon vullen en daar gingen we voor de zesde keer. Al een tijdje had ik last van wat duizeligheid (mogelijk veroorzaakt door een te lage bloeddruk). Tijdens de zesde beklimming kreeg ik hier helemaal veel last van. Voortdurend stelde ik mij de vraag of het nog wel verantwoord was om door te fietsen. Opgeven is geen optie, maar als de grenzen zijn bereikt dan houdt het ook een keer op. Onderweg werd ik gepasseerd door Coen van Veenendaal. Hij gaf mij bij het passeren een "Hermannetje". Ik voelde mij op dit ogenblik nog niet in aanmerking komen voor dit eerbetoon, maar ik denk dat Coen een betere inschatting had gemaakt van mijn fysieke staat dan dat ik zelf had gedaan. Hoeveel bochten zou ik nog halen voordat ik de handdoek in de ring moest gooien? Vanaf bocht 7 begon ik met het aftellen. Tom Oosterwegel passeerde mij; ik was hem de hele dag nog niet tegengekomen en ik vroeg mij al af of hij wel van start was gegaan. Na een kort contact liet hij mij weer achter zich. Om bocht zes (halverweg het dorpje Huez) te bereiken moest ik nog een vervelend oplopend stukje pakken. Ai, wat was dit zwaar! Het stuk naar bocht vijf was gelukkig wat vriendelijker, dus dat lukte nog wel. Het stuk naar bocht vier toe had mij de vijf eerdere beklimmingen geen problemen opgeleverd; nu was het heftig... heel heftig. Moet ik al afstappen, of rij ik toch nog een stukje door? Meter voor meter kroop het asfalt onder mijn fiets door. Gelukkig stond er geen wind op het stuk naar bocht drie waardoor ook deze prooi haalbaar bleek. De wereld om mij heen bestond niet meer. Mijn lijf was rustig, maar hoofd begon nog draaieriger te worden. Ik wist dat bocht twee niet ver meer kon zijn... maar waarom duurde het dan nog zo lang? Inmiddels zat ik aan één stuk te gapen. Ik kon nauwelijks mijn ogen open houden. O, wat wilde ik graag mijn bed induiken! Bocht twee kroop vrijwel ongemerkt voorbij en bocht één lang op mij te wachten. Als ik de laatste bocht zou halen... nee, ik durfde nog niet te hopen dat ik het zou gaan halen. Ik had dorst, maar de laatste druppels uit mijn bidon had ik al een tijd geleden naar binnen laten glijden. De laatste bocht leek nauwelijks dichterbij te komen, maar toen ik het plaatsnaam bordje Alpe d'Huez dat aan de rechterkant van de weg staat voorbij reed wist ik dat het einde in zicht was. Niet nadenken, maar trap voor trap doorgaan. De laatste bocht kwam als een bevrijding. Opeens zag ik Klaas Veenbaas voor mij rijden. Het is mij helemaal ontgaan dat hij mij op het laatste stuk is voorbij gereden. Was dat Tom die naast hem reed? Dat was toch helemaal niet mogelijk; Tom had mij al na bocht 7 ingehaald. Was ik onderweg Tom gepasseerd? Al puzzelend op dit probleem bereikte ik de grens van Alpe d'Huez. Ik zag de pizzeria waar de klim eindigt. Ik koos voor de snelste manier om dit doel te bereiken: bijschakelen en vol gas geven. Wat een heerlijk gevoel om in volle vaart het dorp binnen te denderen. Het applaus dat vanaf de terrasjes kwam klonk als muziek in mijn oren. Het laatste stukje leverde geen problemen meer op. Met opgeheven armen reed ik op het grote blad op de finishboog af. Zes keer Alpe d'Huez: ik had het gehaald!!!

Direct na de finish werd ik opgevangen, onder meer door mijn teamgenoten (Jan Hendrik en Richard), Klaas (hij was vlak voor mij door de finish gereden) en Odette. Meteen gaf ik aan dat ik naar de medische controle wilde. Ik werd door een arts begeleid naar een mobiele post waar ik op een bed mocht liggen (eindelijk!). Ik was er een stuk slechter aan toe dan ik had gedacht. Er werden via een infuus zakken met een zoutvloeistof toegediend en ik kreeg ook een glucose infuus. Blijkbaar had ik veel te weinig gedronken. Één bidon per beklimming was achteraf ook niet heel erg slim van mij. Wat een beginnersfout!

Ik vind dat je op deze ene dag meer dan het uiterste van jezelf moet vragen. Hierbij mag het natuurlijk niet gebeuren dat je onverantwoorde risico's loopt. Mijn zesde beklimming is dan ook zeker geen schoolvoorbeeld van waar Alpe d'HuZes voor staat: opgeven is geen optie. Toch is er wat mij betreft maar één manier om mee te doen aan Alpe d'HuZes en dat is een gevecht aangaan waar je niet tegen opgewassen lijkt. Alpe d'HuZes is geen fietstochtje waarbij je een flinke berg moet beklimmen, Alpe d'HuZes is een symbolische strijd. Doorgaan, ook als je het gevoel hebt dat je niet meer kan. Hoe zwaar is de strijd die kankerpatiënten dagelijks moeten leveren? Welke inspanning staat wat jou betreft hier symbool voor?

Grote beurt

2010-05-18T08:17:00.000-07:00

Zoals ik in het berichtje van 15 mei al schreef, had mijn racefiets de tocht door de stromende regen op 1 mei niet overleefd. Wat ooit een lust was om naar te kijken, was nu een zielige en smerige verroeste klomp narigheid. Om mijn Trek nog operationeel te krijgen voor 3 juni was een wonder nodig. Omdat er in het licht van Alpe d'HuZes wel meer bijzondere dingen gebeuren, had ik de moed nog niet opgegeven. Al eerder had het Banierhuis in Houten mij uitgenodigd om nog eens langs te komen als ik mijn fiets wilde laten prepareren voor de zes beklimmingen naar Alpe d'Huez. Met deze uitnodiging in gedachten stapte ik afgelopen maandag de werkplaats binnen.

Een uitgebreid intake gesprek was nodig om een diagnose te stellen: er was nog hoop voor deze patiënt. Ik vroeg in het bijzonder aandacht voor mijn grootste ergernis: de achterderailleur. Deze had eigenlijk al maandenlang niet meer fatsoenlijk gefunctioneerd. "Zit je wel lekker op je fiets?", werd mij gevraagd. Verrassende vraag! Nee, ik zit eigenlijk niet echt lekker op deze fiets. Het frame is namelijk misschien iets te lang voor mij; ik zit naar mijn gevoel iets te ver voorover. Ook dit zou worden meegenomen in het behandelplan. We spraken af dat ik een dag later (vandaag dus) even langs zou lopen om te kijken wat haalbaar was.

Vandaag ging ik aan het einde van de middag een kijkje nemen. De fiets was al klaar! Hij zag er weer piekfijn uit. Er was een kortere stuurpen gemonteerd, die ook nog een beetje schuin omhoog stak. Tijdens een kort proefritje kreeg ik het gevoel dat ik op een hele andere fiets zat. Alles klopte! Ik zat een stuk beter, hij schakelde strak en direct en het geluid van de ketting over de tandbladen klonk als muziek in mijn oren. Wat een verademing!!!

En dan de rekening voor deze operatie: we spraken af dat ik de kosten voor de beurt niet aan het Banierhuis hoefde te betalen, maar dat ik dit bedrag mocht overmaken aan Alpe d'HuZes. Een mooi voorbeeld van hoe je op een creatieve manier steun kan geven aan Alpe d'HuZes. Ik waardeer dit gebaar enorm!

Nooit meer bang voor de tandarts...

2010-05-17T09:57:00.000-07:00

Toen ik 16 jaar was heeft de tandarts mij stevig onder handen genomen. In dit geval was dr. Christian Szell helemaal niet geïnteresseerd in mijn bekentenis: "it is safe!". Hij bleef maar doorboren... Na deze traumatische ervaring wilde ik nooit meer iets met een tandarts te maken hebben. In de volgende 25 jaar heeft slechts één keer iemand aan mijn gebit gezeten. Een gespecialiseerde angst tandarts moest een grootschalige renovatie uitvoeren, omdat de gaten in mijn kiezen groot genoeg waren om een Noord-Zuid lijn doorheen te trekken. Nee, aan dit behandeltraject kan ik ook niet met heel veel plezier terugdenken (17 gaatjes gevuld en 4 verstandskiezen getrokken).

Nu ik vader ben ligt het allemaal wat lastiger. Ik verwacht van mijn zoon dat hij regelmatig naar de tandarts gaat. Tsja... en dan moet je natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Dus sinds twee jaar bezoek ik mijn tandarts (mevrouw Lo). Nog niet van harte, maar ik moet bekennen dat het tot dusver allemaal reuze meevalt!

Bij de laatste controle (2 april) bleek dat er wat groeven in mijn tanden en kiezen hersteld moeten worden. De tandarts stelde voor om dit in de eerste week van juni te doen. Ik vond dit prima, maar dan moest zij wel naar Frankrijk komen. Zij vond Alpe d'HuZes een goed excuus om de afspraak iets later in te plannen. Uiteraard heb ik de praktijk uitgenodigd om als sponsor van één van de Houtenaren mee te doen met Alpe d'HuZes.

Deze week kreeg ik een bericht van Alpe d'HuZes dat er een donatie was gedaan. Een hele fraaie... In eerste instantie had ik geen flauw idee van wie deze bijdrage afkomstig was. Het bleek van mijn tandarts te zijn! Een bijdrage op persoonlijke titel, maar voor mij is het toch echt een bijdrage van degene die de tandarts een heel menselijk gezicht heeft gegeven!

Met de betrokkenheid van mijn tandarts moet ik natuurlijk wel de zes beklimmingen completeren. Als het mij niet gaat lukken dan staat er op 21 juni vast en zeker een wortelkanaalbehandeling of iets dergelijks op mij te wachten...

Generale repetitie

2010-05-15T00:02:00.000-07:00

Als je weet dat een doelstelling haalbaar is, dan is het geen uitdaging om het te bereiken. Of anders gezegd: hoe vaker gezegd wordt dat iets onmogelijk is, hoe interessanter het is om er voor te gaan. Voor Alpe d'HuZes is dit bij het formuleren van doelen een heel gebruikelijke opvatting wanneer de hoogte wordt bepaald waarop de lat wordt gelegd.

Voor veel deelnemers aan Alpe d'HuZes ligt er op 3 juni een onmogelijke uitdaging te wachten: zes beklimmingen naar Alpe d'Huez op één dag. Voor mij zal het in ieder geval een heel gevecht gaan worden. Mijn voorbereiding dit jaar is ver onder de maat; de minder dan 10 ritten die ik heb gedaan zijn natuurlijk veel te weinig. Hoewel ik er nog steeds alle vertrouwen in had dat het mij zal gaan lukken, realiseerde ik mij wel dat het de hoogste tijd werd om een stevig aan de slag te gaan. Gisteren had ik daarom een soort van generale repetitie: Houten-Doesburg-Houten. In dit rondje van 200 km kwam ik onderweg een aantal heuvels tegen:

Ik had voor deze rit mijn Gazelle van zolder moeten halen; de Trek waarop ik op 3 juni wil gaan fietsen had de oneindige regenbuien van de vorige rit niet overleefd. Het stalen ros dat ik dus voor deze gelegenheid van stal had gehaald (Fred Flinstone had er destijds ook nog één in zijn schuur staan) bleek verrassend soepel te draaien. De 16 versnellingen waren toereikend voor de extra kilootjes van deze fiets. Het enige ongemak werd veroorzaakt door het zadel dat na 75 km helemaal los zat (dit is later vast gezet door een alleraardigste motordealer).

Het is geweldig om onderweg mede Alpe d'HuZessers tegen te komen (boven op de Posbank en vlak voor het einde van mijn rit bij 't Goy). Een derde Alpe d'HuZesser heb ik net gemist; hij was aangereden en door een ambulance afgevoerd. Ik wens hem heel veel sterkte toe met het herstel van deze klap!

Hoewel ik aan het einde van de rit helemaal leeg was, kan ik terugkijken op een zeer geslaagde test. Vooral het feit dat ik de verleiding heb weten te weerstaan om de laatste drie heuvels over te slaan is een heel goed teken!

Giro d'Italia Esperienza

2010-05-11T07:48:00.000-07:00

Zondag kwam de Giro d'Italia langs Houten. Ter gelegenheid hiervan had het Expo Houten de Giro d’Italia Esperienza georganiseerd. Bezoekers aan dit gratis evenement konden ter voorbereiding op de passage van de Giro hier alvast wat Italiaanse sfeer komen proeven. De Italiaanse hapjes en drankjes, Italiaanse bolides en de Italiaanse muziek zorgde ervoor dat de bezoekers al helemaal in de juiste stemming konden komen.

De organisatie van dit evenement had ook een plaats gereserveerd voor Alpe d'HuZes. Er was een mooie stand voor ons opgebouwd, inclusief twee flinke plasma schermen. Ik had zelf gezorgd voor twee Tacx Fortius Multiplayers. Het Banierhuis Houten had een racefiets geprepareerd die wij mochten gebruiken voor deze gelegenheid; een mooie manier om blijk te geven van sympathie voor Alpe d'HuZes! Een andere Houtense Alpe d'HuZesser (Cor de Boer) nam een tweede fiets mee. Door wat technisch malheur (vooral de Tacx software liet het vies afweten) hebben we uiteindelijk slechts één Tacx opstelling operationeel gekregen. Gelukkig hadden we een doorlopende Alpe d'HuZes presentatie bij ons, waardoor de stand toch een complete uitstraling had.

Er had misschien nog best wat extra publiek op de Esperienza af mogen komen. Wij hadden op onze stand gelukkig bijna constant aanloop. Er waren heel wat bezoekers die de kans grepen om zelf te ervaren hoe zwaar het is om de Alpe d'Huez te beklimmen. Daarnaast hebben we met veel bezoekers mooie gesprekken gehad over het verhaal achter Alpe d'HuZes. De tijd en energie die we er in hebben gestoken om aanwezig te zijn op de Esperienza was dus zeker de moeite waard!

O ja... en dan was er ook nog de Giro! Vanaf een tribune konden wij zien hoe de profs via een 90 graden bocht de rondweg om Houten verlieten in de richting van Nieuwegein. Waaaaaaaaaaaanzinnig! Ik heb al meerdere keren een peloton voorbij zien komen, maar dit was by far de meest spectaculaire passage die ik ooit heb meegemaakt!

Helaas heb ik door deze activiteiten het kraamfeestje ter gelegenheid van de geboorte van Nuria, het kindje van mijn jongste nichtje en haar man, moeten missen. Dit is natuurlijk wel heel erg jammer, maar het is niet voor niets geweest!

ONVZ gaat voor goud!

2010-05-07T22:05:00.000-07:00

Vanmiddag kwam er een email binnen van ONVZ: "Snel een goed bericht voor het weekend ... ONVZ gaat zoals het betaamt voor goud!". Met de keuze voor het gouden sponsorpakket werd een flink bedrag toegezegd. Ik ben er heel blij met deze sponsor. Het is goed dat een topkwaliteit zorgverzekeraar er voor kiest om Alpe d'HuZes te ondersteunen.

Er zijn veel Houtenaren die een bijdrage leveren aan Alpe d'HuZes. ONVZ laat zien dat Alpe d'HuZes ook kan rekenen op de steun van het Houtense bedrijfsleven (voor meer informatie over de Houtense betrokkenheid bij Alpe d'HuZes: zie www.hu6.nl). Noblesse oublige: Houten is sinds 2008 fietsstad van Nederland!

Bugs in de Ardennen

2010-04-30T12:19:00.000-07:00

Afgelopen weekend ben ik samen met 5 andere bugs (Ferry, Ronald, Martin, Richard en Jan Hendrik) afgereisd naar de Waalse Ardennen. Wij verbleven dit keer in een Sunparks huisje (Vielsalm). De reis er naar toe was een ware monsterrit: om 17:15 uur draaiden wij bij Everdingen de A2 op, de file in. Even na knooppunt Leenderheide was het einde van de file bereikt...

Vrijdagavond hebben we zinvol gebruikt: moed indrinken (gelukkig had ik donker kasteelbier meegenomen) en luisteren naar Ronald's visie op informatica in het voortgezet onderwijs (als ik het goed begrijp zijn relationele databases voor 4-jarigen...).

Zaterdagochtend kwamen we rustig op gang met een uitgebreid ontbijt. Het was nog wat fris (er zat zelfs nog wat ijs op de autoruiten), maar het was een strak blauwe lucht met een fel stralend zonnetje. Hoe snel zou het warm worden? Korte mouwen, lange mouwen, 1 shirt, 2 shirts? Uiteindelijk werden alle kledingknopen doorgehakt en om ongeveer half elf zaten we op de fiets.

De route bracht ons over een vijftal hellingen:
- Mont le Soie (Grand Halleux - Petit Thier)
- la Ferme Libert (Bevercé - Burnenville)
- Stockeu (Stavelot - Wèrhai)
- Côte de Brume (Trois Ponts - Brume)
- Côte des Hezalles (Trois Ponts - Bergeval)

De eerste heuvel was nieuw voor mij, de andere vier had ik al een keer eerder gezien (deze heb ik beschreven in het berichtje van 10 augustus 2009).

De eerste helling (Mont le Soie) bleek een goede opwarmer: de ongeveer 250 hoogtemeters waren uitgesmeerd over zo'n 4 kilometer. Niet al te steil dus (gemiddeld zo'n 6%).

We vervolgden onze route richting Malmedy. De 100 hoogtemeters bij Bellevaux hadden we in de voorbereiding even over het hoofd gezien. Ze werden gelukkig gelijkmatig opgediend, dus ook hier was het niet nodig om al diep uit het vaatje te tappen.

De resterende vier beklimmingen waren van een hele andere orde. Vooral la Ferme Libert was heel heftig. De Côte de Brume leek, in tegenstelling tot mijn eerdere ervaring met deze heuvel, redelijk mee te vallen. Misschien heeft het er ook iets mee te maken dat ik mij hier op het ergste had voorbereid.
De laatste helling van de dag (de Côte des Hezalles) was ongekend heftig! Hier kon je geen verstoppertje spelen: we moesten hier echt volle bak tegenaan om de hoogtemeters te overwinnen. Het stijgingspercentage zit hier een flink stuk boven de 20 procent. In vergelijking tot deze helling is de Keutenberg kinderspel!

Ferry was duidelijk heer en meester in de Waalse Ardennen. De rest van het gezelschap volgde op eerbiedige afstand (en dit terwijl wij allemaal een stuk beter reden dan tijdens de vorige keer dat we de heuvels hadden opgezocht). Klasse hoor Fer!

De volgende dag gingen Martin en Ronald aan het bier (een bezoekje aan de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren). Jan Hendrik, Richard Ferry en ik hebben nog een paar hellingen opgezocht: Les Quartiers, Côte de Aisomont en de Côte de Wanne. De eerste twee waren lekker lopende beklimmingen. De Côte de Wanne is een stuk lastiger: met name in het begin van de klim loopt de weg met een flink percentage omhoog.

Nadat wij uitgefietst waren hebben wij op de Côte de Wanne een plekje langs de kant van de weg opgezocht. Het peloton zou hier langsrijden (Luik Bastenaken Luik). Toen de profs voorbij kwamen rijden bleek dat de wedstrijd blijkbaar nog niet opengebroken was; er werd vrij rustig gereden. Geen spetterende demarrages dus. Desondanks erg leuk om dit eens meegemaakt te hebben!

Met een etentje in Vielsalm (restaurant "Les Contes de Salme") werd het weekend afgesloten. Het was een geslaagd uitje geweest!

Sponsorloop pcbs de Zonnewijzer

2010-04-29T14:22:00.001-07:00

Vandaag hebben de kinderen van de pcbs de Zonnewijzer meegedaan aan een sponsorloop. De opbrengst van deze sponsorloop komt ten goede aan Alpe d'HuZes. In een eerder bericht had ik al iets geschreven over de voorlichting die ik hierover mocht geven aan de kinderen in de onderbouwgroepen. Met dit verhaal op zak hadden de kinderen aan familieleden, buren en andere bekenden gevraagd om hun te sponsoren voor de rondjes die ze vandaag zouden lopen. En het zouden loodzware rondjes worden; het parcours van de sponsorloop was zodanig uitgezet dat de kinderen in iedere ronde "hun eigen Alpe d'Huez" moesten beklimmen (een hoekheuvel van de vijfwal in Houten).

De inzet van de kinderen was indrukwekkend! Uit de inschatting die wij vooraf hadden gemaakt van het aantal rondjes dat zou worden gelopen, bleek dat wij de kwaliteiten van de kinderen gigantisch hadden onderschat. Het zal even slikken zijn voor de sponsors: ook zij zullen niet gedacht hebben dat er zoveel rondjes gelopen zouden worden. Dit gaat ze geld kosten!

Enkele kinderen mochten of konden niet meedoen. Toch hebben ook zij goed hun best gedaan; luidkeels moedigden zij hun klasgenootjes aan. Mede door de ondersteuning van deze supporters hebben de lopers top prestaties neergezet!

Gerben Brunsveld regisseerde de voorbereiding. Hij hield de tijd goed in de gaten. Hierdoor was het parcours net op tijd klaar toen de eerste groep kinderen zich meldde aan de start. Gerben hield ook gedurende de rest van de ochtend het overzicht op het geheel. Er stond een aantal ouders langs de route om de kinderen te begeleiden. Het was mijn taak om de kinderen op te vangen en om na afloop waardering uit te spreken over het behaalde resultaat (ik voelde mij weer even 'meester Jacco').

De deelname van Eline heeft in het bijzonder veel indruk op mij gemaakt. Als iemand invulling heeft gegeven aan het motto van Alpe d'HuZes ("Opgeven is geen optie"), dan is zij het wel. Zij zal op 3 juni zeker in gedachten bij mij zijn in Frankrijk!

Ook Stan (mijn zoontje) heeft meegelopen. Hij deed het heel erg goed. Even een snel begin om vervolgens in het juiste ritme komen. Hij liet zich niet gek maken toen hij werd ingehaald; gewoon eigen tempo blijven lopen. Hierdoor liep hij na verloop van tijd weer helemaal vooraan! Na 20 minuten lopen had hij maar liefst 13 rondjes afgelegd. Tsja, dan verschijnt er toch wel een hele brede glimlach op het gezicht van deze trotse vader!

Het was een zeer geslaagde dag. Het was fantastisch weer. Bij de start van de laatste groep was het zelfs iets te warm geworden (hierdoor was het voor de lopers uit de groepen 7 en 8 extra zwaar). De leerkrachten hadden ervoor gezorgd dat alle groepen netjes op tijd aankwamen op de locatie waar de sponsorloop werd gehouden. Hierdoor verliep het gehele programma keurig volgens planning. Door de hulp van voldoende ouders verliep alles probleemloos. En het belangrijkste: door de inzet van de kinderen is de sponsorloop een groot succes geworden!

Omroep Houten heeft wat videofragmenten aan elkaar gemonteerd om een impressie te geven van deze sponsorloop. Je kan deze beelden bekijken op YouTube.

En nu nog even afwachten hoeveel deze sponsorloop heeft opgebracht. Over twee weken zullen we het weten...

Mijn eerste echte tochtje dit jaar

2010-04-17T23:32:00.001-07:00

Er staat dit jaar nog nauwelijks 'zadeltijd' achter mijn naam. Tot gisteren had ik in de buitenlucht slechts drie ritjes van 60 kilometer gereden, één keer een stuk van 90 kilometer en één keer de beklimming naar Alpe d'Huez. Tsja... dat kan wel eens aan de krappe kant zijn qua voorbereiding om straks zes keer de Alpe d'Huez te bedwingen. Hoog tijd om mijn banden wat langer op het asfalt te drukken.

Gisteren ontkwam ik er niet aan. Het weer was uitstekend.We zouden 's middags op bezoek gaan in Geertruidenberg; heen en weer is dat een tochtje van 120 kilometer. Bovendien is het stukje tussen Houten en Gorinchem absoluut de moeite waard. Onderweg reed ik langs het huis waar Coen van Veenendaal met zijn gezin woont (zijn auto stond niet bij het huis, dus ik ging er vanuit dat hij ook wel ergens op de fiets zou zitten).

Het viel eigenlijk reuze mee. Zowel op de heenweg als op de terugweg wist ik het tempo aardig vast te houden. Ik had mijn energie goed verdeeld; alleen in de laatste kilometers vanuit Schalkwijk naar Houten kostte het mij moeite om een goede combinatie te vinden van een grote versnelling en een lekkere cadans. Op de de brug vanuit Schalkwijk naar Houten was ik helemaal op en ik voelde ongeveer wat Tom Boonen gevoeld moet hebben toen hij machteloos moest toezien hoe Fabian Cancellara op de Muur van Geraardsbergen bij hem weg reed.

Als beloning nam ik mijzelf voor om mij 's avonds alvast in te drinken voor de champagne proeverij op zondag (ik had ik hiervoor alvast een flesje koud gezet). Zover is het echter nooit gekomen; ik had blijkbaar een flinke hoeveelheid energie verbruikt en hierdoor lag ik al voor middernacht te slapen... Voor mij zeer uitzonderlijk!

Helemaal te gek!

2010-04-13T11:08:00.000-07:00

Vandaag heb ik de de tweede ronde beëindigd waarin ik de collectebussen met statiegeld bonnetjes bij de Albert Heijn vestigingen in Houten heb leeggehaald (voor meer informatie over deze actie: lees het bericht van 3 februari 2010 of het bericht van 30 december 2009). De vorige keer zat er voor € 1.297,10 aan bonnetjes in de drie bussen. Dit keer was de waarde van alle bonnetjes opgeteld in totaal maar liefst € 2.204,50!!!

Houten zuid (Raaigras) - € 690,75
Houten oude dorp (Plein) - € 540,30
Houten centrum (Onderdoor) - € 973,75

De actie heeft in nog geen vier maanden tijd nu dus al een bedrag van € 3.501,60 opgeleverd. Wat een fantastisch resultaat!!! Ik ben erg benieuwd of de klanten van de Albert Heijn vestigingen in Houten ook de komende periode via deze inzamelingsactie hun steun blijven geven aan Alpe d'HuZes...

Voorbereiding sponsorloop

2010-04-08T06:54:00.000-07:00

Twee weken geleden geleden heeft Gerben Brunsveld voorlichting gegeven over Alpe d'HuZes aan de bovenbouw groepen op de Zonnewijzer. Deze voorlichting is een deel van de voorbereiding op de sponsorloop waar de kinderen van deze school op 29 april aan mee zullen doen. Vandaag was het mijn beurt: ik mocht de onderbouw groepen toespreken. Het accent van de presentatie lag dit keer niet op het evenement dat op 3 juni in Frankrijk zal plaatsvinden, maar op de bijdrage die de kinderen kunnen leveren aan het verbeteren van de behandelmogelijkheden voor kankerpatiënten.

Het was best spannend, omdat ik mij (zoals gewoonlijk) weer veel te laat en veel te weinig had voorbereid. Van zenuwen had ik echter geen moment last; het is natuurlijk altijd een feest als je een verhaal mag vertellen aan zo'n publiek. Het was een flinke groep; volgens mij waren het in totaal misschien wel 150 kinderen (waaronder ook Stan, mijn eigen ventje). Er werd goed geluisterd, waardoor ik lekker kon doorvertellen.

Aan het einde van mijn verhaal nam juf Saskia de regie weer in handen. Zij liet een aantal kinderen vragen stellen. Uiteraard werd deze mogelijkheid door enkele kinderen gretig aangegrepen om eigen ervaringen te delen (zoals "ik ben ook een keer naar het ziekenhuis gegaan toen ik mij had gestoten aan een bloempot"). Er werden wat technische vragen gesteld ("waarom wijzen de punten van jouw schoenen naar boven?"). En hoewel je vooraf wel nadenkt over de vragen die er misschien gesteld gaan worden, is de informatiebehoefte bij jonge kinderen altijd weer verrassend, zoals "wat doe je als je onderweg moet plassen?". Voor dit laatste probleem kreeg ik van één van de kinderen als tip mee dat ik natuurlijk ook vooraf even naar de WC kon gaan...

Aan het einde van het verhaal vroeg ik aan de kinderen of zij de sponsorloop een goed idee vonden. Mijn vraag werd met een massaal 'ja' beantwoord. Ook mijn vraag of ze zin hadden om mee te doen aan de sponsorloop werd luidkeels positief gereageerd. Nadat ik ze had uitgedaagd door te zeggen dat dat nog veel harder moest kunnen ging het dak er af!

Moby Dick

2010-03-31T11:22:00.001-07:00

Een aantal maanden geleden vierde mijn neef zijn 40e verjaardag. Hij kreeg ter gelegenheid hiervan een paar vinnen van ons. Hiervoor was ik naar het duikcentrum Moby Dick in Nieuwegein gegaan. Ik werd daar geholpen door Remco Questroo. Hij zag dat ik een vlies droeg van Alpe d'HuZes en hij liet mij er het een en ander over vertellen. Het geheel sprak hem wel aan en bij het afrekenen van de vinnen liet hij mij weten dat ik nog maar eens wat meer informatie moest geven over Alpe d'HuZes. Ik heb even daarna een informatiepakketje afgegeven. Vandaag werd ik aan het eind van de ochtend gebeld door Remco. Eerlijk gezegd had ik zelf niet verwacht dat ik na vijf maanden nog iets van Remco zou horen. Niets was minder waar; Remco gaf aan dat hij Alpe d'HuZes nog altijd op zijn actielijstje had staan. Hij liet mij weten dat hij via mijn deelname Alpe d'HuZes met een mooi bedrag zal steunen. Gaaf hoor!!!

Vanmiddag heb ik anderhalf uur met Jan Koster en Ger Kroes nagedacht over mogelijkheden om de Houtense betrokkenheid bij Alpe d'HuZes ook via omroep Houten tot uiting te laten komen. De kansen zijn mij heel duidelijk, maar ik zie al weer een klus op mij afkomen als ik ook hier ja tegen zeg... Zou het misschien beter zijn als één van de andere Houtense deelnemers hier samen met Jan Koster zijn schouders onder gaat zetten?

Halverwege

2010-03-27T00:49:00.000-07:00

Gisteravond (vrijdag 26 maart) heeft Alpe d'HuZes 2010 de grens van 5 miljoen euro gepasseerd. Dat betekent dat we op de helft zitten van het doel dat we onszelf hebben gesteld. Een fantastisch resultaat tot dusver!

De Alpe d'Huez is op 'mijn' Tacx nu al een flink aantal keer beklommen... maar niet door mij. Niet alleen Jan Hendrik heeft deze Franse Alpenreus op deze manier verkend; ook Gerben Brunsveld en Richard Wijngaard zijn de 21 haarspeldbochten bij mij thuis virtueel gepasseerd. Gerben deed dit trouwens in een afgrijselijk tempo: in 53 en een halve minuut vanaf de rotonde tot helemaal boven op de Avenue de l'Etendard... niet normaal! Voor Richard was de Alpe d'Huez tot deze week nog één groot mysterie en hij durfde hierdoor nog niet hardop uit te spreken met welke prestatie hij op 3 juni boven zichzelf zal uitstijgen. Na deze Tacx training zal Richard heel goed begrijpen dat hij gewoon voor de volle bak moet gaan: zes keer, met minder nemen we geen genoegen!

Medio oktober 2009 werd aan mij gevraagd om contact op te nemen met het team van Edwin Evers; zij zouden serieus belangstelling hebben voor mogelijke deelname aan Alpe d'HuZes 2010. Dit zou uiteraard flink wat media aandacht opleveren voor Alpe d'HuZes (met Evers Staat Op bereik je natuurlijk weer een hele andere doelgroep dan met bijvoorbeeld NCRV's Knooppunt Kranenbarg). Na een flink aantal emails en telefoontjes kreeg ik Niels van Baarlen te pakken (Niels is één van de presentatoren van deze ochtendshow). Hij zou het idee met Edwin Evers bespreken en hij zou mij laten weten of zij inderdaad in de eerste week van juni naar Frankrijk wilden komen. Helaas bleek het voor Niels heel lastig om de toezeggingen ook daadwerkelijk na te komen en we kwamen geen stap verder. Na meer dan 100 telefoontjes en een berg SMS'jes heb ik eind december de handdoek in de ring gegooid: graag of niet...
Tot mijn grote vreugde hoorde ik maandag in de uitzending van Evers Staat Op dat zij toch mee gaan doen! Niels stuurde mij een SMS'je waarin hij liet weten: "Eerst wat fietsen regelen". Het zal duidelijk zijn dat het regelen van fietsen nooit een show stopper zal zijn!

Vrijdagochtend om 08:15 uur werd ik gebeld door ONVZ. Zij hadden gelezen dat 26 maart de laatste dag was waarop de logo's voor de wielershirts doorgegeven konden worden. Vooruitlopend op de exacte afspraken gaf ONVZ aan dat de bijdrage die zij via onze deelname zullen leveren aan Alpe d'HuZes in ieder geval voldoende zal zijn om als shirtsponsor vertegenwoordigd te zijn op 3 juni. Wat een geweldig gaaf begin van de dag!!! Ik heb een afspraak op 9 april om te bespreken hoe we de betrokkenheid van ONVZ concreet vorm gaan geven.

Mooi weekend!

2010-03-08T00:01:00.000-08:00

Het was zondag heerlijk weer. Een beetje fris, maar het voorjaarszonnetje deed aardig zijn best om een punt achter de winterperiode te zetten. Tijd voor een buitenritje dus. Maar voordat het zover was moest ik eerst mijn racefiets reïncarneren; het winteravontuur op de flanken van de Alpe d'Huez (en de rit naar en uit Frankrijk op de trekhaak van mijn auto) had mijn tweewieler veranderd in een klomp modder zonder duidelijk herkenbare voor- en achterkant... Stevig boenen en schrobben dus. Aan het einde van de ochtend zag mijn Trek er weer uit als een fiets. Na een stevige lunch was ik er helemaal klaar voor.

Het was een lekker rondje: eerste stuk tegen de wind in harken, vervolgens even losgaan op de Amerongse Berg en tenslotte over de dijk via Wijk bij Duurstede terug naar Houten. Overmoedig was ik op de heenweg een paar keer naar fietsers toe gereden die ik voor mij uit had zien fietsen (en op het moment dat ik ze dan had bijgehaald moesten zij een andere kant op dan ik...). Het netto resultaat van mijn krachtensmijterij was dat ik op de terugweg goed leeg was. Ik werd zelfs uit het wiel gereden door een wielrenner met slechts één verzet op zijn racefiets (wat een bikkel!). Het was een kort rondje, maar ik was heerlijk leeg na afloop!

Dit rondje fietsen was een goede afsluiting van een mooi weekend. Zaterdag had ik genoten van de tweede Alpe d'HuZes deelnemersbijeenkomst. Geweldig om zoveel fantastische mensen bij elkaar te zien! Ik was deze dag samen met de rest van de deelnemerscoördinatie aanwezig om vragen van deelnemers te beantwoorden. Hoewel ik dus 'in functie' was, kon ik gelukkig wel de middagsessie bij wonen. De presentaties van Coen van Veenendaal en Peter Kapitein waren in grote lijnen bekend voor mij, maar toch was het goed om het nog eens te horen. Jammer alleen dat in deze presentatie de gerichte besteding van het geld onderbelicht blijft (Alpe d'HuZes is zoveel meer dan alleen een gigantische inzamelingsactie voor het KWF). Tom Oosterwegel had deze bijeenkomst weer uitstekend georganiseerd. Toch wel heel bijzonder hoe die vent het iedere keer weer voor elkaar krijgt!

bar/restaurant/pizzeria "la Romanche"

2010-02-28T02:22:00.000-08:00

Nog een aardigheidje tijdens onze wintersportvakantie: wij hadden nog niets geregeld voor het avondeten op zondag 21 februari. Het leek ons daarom wel leuk om een restaurantje op te zoeken in Bourg d'Oisans. Stan had trek in een pizza. We kenden nog een restaurantje waar wij vorig jaar lekker hadden gegeten en waar pizza's op de menukaart stonden. De keuze was dus snel gemaakt: bar/restaurant/pizzeria "la Romanche".

Met ons handen en voeten Frans vroegen wij of het al mogelijk was om te dineren (het was voor Fransen wellicht nog wat aan de vroege kant voor de avondhap). Pas de problème! De gastheer kwam ons nog bekend voor en wij meenden ons te kunnen herinneren dat hij Nederlandstalig was. Dit bleek te kloppen. Jan Verhagen had onze afkomst inmiddels ook al in de gaten (tsja, hoelang kan je jezelf voordoen als Fransoos als je niet veel verder komt dan 'bonsjoer' en 'orevwaar'). Al vrij snel ging het gesprek over Alpe d'HuZes. In al mijn enthousiasme vertelde ik hem over het complete gekkenhuis dat het hier op 3 juni gaat worden: tussen de 2500 en 3000 deelnemers! En dat de opbrengsten van het afgelopen jaar (bijna 6 miljoen euro) dit jaar ruimschoots overtroffen gaat worden (meer dan 10 miljoen)! Jan reageerde eigenlijk nauwelijks alsof ik hem iets nieuws vertelde... Het bleek dat Jan degene is die dagelijks bezig is met de voorbereiding van dit gekkenhuis vanuit Bourg d'Oisans. Wat leuk dat we net bij hem waren binnengestapt om wat te eten!

Als je dus in Bourg d'Oisans bent, ga dan zeker een keertje langs bij Jan: bar/restaurant/pizzeria "la Romanche", Avenue Doct Louis Faure, Bourg d'Oisans.

Een korte update

2010-02-27T11:23:00.000-08:00

Een kleine radiostilte als gevolg van technische problemen bij KPN: wij zitten thuis al een aantal weken zonder vaste telefoonverbinding en wij hebben geen internet. Effect: een surrealistisch vakantiegevoel. Wel erg lastig; hierdoor was het voor mij onder meer niet mogelijk om mee te helpen met de deelnemerscoördinatie van Alpe d'HuZes (emails beantwoorden).

De wereld draait gewoon door en er is in de tussentijd ook weer van alles gebeurd. Enkele weken geleden had ik een afspraak met Marcel Morsing en Jan Teun Koningen van MaxGrip. MaxGrip heeft vorig jaar als zilveren sponsor (mijn deelname aan) Alpe d'HuZes gesponsord. Marcel en Jan Teun lieten mij weten dat Alpe d'HuZes ook in 2010 weer op de steun van MaxGrip mag rekenen. Bovendien zal MaxGrip tijdens een sportieve personeelsbijeenkomst tijd reserveren voor een presentatie over Alpe d'HuZes. Het is erg mooi dat we op deze manier ook de rest van het personeel kunnen betrekken bij de steun die MaxGrip heeft toegezegd!

Ik heb een begin gemaakt met een Alpe d'HuZes portal: http://alpe-dhuzes.pagina.nl. Tot nu toe is het niet meer dan een eerste opzetje. De komende tijd moet ik maar eens bedenken hoe dit verder kan worden ontwikkeld.

Vorig jaar heeft pcbs De Zonnewijzer een oproep gedaan aan de ouders van de kinderen op deze basisschool om via mijn deelname Alpe d'HuZes te steunen. Deze oproep heeft een sponsorbedrag van ongeveer 1.000 euro opgeleverd. Dit jaar gaat er nog een vader van kinderen op de Zonnewijzer meedoen met Alpe d'HuZes: Gerben Brunsveld. Gerben heeft samen met mij een opzetje gemaakt voor een sponsorloop. De kinderen van de Zonnewijzer gaan hierbij in een vastgestelde tijd proberen een heuvel (die vlak bij de school staat) zo vaak mogelijk te beklimmen (er wordt over deze "mini Alpe d'Huez" een parcours uitgezet met haarspeldbochten). Het is de bedoeling dat zij zich hiervoor laten sponsoren. Het geld dat hiermee bijeen wordt gebracht komt ten goede aan Alpe d'HuZes. De schoolleiding heeft inmiddels ingestemd om dit plan: op 29 april zal het gaan gebeuren.

Deze week zat ik in Frankrijk, samen met Nicole en Stan genieten van een wintersportvakantie in Villard Reculas. Dit keer verbleven wij in chalet/auberge "Il fera beau demain" van gastvrouw en gastheer Claartje en Jan Scholte. Dit is echt een fantastisch verblijf (met zwembad en sauna). Er staan trouwens nog veel meer mooie chalets in Villard Reculas. Het is ook een geweldig ski gebied. Helemaal niet druk. Niet verder vertellen hoor!

Tsja... en als je dan toch in de buurt bent van Alpe d'Huez dan neem je natuurlijk je racefiets mee. Helaas zat het weer niet echt mee. Uiteindelijk heb ik op donderdag de beklimming een keer gedaan. Het was droog toe ik wegreed, maar al snel ging het regenen, plenzen en (vanaf 1000 meter hoogte) sneeuwen... Mijn fiets was hier helemaal niet op geprepareerd en de laatste twee kilometer klonk er dan ook een luid protest van gepiep en gekraak. Mijn bril was volledig beslagen; met moeite kon ik onder de rand van mijn montuur nog net een paar meter vooruit kijken. Zo, nu weet ik een beetje hoe Johan van der Velde zich in 1988 gevoeld moet hebben toen hij de Gavia had beklommen... Het zal duidelijk zijn dat ik na de beklimming er heel wat minder fris uitzag dan op de foto die ik bij dit stukje heb geplaatst!

Er zijn deze week twee artikeltjes verschenen in lokale Houtense krantjes: 't Groentje en Trefpunt Houten. In deze artikeltjes wordt aandacht besteed aan de Houtense betrokkenheid bij Alpe d'HuZes. Er doen maar liefst 19 Houtenaren mee (15 fietsende deelnemers en 4 vrijwilligers die de organisatie op 3 juni zullen ondersteunen). Ik heb op internet een overzicht geplaatst met alle namen, inclusief de verwijzingen naar hun actiepagina's (www.hu6.nl/houten).

Het was blijkbaar ook voorjaarsvakantie voor KPN: nog steeds geen internetverbinding en geen vaste telefonie. Maandag maar weer eens bellen. We zullen dan vast en zeker weer te horen krijgen: "het heeft echt geen zin hoor om iedere dag te bellen". Ik ben heel benieuwd hoe KPN gaat proberen om van ons weer tevreden klanten te maken, want op dit ogenblik is wat ons betreft de relatie met KPN behoorlijk afgekoeld (zeg maar gerust tot ver beneden de temperatuur waar ik tijdens de beklimming naar Alpe d'Huez mee te maken had...).

Ik ben vast en zeker een heleboel vergeten, maar dat komt dan nog wel. Wordt vervolgd!

(met dank aan de draadloze internetverbinding van de buren)

Superklanten!!!

2010-02-03T12:48:00.000-08:00

Ruim een maand geleden heb ik in de Albert Heijn vestigingen in Houten collectebussen geplaatst bij de machines voor statiegeldflessen (zie het bericht op 30 december). Deze week heb ik een eerste rondje gemaakt om te kijken wat deze actie in één maand heeft opgeleverd. Tot nu toe hebben de klanten van de Albert Heijn vestigingen in Houten via de statiegeldbonnetjes een bedrag van maar liefst € 1.297,10 gedoneerd!!!

Houten zuid (Raaigras) - € 352,80
Houten oude dorp (Plein) - € 364,60
Houten centrum (Onderdoor) - € 579,70

Ik wil alle klanten van de Albert Heijn vestigingen in Houten die op deze manier een steentje hebben bijgedragen aan Alpe d'HuZes enorm bedanken. En natuurlijk hoop ik dat de komende weken nog heel veel klanten uw voorbeeld zullen volgen...

Geschoren benen?

2010-01-30T12:35:00.000-08:00

"Hoe doe jij dat met het scheren van je benen?", vroeg mijn broer vandaag aan mij. Hij was even bij mij langsgekomen om op de Tacx tegen de Alpe d'Huez op te knallen. "Het ligt er een beetje aan... als ik net als jij een stel poten van een oerang oetang heb? Dan pak ik eerst even een tondeuse, maar dat is normaal gesproken niet nodig.".

Waarom scheren wielrenners hun benen eigenlijk? Zou het zijn omdat het wat overbodige ballast scheelt? Zou het iets te maken hebben met massages en ontstoken haarzakjes? Zou het zijn omdat je als wielrenner een grotere kans hebt op wonden waar pleisters overheen geplakt moeten worden? Zou het zijn omdat gladde benen aerodynamisch zijn? Het lijkt mij sterk... Volgens mij is het alleen maar omdat je door het scheren van je benen een 'echte' wielrenner bent. Michael Boogerd deed het, dus jij doet het ook (of voor retro renners zoals ik: Joop deed het, dus ik doe het). Met geschoren benen zou zelfs Cavendish je wiel niet houden in de sprint die je trekt om het groene stoplicht nog net te halen. De brug over het kanaal beklim je alsof je Contador bent die naar de top van de Arcalís rijdt (of beter nog: je ziet jezelf de volgende in het rijtje Zoetemelk, Kuiper, Winnen, Rooks, Theunisse...).

Met mijn geschoren benen stapte ik vanavond op de Tacx. Had mijn broer 's middags ook maar eerst zijn benen geschoren... Dan zou hij vast en zeker een tijd hebben neergezet voor de beklimming van de Alpe d'Huez die ik niet met enkele seconden had weten te verbeteren...

Goedemorgen...

2010-01-24T11:32:00.000-08:00

Ik ben niet zo'n ochtendmens... Als ik geluid maak 's morgens, dan is het meestal een aaneenschakeling van grommende medeklinkers. Mijn bedoelingen zijn veelal uitsluitend af te leiden uit de bijbehorende korte armbewegingen. De wereld doet er verstandig aan om 's morgens vroeg met een boog om mij heen te leven. Studenten/leerlingen die 's morgens een uur les bij mij moeten ondergaan hebben pech...

Je begrijpt nu misschien dat ik moeite had om mij vanochtend iets voor te stellen bij de reacties die ik voorbij zag komen op die witte koude narigheid die vannacht uit de lucht was komen vallen: "duinen here I come! goedemorgen all!", "Vandaag weer heeeerlijk met de ATb door de sneeuw raggen. Nix Tacxen, er gaat niets boven een frisse neus de buitenlucht." en "Zo uur gezwommen en een uur hard gelopen. De zondag kan beginnen. Wat een wereld.". Wat kom je toch vreemde mensen tegen binnen dit Alpe d'HuZes wereldje!

En toch... toen ik vanochtend naar buiten keek lukte het mij niet om een kleine glimlach te onderdrukken. YES! Ik had nog steeds een goed excuus om mijn racefiets met rust te laten en lekker een dagje binnen te blijven (met die weg smeltende sneeuw begon ik mij de laatste dagen wat zorgen te maken). Nu kon ik 's middags lekker op de bank hangen... TV kijken... RTL4, Archie Bunker's place: kijk die man spreekt mij aan! ;-)

Vanmiddag ben ik maar wel even op de Tacx gestapt. Aan de ene kant ben ik een sportminimalist die bij voorkeur helemaal niets aan lichaamsbeweging doet. Aan de andere kant weet ik dat het zonder voorbereiding echt niet meer zal lukken op 3 juni. Het feit dat ik de berg steeds beter leer kennen betekent helaas niet dat het steeds makkelijker gaat: het was ook dit keer behoorlijk afzien. Voor deze week heb ik het wel in ieder geval maar weer achter de rug!

Herman Houweling

2010-01-19T01:39:00.000-08:00

Wat doe je als je in jouw omgeving wordt geconfronteerd met kanker? Je kan je kop in het zand steken. Deze strategie heeft voor mij heel lang uitstekend gewerkt. Een paar jaar geleden merkte ik echter dat het steeds moeilijker werd om op deze manier te reageren op gebeurtenissen om mij heen. Met de keuze om mij in te zetten voor Alpe d'HuZes wist ik natuurlijk dat ik ook (en waarschijnlijk vaker dan voorheen) geconfronteerd zou worden met de noodzaak van dit programma. En ondanks dat ik mij hiervan bewust was, lukt het mij maar niet om dit te accepteren. Vandaag las ik het bericht dat Herman Houweling is overleden. Zo onwerkelijk...

Blijf voor ons uit fietsen Herman!

www.bigchallenge2010.nl

Hogeschool Utrecht weer gouden sponsor!

2010-01-08T23:00:00.000-08:00

De man die vorig jaar een belangrijke rol heeft gespeeld bij de keuze van de Hogeschool Utrecht om (mijn deelname aan) Alpe d'HuZes te sponsoren is een groot wielerliefhebber en een enthousiast fietser. Het lag dus voor de hand om hem dit jaar uit te nodigen om ook zelf mee te rijden op 3 juni. Helaas was dit voor hem niet mogelijk.

Vandaag kreeg ik te horen dat de Hogeschool Utrecht desondanks (mijn deelname aan) Alpe d'HuZes weer zal steunen. Ook dit jaar heeft de HU zich als gouden sponsor verbonden aan dit evenement. Geweldig!!! Ik ben er trots op dat ik het HU logo weer op mijn shirt mag laten plaatsen!

Nu nog er voor zorgen dat Cor volgend jaar er wel bij zal zijn...

Een jaar geleden...

2010-01-05T23:30:00.000-08:00

Vandaag was het precies één jaar geleden dat Inge de Kruif is overleden. Ik heb een aantal keer een bericht over haar geplaatst op mijn weblog (onder meer op 6 januari 2009). Een bijzondere confrontatie met het wrange en onmogelijke contrast tussen leven en dood; de dag na het overlijden van haar moeder trakteerde de dochter op school. Zij was jarig...

Vandaag precies een jaar geleden. En hoewel Inge het afgelopen jaar heel belangrijk voor mij is geweest, moest een ander mij er aan herinneren. Ik schrok heel erg toen ik het hoorde. Niet eens zozeer dat het exact een jaar geleden was, maar vooral dat ik er niet aan had gedacht. Nou ja... als ik dan toch iets moet vergeten, laat het dan een datum zijn en niet een heel bijzonder mens!

AH Statiegeldactie

2009-12-30T10:32:00.001-08:00

Enkele weken geleden heb ik een informatiepakketje samengesteld en bezorgd bij de drie vestigingen van Albert Heijn in Houten. Mijn verzoek: bij deze drie vestigingen een collectebus voor de statiegeldbonnetjes bij de flessenmachines (geïnspireerd door een blog van Merel van der Sar). Bij de eerste vestiging werd al direct positief gereageerd. De supermarktmanager was zelf niet aanwezig, maar zijn vervangster gaf aan dat zij dit een goed idee vond. Wij spraken af dat ik na een paar dagen zou bellen om definitief te horen dat het in orde was.

De positieve reactie bij de eerste vestiging werkte als een katalysator bij de andere vestigingen. Ook bij de tweede vestiging waar ik mijn informatiepakketje had afgegeven werd positief gereageerd op mijn voorstel. Wij spraken af dat ik zou proberen om de collectebus te plaatsen tussen kerst en de jaarwisseling. Huhm... waar zou ik in vredesnaam op zo'n korte termijn drie collectebussen vandaan halen? Nou ja, op dat ogenblik was dit een probleem voor later; eerst maar eens zorgen dat ik toestemming kreeg om ze te mogen plaatsen.

Bij de derde vestiging hadden ze al ervaring met dit concept. Sterker nog: er stond een collectebus van het KWF. Omdat Alpe d'HuZes ook onder de vlag valt van het KWF en omdat de andere Albert Heijn vestigingen ook hun steun hadden toegezegd aan deze statiegeldactie voor Alpe d'HuZes, besloot ook de eigenaar van de derde AH vestiging in Houten mee te doen.

Ik ben niet echt een doe-het-zelver; mijn handjes doen niet altijd wat mijn hoofdje graag zou willen. Zelf collectebussen maken was dus geen optie. Nu ben ik gezegend met een zwager (Arnold) die voor wat betreft hoofd-hand coördinatie precies het tegenovergestelde is van mij. Binnen no-time had hij dan ook de benodigde bussen in elkaar gezet. Na een likje Albert Heijn blauw zagen ze er perfect uit! Ik had van één van de drie Albert Heijn vestigingen zware standaards gekregen waar de bussen op gemonteerd moesten worden. Ook dit bleek geen probleem voor Arnold (beetje lassen, beetje boren, beetje vijlen, beetje schroeven, beetje spuiten en hopla!). Beoordeel zelf het eindresultaat: zie foto's. De poster die ik nog moet ophangen bij de derde vestiging moet je er zelf maar even bijdenken.

Vanavond zag ik bij één van de drie vestigingen al aardig wat bonnetjes in de collectebus... een veelbelovend begin!

Kerstbuikje

2009-12-27T23:00:00.000-08:00

De feestdagen zijn weer achter de rug. Ik ben opgevoed in een traditie waarin kerst meer betekent dan uitsluitend een vreet feest. Toch maakte ik mij, na een confrontatie met een spiegel, enige zorgen over de beschikbare maten van de wielerkleding... Het was maar goed dat Jan Hendrik (mijn broer) vandaag langs zou komen om de Alpe d'Huez te beklimmen op de Tacx. Zijn inspanningen zouden mij vast en zeker motiveren om de circa 1100 hoogtemeters zelf ook weer een keer te overbruggen. Nadat Jan Hendrik zijn beklimming erop had zitten, heb ook ik inderdaad nog even flink wat calorieën verbrand. Het bleek dat de snelheid waarmee mijn broer omhoog rijdt niet eens zoveel verschilt van mijn snelheid. Dit betekent dat we op 3 juni waarschijnlijk een deel van de dag bij elkaar in de buurt kunnen blijven rijden. Niet echt als de Schleck brothers, maar toch... ik vind het wel iets hebben! Het zal mij waarschijnlijk helaas wel wat meer inspanning kosten dan dat het hem kost: ik moet een kilo of 20 meer dan hij mee omhoog fietsen!

"Wintersport"

2009-12-20T10:03:00.001-08:00

Het was al weer een behoorlijke tijd geleden dat ik voor het laatst op mijn racefiets heb gezeten. Met nog maar 165 dagen te gaan werd het vandaag de hoogste tijd om weer eens in actie gekomen. Normaal gesproken zouden de bakken sneeuw die sinds donderdag naar beneden zijn gekomen een legitiem excuus zijn geweest om de start van de fysieke voorbereiding op Alpe d'HuZes nog even uit te stellen... Helaas niet voor mij: bij ons thuis staat sinds kort een Tacx Fortius Multiplayer. Na een serieus gevecht met de computer die ik hiervoor heb gekregen, Windows XP en de Tacx Trainer software (V2) lukte het mij vandaag eindelijk om het geheel aan de praat te krijgen. Hoewel ik tot een maand geleden de beschikking had over een leen Tacx, was dit de eerste keer sinds 4 juni dat ik de 21 haarspeldbochten weer zou ontmoeten. Vanaf de eerste meters van de beklimming werd duidelijk dat deze Tacx behoorlijk dicht in de buurt komt van de werkelijkheid. Mijn zelfvertrouwen liep hierdoor een flinke deuk op. Ik had flink wat meer tijd nodig voor de beklimming ten opzichte van een half jaar geleden, maar de eindtijd viel niet eens tegen!

Het zweet liep met stralen over mijn hoofd en mijn shirt kon ik na afloop uitwringen. Desalniettemin... het dikke pak sneeuw op mijn zolderraam gaf mij toch nog een beetje het gevoel dat ik aan het wintersporten was. Een goede voorbereiding op februari; dan ga ik samen met Nicole en Stan skiën... in Alpe d'Huez!!!

EU 5.864.762,42

2009-10-13T00:43:00.000-07:00

Gistermiddag heeft op het hoofdkantoor van de Rabobank in Utrecht de overdracht plaatsgevonden van de opbrengsten van Alpe d'HuZes 2009. Onno Mulder, hoofd programma fondsenwerving van het Koningin Wilhelmina Fonds, ontving uit handen van Nout Wellink een cheque waarop het bedrag vermeld stond dat dit jaar bij elkaar is gefietst: EU 5.864.762,42. Met dit bedrag is Alpe d'HuZes 2009 de grootste particuliere inzamelingsactie voor KWF Kankerbestrijding ooit!

Ik ben er trots op dat ook ik, samen met een grote groep sponsors, hier een bijdrage aan heb mogen leveren: via mijn deelname is circa EU 17.500,= overgemaakt aan dit goede doel. Een gigantisch bedrag! En het kan niet vaak genoeg worden gezegd: al het geld dat via sponsoring is binnengekomen, wordt ook daadwerkelijk gebruikt voor het verbeteren van de mogelijkheden tot revalidatie voor kankerpatiënten. Er gaat geen cent verloren aan organisatiekosten, vergoedingen of salarissen.

Het was nog even spannend of Nout Wellink (president van De Nederlandsche Bank) wel aanwezig zou zijn; dynamiek in de wereld van de financiële instellingen (er is sinds gisteren een noodregeling van kracht voor de DSB Bank) had hem tot diep in de nacht aan de vergadertafel gehouden. Bovendien moest hij 's middags ook nog een persconferentie geven in Amsterdam. Het heeft op mij veel indruk gemaakt dat dit alles hem er niet van heeft weerhouden om in Utrecht aanwezig te zijn bij de overhandiging van de opbrengsten van Alpe d'HuZes aan het KWF.

Ook professor Irma Verdonck, kersverse hoogleraar van de nieuwe leerstoel 'Leven met Kanker' aan de Amsterdamse VU, was aanwezig tijdens de officiële geldoverhandiging. Zij vertelde over de onderzoeken waar zij de komende tijd haar schouders onder zal zetten. Erica Terpstra (net als Nout Wellink lid van de commissie van aanbeveling) overhandigde het eerste exemplaar van het boek 'Opgeven is geen optie, leven als passie' over Alpe d'HuZes 2009. De bijeenkomst werd verder aangekleed met een optreden van Margriet Eshuijs en Maarten Peters (met het nummer dat zij dit jaar voor Alpe d'HuZes hadden gemaakt) en een optreden van de band Don't Shoot. Jurriaan Callenbach, Coen van Veenendaal en Peter Kaptein (Alpe d'HuZessers van het eerste uur) wisten met hun inspirerende woorden de aanwezigen uit te dagen om ook in de toekomst aan te tonen dat onmogelijke doelen bereikbaar zijn.

De overhandiging van de opbrengsten aan het KWF betekent dat de vierde editie van Alpe d'HuZes is afgesloten. Wij kunnen ons nu gaan richten op het eerste lustrum: Alpe d'HuZes 2010. De aanmeldingen stromen inmiddels binnen (vanochtend waren er al 867 aanmeldingen: 138 individuele deelnemers en 729 deelnemers verdeeld over 220 teams). Ook ik heb mij weer aangemeld voor deelname. Dit keer heb ik mij ingeschreven als teamlid. Vooralsnog heb ik twee teamgenoten: Jan Hendrik Gnodde (mijn broer) en Richard Wijngaard (de vader van Daan). Ik hoop snel bekend te kunnen maken wie de andere teamleden zijn. Wij zijn inmiddels al begonnen met de voorbereiding. Wil jij ons hierbij helpen? Wij zijn op zoek naar sponsors. Als je een suggestie hebt: laat het ons weten!

Heerlijk herfstdagje!

2009-10-09T23:20:00.000-07:00

Het was vandaag te mooi weer om binnen te blijven. Een lekker herfstzonnetje, oostenwindje... ideaal weer voor mijn 85 kilometer rondje over de Utrechtse Heuvelrug:

Het rondje begon met een stuk tegen de wind in harken richting 't Goy, Cothen, Doorn en Leersum. Via de Leersumse'berg' de Utrechtse Heuvelrug oversteken naar Overberg. Vanuit Overberg richting Amerongen. Op de grote plaat tegen de Amerongse Berg opstumpen. Vanuit Amerongen richting Elst en Rhenen. De tegenwind had mijn benen al behoorlijk laten verzuren. Op de Koerheuvel (normaal gesproken al een venijnig heuveltje) moest ik hierdoor even afscheid nemen van het buitenblad. Langs Achterberg naar de voet van de Grebbeberg (de laatste hindernis van vandaag). Via de zuidkant van de Lek met de wind in de rug de snelheid nog even flink opschroeven. Bij Wijk bij Duurstede het pontje over en over de Lekdijk West en de Kanaaldijk Zuid terug naar Houten. Dat ik mij helemaal leeg had gereden bleek toen ik de brug vanuit Schalkwijk naar Houten opreed. Dit voelde aan alsof ik bezig was met de zesde beklimming van de Alpe d'Huez op één dag!

Als beloning voor de inspanning mocht ik van mijzelf aan het einde van de rit kijken naar de gemiddelde snelheid waarmee ik het rondje had afgelegd... Oeps... Ik ben bang dat ik mij dit jaar geen winterstop kan veroorloven... Er zijn nog heel veel trainingskilometers nodig om op 3 juni de prestatie van het afgelopen jaar te evenaren.

Heb jij 'm al ingevuld?

2009-08-15T23:59:00.000-07:00

Normaal gesproken gebruik ik deze weblog om stukjes te schrijven over iets dat te maken heeft met Alpe d'HuZes. Soms vertel ik iets over de mensen en de gebeurtenissen die mij motiveren om een bijdrage te leveren aan het verbeteren van de revalidatiemogelijkheden voor kankerpatiënten. Soms vertel ik iets over mijn zoektocht naar sponsors/donateurs. Soms vertel ik iets over mijn sportieve voorbereiding.

Dit keer schrijf ik toch een berichtje dat niet direct met Alpe d'HuZes te maken heeft. In een eerder berichtje vertelde ik dat het de bedoeling was dat ik deze week nog een tweede Ardennenrit zou gaan maken. Deze tocht is niet doorgegaan. Wij hebben ervoor gekozen om onze vakantie af te breken omdat wij te horen hadden gekregen dat het heel slecht ging met mijn zwager. Hij lag inmiddels op de intensive care van het Dijkzicht ziekenhuis in Rotterdam. Hij had een nieuwe lever nodig. In minder dan een week tijd was hij zo hard achteruit gegaan dat hij binnen enkele dagen zou overlijden als er geen donor gevonden zou worden. Woensdagnacht kwam het verlossende bericht dat er een orgaan beschikbaar was. Hoewel de transplantatie op zich succesvol is uitgevoerd, is mijn zwager op vrijdag overleden. Hij was een jonge sterke vent. Ik had hem een week eerder nog opgezocht. Op dat ogenblik was het al duidelijk dat er iets niet goed was met zijn lever, maar ik ging er vanuit dat het met een pilletje van de dokter en een kusje van de zuster opgelost zou worden. Het voelt dus allemaal heel onwerkelijk aan en het is alsof ik het nog steeds niet helemaal besef.

Na deze week besef ik mij nu wel heel goed hoe belangrijk donoren zijn. Voor mijn zwager was de beschikbaarheid van een donor orgaan de enige kans om verder te kunnen leven. Bovendien had hij geen tijd meer om te wachten. Iedere seconde zou de kans op overleven verkleinen. Het was dan ook een enorme opluchting toen wij hoorden dat er een orgaan beschikbaar was. Er was nog hoop. Helaas was het uiteindelijk toch niet mogelijk om mijn zwager te redden.

De afgelopen dagen ben ik steeds beter gaan begrijpen dat ik de mogelijkheid heb om na mijn overlijden het leven van een ander te redden. Natuurlijk hoop ik dat mijn leven nooit afhankelijk wordt van de beschikbaarheid van een donororgaan, maar ik realiseer mij hoe dankbaar ik zou zijn wanneer een donororgaan mijn leven zou redden. Uiteraard heb ik aangegeven dat ik na mijn overlijden orgaandonor wil zijn. En jij? Heb jij al een donorcodicil ingevuld?

NIGZ - Donorvoorlichting
Postbus 51
Donor register

Ardennen offensief

2009-08-10T23:59:00.000-07:00

Vandaag heb ik mijn eerste echte Ardennenrit gereden. Omdat ik later deze week nog een flinke tocht wil maken moest ik mij een beetje inhouden. Ik had er daarom voor gekozen om dit keer een compacte route uit te stippelen. Ik wist dat één van de zwaarste hellingen uit Luik-Bastenaken-Luik (de Stockeu) bij Stavelot moest liggen, een kleine 50 kilometer ten oosten van ons verblijf. Daarom had ik een ritje bedacht in het gebied rondom Trois Ponts, Stavelot en Malmedy.

De eerste heuvel die ik in dit ritje tegenkwam was de Côte de Brume bij Trois Ponts. Ik volgde de kortste (en dus steilste) route: via de Vieux Chemin de Brume.

Côte de Brume (Trois Ponts)
De vraag die vrijwel direct bij mij naar boven kwam heeft mij de rest van de dag niet meer met rust gelaten: "ZIJN DIE BELGEN HELEMAAL GEK GEWORDEN?!?!?!". Met name het begin van deze helling is heftig. Eigenlijk pas aan het einde van de Vieux Chemin de Brume (linksaf de Rue des Villas op) kreeg de weg een enigszins normaal stijginspercentage. Gelukkig maar, want de eerste 50 hoogtemeters waren wel heel heftig en ik had er niet aan moeten denken om ook de resterende 150 meters de hoogte in met een vergelijkbaar percentage af te leggen.

Tijdens de afdaling terug naar Trois Ponts werd ik aangenaam verrast door een stuk strak geasfalteerd fietspad (langs de Avenue Joseph Lejeune). Helaas werd dit stuk wreed onderbroken door enkele onverwacht gemene stoepbanden; je moet hier stapvoets overheen rijden. Bij de eerste stoepband had ik mij hier volledig op verkeken. Mijn fiets kreeg een behoorlijke klap. Gelukkig zijn mijn wielen en banden heel gebleven, maar één van mijn bidons klapte uit de houder en kwam tussen mijn spaken. Ik realiseerde mij dat ik mazzel had gehad; de schade had veel groter kunnen zijn dan een versnipperde bidon en driekwart liter Isostar over mijn benen en mijn fiets.

Als tweede helling stond de Côte des Hezalles op het programma. Ik moest wel even zoeken voordat ik de voet van deze klim had gevonden. Uiteindelijk besloot ik om de klim te laten beginnen vanaf de Avenue de la Salm (Place Communale).

Côte des Hezalles
Aan het einde van de Place Communale (bij de T-splitsing met de Rue des Hezalles linksaf) begon het echte werk. De eerste meters lieten er geen misverstanden over bestaan; deze helling is alleen voor fietsers met kracht in de benen of (zoals ik) fietsers met een verzet waarbij het aantal tandjes van het voorblad akelig dicht in de buurt komt van het aantal tandjes op het achterblad. Ondanks de slingerbochten bleef de weg ongezond hard de hoogte in schieten. Na zo'n 500 meter was het ergste leed geleden. Dat was maar goed ook, want deze waanzin had niet veel langer moeten duren. De beklimming liep nog een tijdje door, maar verdere absurde stijgingspercentages bleven mij gelukkig bespaard.

De afdaling was niet zonder risico's; ik had ervoor gekozen om bij Bergeval links aan te houden (richting Rochelinval). Deze weg was echter voor een deel onverhard en de afdaling was met name lastig over de stukken waar de weg een soort van grof grindpad was. Achteraf was het misschien verstandiger geweest om over Dairomont en Quartiers te rijden.

Direct na de afdaling begon de beklimming van de derde heuvel die op het programma stond: de Côte de la Neuville.

Côte de la Neuville
In tegenstelling tot de eerdere heuvels was dit een lekker lopende beklimming. Het flinke hoogteverschil (iets meer dan 200 meter) was op deze helling keurig uitgesmeerd over circa 2,5 kilometer. Geen kleinigheid, maar na de twee gedrochten van beklimmingen die hieraan vooraf gingen was deze beklimming een aangename afwisseling.

De derde beklimming die ik in mijn route had opgenomen was een beklimming vanuit het plaatsje Coo: Thier de Coo.

Thier de Coo
Deze beklimming leek in een aantal aspecten op de hieraan voorafgaande beklimming: een vrij regelmatige klim, waarbij over een lengte van 2,5 kilometer ruim 200 meter hoogteverschil moet worden overbrugd. In het eerste deel van de klim passeerde ik een bord waarop een slecht onderhouden weg werd aangekondigd. Het wegdek was inderdaad niet best, maar ten opzichte van wat ik al eerder was tegen gekomen vandaag viel het nog reuze mee. Gelukkig was het wegdek in de afdaling in ieder geval weer heel fatsoenlijk.

De afdaling bracht mij naar Stavelot. Hier wachtte de vijfde beklimming van de dag: de Stockeu.

Stockeu
Het viel niet mee op de voet van de klim te vinden, maar mijn gevoel voor richting stuurde mij gelukkig uiteindelijk toch de goede kant op. Na de full body massage die ik kreeg van de kasseistrook die je moet passeren om de Stockeu te bereiken, was ik er helemaal klaar voor... althans, dat dacht ik. Het is een goede gewoonte van mij om in het begin van een helling niet al meteen veel kruit te verschieten. Dit geeft mij de mogelijkheid om later in de klim te bepalen hoeveel schepjes ik er nog bovenop kan doen. Op de Stockeu werkt deze strategie niet; net zoals op de Côte de Brume en op de Côte des Hezalles moest ik vanaf de eerste meter alles geven om ook maar enigszins vooruit te komen. Wat een heftige klim! Niet zwaar als de eerste twee beklimmingen die ik deze dag was tegengekomen, maar wel zo zwaar dat ik nog altijd ernstige vraagtekens plaatste bij de verstandelijke vermogens van de halve zolen die opdracht hadden gegeven om deze weg hier aan te leggen (aan de andere kant zullen de Belgen zich kostelijk amuseren om die onnozele Hollanders die het nodig vinden om hier met de fiets naar boven te rijden...). Ik merkte dat de vier heuvels die hieraan vooraf waren gegaan al heel wat energie hadden gekost. Nog niet eerder had mijn snelheid zo laag gelegen bij een maximale inspanning... Ik had tijd genoeg om te verzinnen hoe je deze klim kan vergelijken met de heuvels in zuid Limburg: het eerste deel van de Stockeu (het deel voor de Route de Somagne) is volgens mij vergelijkbaar met ruim twee keer de Gulperberg vanuit Partij. Het tweede stuk stuurt je ook nog eens 100 meter de hoogte in, maar dit gaat een stuk geleidelijker. Voor dit stuk kon ik niet zo snel goed vergelijkingsmateriaal verzinnen... Als me nog iets te binnen schiet laat ik het wel weten.

Ik volgde de afdaling terug naar Stavelot. Op de kasseistrook vond ik de laatste onderdelen terug die op de heenweg van mijn fiets gerammeld waren. Na een korte stop bij een benzinepompstation (Aquarius en Coca Cola), vervolgde ik de route richting Malmedy en Bevercé. Hier wachtte mijn laatste beproeving: la Ferme Libert.

la Ferme Libert
Ik had gekozen voor de variant over de Chemin du Croupet. Zonder enige aarzeling zeg ik dat ik nog niet eerder zo'n onmogelijke helling ben tegengekomen. Je moet absoluut verminderd toerekeningsvatbaar zijn om een weg op deze manier omhoog te laten lopen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze hier gewoon een bloedhekel hebben aan fietsers en dat ze er alles aan doen om wielrenners zo veel mogelijk pijn te bezorgen... nou, daar zijn ze dan behoorlijk in geslaagd! Mijn belevingswereld was inmiddels teruggebracht naar het stukje wegdek dat zich bevond tussen de pedaalslag waar ik mee bezig was en de pedaalslag die hierop zou moeten volgen (en geloof mij, dit is in centimeters uit te drukken). En er kwam maar geen einde aan deze martelgang. Ik moest blijven staan om mijn pedalen nog rond te kunnen krijgen. Nadeel hiervan is dat ik wat minder druk had op mijn achterwiel. Aan het einde van de Chemin du Croupet lag er wat vuiligheid op de weg en doordat ik minder druk had op mijn achterwiel slipte ik hier. Ai! Wat deed dit pijn! Ik hoopte dat het venijn van deze helling zou ophouden als ik het einde van de Chemin du Croupet bereikt zou hebben. Niets was minder waar: linksaf de Route de la Ferme Libert (en later de Route des Planeresses) bleven fors de hoogte in schieten. Wat was ik kapot toen ik de top had bereikt!

Ik ben een heel eind gekomen, maar ik zal nog heel wat moeten oefenen voordat een Ardennenoffensief van mij zal resulteren in een overwinning. Vooralsnog moet ik erkennen dat ik niet vlak onder Brussel, maar in het gebied rondom Trois Ponts, Stavelot en Malmedy mijn Waterloo heb gevonden.

Hel van de Heuvelrug

2009-08-02T23:59:00.000-07:00

Vanochtend ging de wekker vroeg... veel te vroeg! Ik had afgesproken dat ik mij om ongeveer 07:45 uur in Driebergen zou melden aan de start van de Hel van de Heuvelrug. Samen met Ferry zou ik een tocht van 170 kilometer gaan rijden. Voor mij was dit de tweede keer fietsen sinds mijn griep eind juni. Gelukkig was ik al weer behoorlijk opgeknapt, maar conditioneel heb ik nog een lange weg te gaan. Deze tocht kon ik dus goed gebruiken. En als dit nodig mocht zijn zou Ferry mij vast en zeker een stuk op sleeptouw kunnen nemen. Het weer was niet best en wij hadden afgesproken dat wij alleen zouden gaan fietsen als het weer redelijk was. Toch besloten wij om van start te gaan; het weer zou in de loop van de dag opklaren. Rond 8 uur regende het een beetje. De voorspelde weersverbetering was voor mij voldoende aanleiding om mijn regenjack in de auto te laten liggen (ik fietste in mijn Alpe d'HuZes tenue: kort met extra mouwtjes). Het was Ferry gelukt om zijn regenjack in zijn zadeltasje te proppen.

De organisatie had de route keurig uitgepijld. Het pijltje op de Traay vlak buiten Driebergen had wel wat duidelijker opgehangen mogen worden; vrijwel alle fietsers reden hier rechtdoor om pas 3 kilometer verder op de T-splitsing bij de Zeisterweg tot de conclusie te komen dat er een aanwijzing over het hoofd was gezien. De miezerige neerslag was inmiddels veranderd in serieuze regen. Met enige regelmaat passeerden wij pechvogels met lekke banden (door het natte weer blijven scherpe steentjes aan de banden plakken). In de hoop dat deze narigheid ons bespaard zou blijven, reden wij door over soms smalle en niet altijd even grandioos verharde paden. In de tussentijd had de neerslag en de opspattende narigheid er ook al voor gezorgd dat het vrijwel onmogelijk was om nog iets door mijn brillenglazen te kunnen zien. Erg jammer, want volgens mij had de organisatie een bijzonder fraaie route uitgezet. Ik heb er dus niet veel van gezien... Wonderdokter Paul de Kruif (Fietsplus Driebergen) had in de aanloop naar Alpe d'HuZes de banden van mijn fiets zodanig geprepareerd dat ik zelfs over een spijkerbed kon rijden zonder een lekke band te krijgen. Ferry kon dit helaas niet zeggen… Hij moest in de (inmiddels) stromende regen zijn voorband vervangen. Na een kort oponthoud (Ferry bleek erg handig te zijn) vervolgden wij onze weg. Door het wachten waren wij flink afgekoeld en door de regen duurden het een behoorlijke tijd voordat wij het weer een beetje warm kregen. Wat baalde ik ervan dat ik mijn regenjack niet had meegenomen!

De route slingerde ons enkele keren over de Utrechtse Heuvelrug heen. Via onder meer de Leersumse'berg', Amerongse'berg', de Elster'berg' en de Laarsen'berg' (noord) kwamen wij in Rhenen bij de eerste controle post. Na twee koppen koffie en een sanitaire stop was het de hoogste tijd om weer verder te gaan. Op dat ogenblik begon het pas echt te plenzen; de regen kwam met bakken uit de lucht. Nee, dit was niet leuk meer. Ferry aarzelde nog wat, maar ik was blij dat ook hij uiteindelijk instemde met het plan om niet verder te fietsen. Wij wachtten even totdat de regen iets minder werd (in de tussentijd konden we nog net een kop koffie en een punt appelgebak wegwerken). Toen het even zo goed als droog was geworden stapten wij op en reden over Elst, Amerongen, Leersum en Doorn terug naar Driebergen. Na een tocht van ruim 81 kilometer stapten wij af bij onze auto's, kletsnat en van top tot teen onder de smerigheid. Na deze ervaring begreep ik dat de hoogtemeters niets te maken hebben met de naam van deze tocht, maar het takkeweer reden is geweest om deze rit de 'Hel van de Heuvelrug' te noemen!

Eindfeest

2009-07-04T07:04:00.000-07:00

Gisteren was het eindfeest van de school waar mijn zoontje op zit (pcbs de Zonnewijzer). Er was aan ouders gevraagd om 'wereldgerechten' te maken. Ik greep deze gelegenheid aan om weer eens de Indonesische keuken in te duiken: saté ajam, kokosgehaktballetjes met satésaus, bami goreng (ajam), nasi goreng djawa (met gemarineerde garnaaltjes), vegetarische nasi goreng en enkele groente gerechten. Tot mijn grote opluchting kwamen veel mensen op het feest bij mij langs om het resultaat van mijn inspanningen te proeven. Volgens mij vielen de gerechten wel in de smaak.
Tijdens het opscheppen van het eten heb ik ook nog met een aantal mensen gesproken over mijn deelname aan Alpe d'HuZes. Veel van de ouders en teamleden hadden via mijn deelname een bijdrage geleverd aan deze actie. Hoewel ik iedere bijdrage als bijzonder heb ervaren, hadden enkele van deze bijdragen een extra betekenis voor mij. Ik denk hierbij vooral aan de bijdragen van teamleden en gezinnen die mij hadden laten weten dat zij zelf in hun directe omgeving zijn geconfronteerd met de strijd tegen kanker. Het gevecht dat één van de kinderen op school zelf moet leveren (leukemie) heeft mij in het bijzonder extra gemotiveerd. Ook het gesprek met één van de vaders heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Hij vertelde mij dat er bij hem een vorm van kanker is vastgesteld die niet direct behandeld zal worden (dit is nog niet nodig). Volgens mij moet dit op zich al heel moeilijk zijn om mee om te gaan. Deze vader vertelde mij dat hij op zich hier wel een manier voor gevonden had. Voor de maatschappij blijkt het echter veel moeilijker te zijn om hier mee om te gaan; het is alsof de samenleving je een soort van stempel geeft om je vervolgens niet meer mee te laten doen. Het afsluiten van verzekeringen, of het afsluiten van een hypotheek kan opeens een probleem worden. Een open en eerlijk sollicitatiegesprek maakt je vrijwel direct kansloos. Als je nog niet ziek bent van de kanker zelf, dan zorgt deze maatschappelijke buitenspelpositie er wel voor dat je gehandicapt wordt. Door het verhaal over deze vader realiseer ik mij eens te meer dat het verbeteren van de revalidatiemogelijkheden voor kankerpatiënten meer is dan alleen een medische uitdaging...

Limburgs Mooiste

2009-06-14T11:07:00.000-07:00

Fietsen is leuk, vooral om naar te kijken. Toch liet ik mij in het verleden één keer per jaar verleiden om ook zelf eens een rondje te rijden: Limburgs Mooiste (de rode lus van 150 kilometer over circa 25 heuvels). De voorbereiding voor deze tocht beperkte zich tot het verwijderen van spinnenrag en schimmel van mijn fiets en het oppompen van de banden. Vorig jaar was het voor het eerst dat ik mij bezondigde aan enkele voorbereidingsritjes. Helaas schoot het in de week voorafgaande aan Limburgs Mooiste in mijn rug. Hierdoor slaagde ik, juist in het jaar waarin ik had geoefend, er niet in om de finish te bereiken.

Dit jaar heb ik voor mijn doen bizar veel gefietst; zeker vanaf maart had ik soms zelfs vaker dan één keer per week op de fiets gezeten. Met zo'n voorbereiding zou Limburgs Mooiste in ieder geval moeten lukken. Bovendien had ik ruim een week voor Limburgs Mooiste zes keer de Alpe d'Huez beklommen. Als ik ooit de kans had om de zwaarste route van Limburgs Mooiste te rijden dan was het wel dit jaar. Ik had me daarom ingeschreven voor de oranje lus (250 kilometer over 41 heuvels). Gelukkig hoefde ik niet alleen aan dit avontuur te beginnen; Dennis Breuker zou met mij meefietsen.

Om kwart over zes reden wij over de startlijn. De eerste 45 kilometer verliepen vrij soepel, ondanks de venijnige klimmetjes die wij onderweg tegenkwamen (onder meer de Eijserbosweg, de Keutenberg en de Gulperberg). Op de Schilberg bij Slenaken ging het echter mis: Dennis reed lek. Na een klein oponthoud reden wij verder. Nog geen 15 kilometer later (vlak na de Grensheuvel bij Noorbeek) stond Dennis opnieuw met een platte band. Nu begon het vervelend te worden, want we zouden de tijd hard nodig hebben om voor sluiting de finish te bereiken. Nadat Dennis voor de tweede keer een nieuwe binnenband om zijn wiel had gelegd vervolgden wij onze route. Bij de eerst volgende materiaalpost stopten wij om ook de buitenband te laten vervangen. Alle ruimte in het tijdschema hadden wij nu inmiddels verspeeld.

Gelukkig bleef verdere tegenslag ons bespaard. De Belgische heuveltjes die dit jaar in de route waren opgenomen (Thier Saive, Les Waides, de Grijze Rots en de Kosenberg/Berg la Clouse) waren behoorlijk pittig. Op de Loorberg had de organisatie een aardige verrassing voor ons bedacht: in plaats van de 'normale' route werden wij na een paar honderd meter linksaf de Rode Kruisweg in gedirigeerd. Dit betekende dat het resterende hoogteverschil van de Loorberg over een veel kortere afstand overbrugd moest worden. Deze klim werd hierdoor een onverwachte kuitenbijter!

Het wisselpunt van de rode naar de gele lus bereikte wij rond kwart voor twee. Dennis had tot op dat moment getwijfeld of hij hier zou afstappen, of dat hij met mij zou doorrijden. Tot mijn opluchting koos hij voor het laatste. De gele lus was niet alleen 50 kilometer korter dan de rode; ook waren de heuveltjes die hierbij beklommen moesten worden gelukkig veel minder zwaar. Alleen de Slingerberg bij Geulle en de Brakkeberg bij Berg en Terblijt waren nog echt lastige hindernissen, maar na 200 kilometer en tientallen beklimmingen voelde iedere verkeersdrempel aan als een col van de buitencategorie. Het kostte steeds meer moeite om te blijven eten en drinken. Bovendien had het aantal contacturen met mijn zadel inmiddels ook al voor wat ongemak gezorgd...

Het lukte ons om redelijk door te blijven fietsen. Aan onze snelheid was te merken dat wij het meeste kruit al hadden verschoten, maar desondanks zag het er naar uit dat wij de tocht binnen de tijdslimiet zouden uitrijden. Dit idee hielp ons over de laatste heuveltjes heen. Om kwart over zeven passeerde wij de finish!

Door Alpe d'HuZes ben ik mij erg bewust geworden van het belang van een goede gezondheid. De afgelopen maanden dacht ik dat ik met Alpe d'HuZes bezig was met een evenement dat in het teken stond van de gezondheid van anderen. Na Limburgs Mooiste realiseerde ik mij dat ook mijn eigen gezondheid er veel beter door is geworden. Ik ben zo goed als blessure vrij (dat had ik al heel lang niet meer gehad). Zonder Alpe d'HuZes zou ik nooit in staat zijn geweest om de oranje lus van Limburgs Mooiste uit te rijden. Ik ben blij dat ik via mijn deelname aan Alpe d'HuZes iets voor anderen heb kunnen doen... en ik ben dankbaar voor wat het mij heeft gegeven!

Een onvergetelijke week, een onvergetelijke dag

2009-06-04T23:59:00.000-07:00

Het was nog midden in de nacht toen mijn wekker ging: half 4. Ik had alle handelingen die ik voor het vertrek deze ochtend moest verrichten in mijn hoofd gestampt tot een drill. Ik wist dat er niets van het schema terecht zou komen als ik rond dit tijdstip zou moeten nadenken. Vijf minuten later dan gepland (10 over 4) zat ik in de auto onderweg naar de voet van de Alpe d'Huez. Precies aan de voet van de Alpe d'Huez was nog een mooi parkeerplaatsje voor mijn auto. Dit was ideaal voor het eten en drinken gedurende de dag: in de auto stond een koelkast met gevulde bidons en een koeltas met etenswaar.

Na een kort stukje infietsen nestelde ik mij tussen de andere deelnemers. Om 9 over 5 klonk het verlossende startschot: het was zover! Met een enorme massa fietsers reden we richting het begin van de klim. Vanaf het moment dat de weg opliep veranderde de enorme kluit in een lange sliert. In het begin was het nog veel inhalen en ingehaald worden, maar nadat iedereen ongeveer de juiste plek in het peloton had gevonden was het vooral een kwestie van in het eigen ritme proberen te komen. Voor een anti-ochtend mens als ik was het heel bijzonder om te ervaren dat het heerlijk was om op dit tijdstip op de fiets te zitten. Los van wat maagklachten voelde ik mij uitstekend. Ik had een MP3 speler met luidspreker aan mijn fiets bevestigd. Ik had deze MP3 speler gevuld met allemaal nummers die mij een extra zetje in de rug zouden moeten geven. Ik weet niet of het nu door deze muziek kwam, maar voordat ik er erg in had zat de eerste klim erop. De kleding die ik had meegenomen voor de afdaling was keurig afgeleverd op de top van de berg. Nadat ik mijn winterjack en mijn kniestukken had aangetrokken, een energiereepje had gegeten en wat isostar had gedronken keerde ik om voor de eerste afdaling. Binnen de kortste keren passeerde ik de tijdwaarneming beneden. Mijn winterjack en mijn kniestukken uit, afgeven in een plastic tas om weer naar boven te laten brengen. Nieuwe bidons uit mijn auto pakken, reepje eten en hopla: klim nummer 2.

De volgende beklimmingen verliepen eigenlijk op exact dezelfde manier. Ook de tweede en de derde klim verliepen opmerkelijk soepel. Ik bleef heel consequent doordrinken en -eten. Volgens mij heb ik hier heel veel aan gehad. Nadat ik de derde keer de top had bereikt heb ik even een berichtje ingesproken op de voicemail van Karin, een oud inspectie collega (zie het bericht van 19 november). Zij is jarig op 4 juni en ik wilde haar in ieder geval even feliciteren op deze bijzondere dag. Ook Richard, de vader van Daan (zie het bericht van 18 juni 2008), heb ik even gebeld. Hij had er graag bij willen zijn, maar dit was uitgesloten (Daan werd op 5 juni getest en daar wilde hij natuurlijk bij aanwezig zijn).

Na mijn derde afdaling stonden Nicole en Stan mij op te wachten. Via SMS was Nicole vanuit Nederland redelijk op de hoogte gehouden. De website (http://live.opgevenisgeenoptie.nl) werkte blijkbaar uitstekend en het leek er haast op dat de mensen in Nederland nog eerder op de hoogte waren van mijn vorderingen dan ik zelf!

Na de derde klim was het feest voorbij. Misschien was het de inspanning die ik al had moeten leveren, misschien was het de oplopende temperatuur (het zou deze dag meer dan 25 graden worden). Hoe dan ook, ik voelde de vermoeidheid steeds duidelijker in mijn benen. Ik wist al van tevoren dat dit zou komen en daarom had ik ook een aantal namen op mijn fiets geplakt, de namen van mensen die een veel zwaarder gevecht hebben moeten leveren dan ik op deze dag. Door het zien van deze namen realiseerde ik mij hoe betrekkelijk de vermoeidheid van mij was. Tijdens de vierde beklimming kwam ik onderweg Zonheuvel-moeders tegen (zij waren daar vooral om het team aan te moedigen waar hun echtgenotes deel van uitmaakten). De Zonheuvel heeft een belangrijke rol gespeeld bij mijn keuze om aan Alpe d'HuZes mee te willen doen (zie onder meer de berichten van 25 oktober 2008, 22 november 2008 en 6 januari 2009). Het deed mij dus goed om hen hier te zien. Toen ik de vierde beklimming achter de rug had stond Paul de Kruif (de man van Inge) mij boven op de Alpe d'Huez op te wachten. Een erg emotionele ontmoeting. Ook de broer van Inge (Marcel) was er. Nicole en Stan waren inmiddels ook boven aangekomen. Ik kon hun steun nu heel goed gebruiken. Dit keer nam ik iets meer tijd voordat ik weer aan de afdaling begon. Ik gunde mijzelf even een gelegenheid om te genieten van het moment.

De vijfde klim verliep zonder grote verrassingen. De vermoeidheid was steeds lastiger te ontkennen, maar het lukte mij nog altijd om het tempo redelijk vast te houden. Pas de laatste twee kilometers vond ik erg zwaar worden. Gelukkig kwam er op dat ogenblik een auto (cabrio) naast mij rijden. De inzittenden staken mij een hart onder de riem en vroegen naar het verhaal achter mijn deelname. Ik vertelde over de namen die ik op mijn fiets had geplakt en tijdens het praten leek de vermoeidheid spontaan te verdwijnen. Heel bijzonder!

Ook na de vijfde beklimming stonden Nicole, Stan, Paul en de Zonheuvel-moeders nog bovenop de berg te wachten. Ik had na de vijfde klim last van mijn rechter bovenbeen (het voelde als een soort van spierscheurtje in mijn hamstring). Nou ja, nog één beklimming zou toch wel moeten lukken? De bouillon die door de organisatie werd uitgedeeld smaakte uitstekend. Nog even een momentje rust. Na deze korte pauze nam ik afscheid van Paul. Nicole ging samen met Stan met de bus naar beneden toe. Ook ik maakte mij op voor weer een afdaling... en daar ging ik!

Eenmaal beneden aangekomen bleek dat de blessure aan mijn been toch wel erg vervelend was. Ik was niet de enige die medische zorg nodig had; er zat een behoorlijke rij wachtenden. Omdat ik er niets voor voelde om lang te wachten voor een behandeling besloot ik om toch maar gewoon door te fietsen.
Helaas kon ik niet meteen doorrijden: het team van Knooppunt Kranenbarg (met o.a. Frits Barend, Joop Zoetemelk, Adrie van der Poel, Nico Rienks en Frank du Mosch) stond op punt van vertrek. Er werd nog wat beeldmateriaal geschoten en er werden nog enkele vragen gesteld door reporters. Toen ik een gaatje zag wurmde ik mij er tussendoor en ik was onderweg!
Adrie van der Poel was de eerste die het gat met mij had gedicht. Geen moment was er sprake van verleiding om bij hem aan te haken; ik was blij dat ik mijn eigen tempo kon volhouden en ik moest er even niet aan denken om het tempo van een ander te volgen. Halverwege de klim kwam ook Nico Rienks langzij. Ook bij hem kostte het mij geen enkele moeite om hem bij mij weg te laten rijden. Joop Zoetemelk heb ik achter mij weten te houden. Ik begreep dat hij als een soort van waterdrager volledig in dienst reed van Frits Barend. Neemt niet weg dat ik kan zeggen dat ik Joop Zoetemelk op de Alpe d'Huez achter mij heb weten te houden!
De zesde klim was verder een martelgang. Het moest echt van onderuit mijn tenen komen. Om ongeveer 18:20 uur bereikte ik voor de zesde keer de top. Uiteindelijk heb ik er volgens mijn eigen fietscomputer (een Garmin Edge 705 GPS) 1 uur en 31 minuten over gedaan. Op zich viel dat nog reuze mee, maar ik ben hier wel ongelooflijk diep voor gegaan. Ik had mijn volstrekt waanzinnige doel bereikt. Uiteraard was de verleiding groot om ook nog een zevende keer aan de beklimming te beginnen. Ik heb dit uiteindelijk niet gedaan. Je moet soms ook het lef kunnen hebben om tevreden te zijn als je je doel hebt bereikt.

De zesde passage van de top resulteerde in een enorme emotionele ontlading. Lichamelijk was ik op en in gedachten was ik volledig gericht op het doel van deze actie (en de mensen van wie ik de namen de hele dag met mij heb meegenomen). Ik voel mij zo bevoorrecht dat ik hieraan heb mogen meedoen. Wat ben ik hier dankbaar voor!

's Avonds heb ik (in een lekker warm bad) twee flinke glazen champagne gedronken en ben direct daarna mijn bed ingedoken. Wat een onvergetelijke week... wat een onvergetelijke dag!

Een onvergetelijke week (deel 4)

2009-06-03T06:26:00.000-07:00

Woensdag was de dag van Alpe d'HuZus: de aanhang van de deelnemers aan Alpe d'HuZes kunnen op deze dag gebruik maken van de gelegenheid om zelf te ervaren wat het is om over een afstand van 13 kilometer bijna 1100 hoogtemeters te overbruggen. Hierbij werden zij aangemoedigd door de fietsers die de volgende dag zelf aan de start staan. Onder de Alpe d'Huzussers waren ook enkele Alpe d'HuZessers. In de hoop niet op te vallen in dit gezelschap, hadden zij zich verkleed als vrouw. Helaas voor hen zou zelfs in het diep donkere nachtleven van Amsterdam het travestie gehalte van deze Drag Queens nog overduidelijk te herkennen zijn. Al met al een feestelijke en zeer geslaagde warming up voor de volgende dag!

De rest van de dag heb ik gebruikt om mijn spullen gereed te maken voor de volgende dag: kleding, fiets (incl. bikechip en stuurbordje), eten, drinken. 's Avonds aten we pannenkoeken. Twee pannenkoeken waren bestemd voor de volgende dag. Ik lag keurig op tijd in bed en afgezien van een korte onderbreking (een nachtelijke telefonetische last minute steunbetuiging vanuit Nederland) heb ik nog heel redelijk kunnen slapen.

Een onvergetelijke week (deel 3)

2009-06-02T23:59:00.000-07:00

Dinsdag was een dag voor ontspanning. Nadat we nog een paar boodschapjes hadden gedaan, zocht ik samen met Nicole en Stan een leuk plekje om te picknicken. Dat vonden we aan de voet van een Alpenreus bij een klein bergmeertje met wat kabbelende stroompjes. Mede door het stralende weer was het echt idyllisch. Deze ontspanning kon ik goed gebruiken na de confrontatie die ik gisteren was aangegaan met de Alpe d'Huez.

Na de lunch reden we nog even langs La Piscine om vlaggen van enkele van mijn sponsors af te geven. Deze vlaggen zouden door de organisatie ergens langs de route worden opgehangen. Vervolgens reden wij snel door naar Villard Reculas; Claartje en Jan Scholten hadden ons uitgenodigd om samen met enkele andere gasten een borrel te drinken in het restaurant van 'Il fera beau demain'. Het was erg gezellig. Leuk om op deze manier alvast even samen met andere fietsers en supporters twee dagen vooruit te kijken! 's Avonds heb ik mij volgepropt met macaroni. En nu kon het nog, dus ik sloot de avond af met twee donkere kasteelbiertjes. Ze smaakte mij uitstekend!

Een onvergetelijke week (deel 2)

2009-06-01T23:59:00.000-07:00

Na een uitstekende nachtrust en een goed ontbijt daalden wij aan het einde van de ochtend weer af naar le Bourg d'Oisans om boodschappen te doen. Net als in de rest van het dorpje was de supermarkt gevuld met Nederlanders en ook hier was het Frans niet langer de voertaal. De enkele loslopende Fransozen moeten hier volgens mij een identiteitscrisis aan hebben overgehouden.
Na de lunch was het dan zover: ik ging de Alpe d'Huez een keer proberen. Ik moest hiervoor weer eerst vanuit Villard Reculas richting Huez fietsen om vervolgens de 16 bochten af te dalen. Het was inmiddels gaan regenen en ik moest dus extra voorzichtig naar beneden rijden. De kou, de wind en de regen zorgde ervoor dat ik binnen no time verkleumd op mijn fiets zat. Aan de voet van de berg, vlak voor de camping la Piscine (het kloppende hart van Alpe d'HuZes), keerde ik mijn fiets om. De vlakke weg schoot direct na de bocht naar links stevig de hoogte in. Oef... dit had ik anders ingeschat! De kou was binnen no time uit mijn lijf verdwenen. Wat viel dit tegen! Dit was toch echt een stuk zwaarder dan de Tacx mij had doen geloven tijdens de voorbereidingen. Na ongeveer een uur en een kwartier was ik boven. Het was een geweldig mooie beklimming... maar ik moest er op dat ogenblik niet aan denken dat ik drie dagen later deze col van de buitencategorie zes keer zou moeten doen!

Op de terugweg naar ons appartement heb ik nog even genoten van de vele fraaie uitzichten. Veel tijd had ik hier helaas niet voor: ik moest mij snel opfrissen om samen met Nicole en Stan weer naar camping la Piscine te gaan voor de gezamenlijke maaltijd en de informatiebijeenkomst. Het eten was (mede door de militaire ondersteuning) erg goed geregeld. Tijdens het eten hebben wij gezellig kunnen kletsen met Coen van Veenendaal (ook nog serieus met elkaar gesproken over overtuigingen) en met Klaas Veenbaas (onder meer over de beklimming van het Vijlenerbos vanuit Camerig en over de exacte locatie van 't Hijgend Hert). Ondanks de enorme organisatie maakten zij een opvallend ontspannen indruk. Goed hoor!
De informatiebijeenkomst was luchtig en aangrijpend tegelijkertijd. Ik vond het erg goed dat wij mede hierdoor niet uit het oog verliezen waarom wij hier ook alweer naar toe zijn gekomen: het fietsen is niet het doel, maar slechts een manier om het doel te bereiken.
Ook vandaag was ik weer onder de indruk wat er allemaal wordt gedaan om dit evenement succesvol te laten verlopen. Gigantisch! De aandacht gaat misschien met name uit naar de fietsers, maar zonder het werk van al die vrijwilligers zou dit allemaal niet eens plaats kunnen vinden. Ik heb hier enorm veel waardering en bewondering voor!!!

Een onvergetelijke week (deel 1)

2009-05-31T23:59:00.000-07:00

Zaterdag 30 mei ben ik samen met Nicole en Stan afgereisd naar Frankrijk. Deze week moest het dan gebeuren: Alpe d'HuZes. Zondag kwamen wij in het begin van de middag aan in Villard Reculas. Wij werden zeer hartelijk ontvangen door Claartje en Jan Scholten (via hen hadden wij een onderkomen in dit schilderachtige bergdorpje gereserveerd). Wij hadden een zeer royaal en luxe appartement. Nadat wij alle bagage hadden overgebracht naar ons verblijf stapten wij snel in de auto om naar le Bourg d'Oisans te gaan. Dit dorpje zou in deze periode van het jaar normaal gesproken uitgestorven zijn. Door dit evenement was het nu echter een drukte van belang. Het leek wel alsof het Nederlands voetbalelftal hier een WK finale ging spelen! Het dorpje was volledig omgetoverd tot een Hollandse enclave. Overal waren wielrenners in de kleding van Alpe d'HuZes. De straten waren versierd met talloze oranje ballonnen. In de winkels, café's en restaurants hingen posters van Alpe d'HuZes en er hingen talloze affiches waarop de Alpe d'HuZessers welkom werden geheten. Een feestelijk begin voor wat een hele mooie week zou gaan worden!
Nadat wij wat hadden gegeten gingen wij weer terug naar 'ons' dorpje. Hiervoor moesten wij de onderste 16 van de 21 haarspeldbochten die wij eerder naar beneden waren gereden nu omhoog rijden. Oeps... dat was even schrikken!!! De weg liep toch aanmerkelijk sterker omhoog dan ik mij had voorgesteld. Slik...

Kick off Alpe d'HuZes 2009

2009-05-24T11:16:00.000-07:00

Vandaag was in Tiel de officiële kick-off voor de Alpe d’HuZes 2009. Het was weer een indrukwekkende bijeenkomst, waar heel veel mensen bij aanwezig waren. De officiële opening werd onder meer gevuld met inspirerende woorden van Coen Veenendaal en een toespraak van Frits Barend. Verder was er een optreden van Margriet Eshuijs en Maarten Peters. Het nummer dat zij speciaal voor Alpe d'HuZes hebben gemaakt was helemaal raak. Ik kreeg er kippenvel van!

Ook werd de kleding vandaag uitgereikt. Er zijn in totaal 300 verschillende tenues gemaakt. Waanzinnig! De kleding zag er geweldig uit. De logo's op mijn tenues waren perfect afgedrukt. Mijn bestelling was (met uitzondering van de sokken) compleet. Er is achter de schermen keihard gewerkt om ook dit voor elkaar te krijgen. Ik heb hier hele diepe bewondering voor!

De organisatie van deze dag verdient een heel groot compliment. Als dit maatgevend is voor wat wij in de eerste week van juni mogen verwachten, dan gaat het een onwaarschijnlijk mooi evenement worden!

Aan tafel!

2009-05-22T07:25:00.001-07:00

Vandaag was ik op bezoek in de studio van Radio M. Ik was uitgenodigd om in het programma 'Aan tafel!' iets te vertellen over (mijn deelname aan) Alpe d'HuZes. Best spannend hoor! Liesbeth de Moor (de presentatrice van het programma) was gelukkig een goede gastvrouw en ik voelde mij hierdoor al vrij snel op mijn gemak. Liesbeth had zich goed voorbereid en ik hoefde met mijn antwoorden alleen maar haar vragen te volgen. Eigenlijk viel het best wel mee. Achteraf heb ik nog heel veel onbenoemd gelaten (het is bijvoorbeeld jammer dat ik niet iets heb gezegd over het anti-strijkstok beleid van Alpe d'HuZes). Ach ja, het zou toch onmogelijk zijn geweest om alles aan bod te laten komen...

Halverwege de uitzending liep Rick van Manen ook nog even de studio binnen. Hij had vorig jaar een filmpje gemaakt over Alpe d'HuZes ('een dag vol emoties'). Door dit filmpje heb ik Alpe d'HuZes leren kennen. Deze reportage sprak mij destijds zo sterk aan, dat ik direct nadat ik het had bekeken besloot om in 2009 mee te willen doen. Rick vertelde mij dat ook hij dit jaar gaat proberen om de beklimming naar Alpe d'Huez zes keer af leggen. De beelden hadden blijkbaar ook op hem zelf een hele diepe indruk gemaakt!

Heerlijk Houten Festival
Ik had al eerder verteld over de steun die het Heerlijk Houten Festival had toegezegd (zie het bericht van 15 mei). Een erg mooi gebaar en natuurlijk was ik dan ook graag bereid om de betrokkenheid van dit festival bij Alpe d'HuZes tot uitdrukking te laten komen. De organisatie nodigde mij uit om op hemelvaartsdag tijdens het festival op het plein van het Oude Dorp in Houten de Alpe d'Huez te beklimmen (op de Tacx). Deze uitnodiging betekende voor mij een extra training; ik heb de beklimming naar Alpe d'Huez drie keer gedaan. Tijdens het fietsen heb ik met heel wat mensen kunnen praten over Alpe d'HuZes. Ook nu weer bleek dat kanker een ziekte is waar eigenlijk iedereen wel eens mee te maken heeft gehad. Tussen de gesprekken door zijn er ook meerdere mensen geweest die een sponsorformulier hebben ingevuld. Geweldig hoor!!!

Rondje grensgebied zuid Limburg / België

2009-05-17T13:04:00.000-07:00

Vrijdagavond ben ik samen met Dennis afgereisd naar Eijsden (net ten zuiden van Maastricht) om samen een stuk te gaan fietsen. Doordat wij al vrijdag die kant op gingen konden wij zaterdagochtend uitgeslapen en toch bij tijds op de fiets zitten. Het werd een pittig rondje waarbij wij een flink aantal hellingen moesten beklimmen: Montagne St.Pierre, Eben-Hallembaye ,Côte de Richelle, Les Waides, Grijze Rots, Bois d'Ansy, Crindael, Bovenste Bosch, Vijlenerbos (Camerig), Kruisberg (Botterweck), Eijserbosweg, Doodeman, Sibbergrubbe en de Cauberg. Halverwege de rit hebben we heerlijk gelunchd bij de enige echte berghut van Nederland: 't Hijgend Hert. Het weer zat erg mee: het was half bewolkt, droog en een graadje of 16. De wind was wel een beetje spelbreker: toen wij naar het oosten reden kwam de wind uit het zuidoosten en toen wij terugreden leek het alsof de wind was gedraaid naar het zuidwesten... En na verloop van tijd zuigt zo'n windkracht 4 al snel heel wat kracht uit je benen! Daarnaast had Dennis een beetje pech met lekke banden: één keer voor én achter, één afgebroken ventiel en later nog een keer een lekke band. Maar verder was het helemaal geslaagd. Een goede training waar ik weer heel wat wijzer van geworden ben!

Heerlijk Houten Festival steunt Alpe d'HuZes

2009-05-15T07:03:00.000-07:00

Op Hemelvaartdag is het in Houten ieder jaar extra gezellig. Het 'Oude Dorp' in Houten is dan het decor van het Heerlijk Houten Festival. Deze dag is een combinatie van niet alledaagse attracties en vermaak. Er zijn dan circa 30 activiteiten, waaronder straatvoetbal, een lasergame experience, een mega obstakelbaan, een dweilband en een vuurspuger.

De organisatoren van dit festival (Lions Club Houten en de JCI Kromme Rijn) kijken ter gelegenheid van dit festival naar de goede doelen van de Houtense gemeenschap. Dit jaar is er besloten om ook een financiële bijdrage te leveren voor mijn deelname aan Alpe d'HuZes. Ook dit is een manier waarop Houten laat zien fietsstad van Nederland te zijn!

Artikel in Trajectum

2009-05-14T05:46:00.000-07:00

In de Trajectum (een onafhankelijk magazine van de Hogeschool Utrecht) is een achtergrond artikel geplaatst over de betrokkenheid van HU medewerkers met verschillende goede doelen. In dit artikel is ook aandacht besteed aan mijn deelname aan Alpe d'HuZes:

Wat voor vrijwilligerswerk doe je?
'Ik doe mee aan Alpe d'HuZes (www.hu6.nl). Op 4 juni ga ik proberen om op één dag minimaal zes keer de beklimming naar de Alpe d'Huez af te leggen. Hiermee wordt geld bijeen gebracht voor de strijd tegen kanker, in het bijzonder voor het onderzoeksprogramma A-Care, dat zich richt op het verbetering van de mogelijkheden tot revalidatie van kankerpatiënten.'

Waarom dit doel?
'Ik heb binnen mijn familie (mijn moeder), in mijn vriendenkring, op mijn werk en bij nog enkele mensen in mijn directe omgeving meegemaakt wat er gebeurt als wordt geconstateerd dat je kanker hebt. In veel gevallen zijn er mogelijkheden tot een succesvolle behandeling, maar dat is helaas niet altijd het geval. Ik ben ervan overtuigd dat er veel pijn en verdriet kan worden voorkomen door meer onderzoek te doen naar verbetering van de mogelijkheden tot behandelingen.'

Moeilijkste moment?
'Ik heb in het verleden redelijk wat aan duursport, zoals hardlopen en wielrennen, gedaan. De afgelopen twintig jaar heb ik vrijwel geen sportieve prestaties meer geleverd. Bovendien was ik niet geheel "schadevrij", had bijvoorbeeld knieklachten. Dit betekent dat ik serieus aandacht moest besteden aan de voorbereiding. Hoewel ik inmiddels met sprongen vooruit ben gegaan, zal het een enorme klus worden. De grootste uitdaging zit in het rijden op reserves. Gek eigenlijk... dat het mijn grootste uitdaging zal zijn om het rustig aan te doen.'

Mooiste moment?
'Ik zal er in de voorbereiding voor zorgen dat ik tijdens de beklimming regelmatig denk aan de mensen die mij hebben geïnspireerd om mee te doen aan deze actie, de zogenaamde 'ankertjes'. Die heb ik hard nodig om een prestatie neer te zetten waartoe ik uit mijzelf nooit toe in staat zou zijn geweest. Het moment waarop ik mijn laatste beklimming heb afgerond zal uiteraard bijzonder zijn: het "finish-gevoel". Het is indrukwekkend om zoveel steun te krijgen voor mijn deelname aan deze actie; dit geeft mij het gevoel dat ik deze klus niet in mijn eentje hoef te klaren.'

Lesje van de meester

2009-05-04T14:20:00.000-07:00

Toen ik in de vijfde klas zat op het VWO, kwam er een jongen bij ons op school die ook aan (race)fietsen deed (Jurgen). Al snel werd het mij duidelijk dat hij meer snelheid in zijn benen had dan ik, maar als ik flink mijn best deed kon ik redelijk bij hem in het spoor blijven. Hij bleef zitten in 5 VWO, ik niet. We verloren elkaar daardoor een beetje uit het oog.

Dit jaar kwamen we elkaar na zo'n 24 jaar weer tegen (op Hyves). Ook hij heeft aangegeven als sponsor mijn deelname aan Alpe d'HuZes te steunen. Meteen maakte wij een afspraak om ook weer eens samen een rondje te gaan fietsen. Gelukkig had hij net een blessure opgelopen met het hardlopen. Met een beetje mazzel zou ik hem hierdoor dit keer wel kunnen volgen op de fiets.

Gisteren was het dan zover. Helaas, hij was in vorm. Wij zouden 'mijn' rondje Utrechtse Heuvelrug gaan fietsen. Ik zou dus het thuisvoordeel hebben. Ook hierin had ik mij vergist. Zijn schoonmoeder woont in Amerongen; hij kende de omgeving minstens net zo goed als ik... Een 'verrassingsaanval' op de Amerongse Berg, de Koerheuvel of de Grebbeberg zou dus kansloos zijn. Bovendien moest ik er rekening mee houden dat we tegen de wind in terug moesten over de lekdijk vanuit Rhenen via Wijk bij Duurstede naar Houten. Ik moest dus nog wat kruit overhouden voor het tweede deel van de rit.

Tot mijn grote opluchting kon ik het tempo van Jurgen redelijk volgen. Op de heuveltjes leerde de meester mij dat ik voorlopig nog even geen illusies hoefde te hebben, maar het lukte mij wel om aardig bij hem in de buurt te blijven. Het was een bijzonder aangenaam ritje, ondanks de regen en de tegenwind op de terugweg. Wat mij betreft absoluut voor herhaling vatbaar!

Medische controle

2009-04-18T00:30:00.000-07:00

Gisterochtend (om 08:00 uur) heeft de heer Roelof Peters, docent/onderzoeker verbonden aan de faculteit Gezondheidszorg van de Hogeschool Utrecht, een aantal gezondheidstesten bij mij afgenomen. Hierbij is gekeken naar het glucosegehalte in mijn bloed, mijn cholesterolgehalte (LDL, HDL) en triglyceridewaarde. Er is ook gekeken naar mijn bloeddruk (boven/onder). Vervolgens werd ik onderworpen aan een inspanningstest. De resultaten gaven een indicatie van mijn conditie. Hierbij is gebruik gemaakt van waarden voor mijn maximale inspanningscapaciteit en mijn hartfrequentie (bij rust, maximaal en bij aanvang verzuring). Ook is er een ‘hartfilmpje’ (elektrocardiogram of ECG) gemaakt, zowel in rust als tijdens inspanning.

De resultaten die uit dit onderzoek naar voren kwamen zagen er goed uit. Geen bijzonderheden en mijn conditie is significant beter dan die van mannelijke leeftijdsgenoten (zegt dit iets over mij of over mijn leeftijdsgenoten?). Verder is het mij duidelijk geworden dat ik in de nacht voor Alpe d’HuZes maar beter geen Kasteelbier(en) kan drinken...

Ik heb ook huiswerk meegekregen. De uitslag van de test liet zien dat de kracht in mijn benen op dit ogenblik de voornaamste beperkende factor is. In het bijzonder zal ik verder moeten gaan met het versterken van mijn rechterbeen. Tenslotte zal ik nog even goed moeten kijken naar de hoogte van mijn zadel. Uit de test bleek dat een juiste instelling hiervan wellicht mijn prestaties nog kan verbeteren.

Ik wil Roelof Peters bedanken voor de gastvrijheid (de koffie!), voor de tijd die hij heeft vrijgemaakt voor dit onderzoek en voor de toelichting die hij mij heeft gegeven op het onderzoek en de resultaten!

Voorlichting op de Zonnewijzer

2009-03-25T01:25:00.000-07:00

In het berichtje dat ik op 10 februari heb geplaatst vertelde ik dat de Zonnewijzer, de school waar mijn zoontje op zit, mijn deelname aan Alpe d'HuZes steunt. De school heeft deze steun vorm gegeven door de ouders van de kinderen op deze school te vragen om een bijdrage voor iedere keer dat ik op 4 juni Alpe d'Huez weet te bereiken vanuit Bourg d'Oisans.

Vandaag heb ik de kinderen op de school verteld over Alpe d'HuZes. Ik had hiervoor een trainingsopstelling in elkaar gezet (de beklimming naar Alpe d'Huez via de Tacx). Daarnaast had ik een powerpoint presentatie gemaakt. Per groep vertelde ik iets over het evenement. Waar ligt Alpe d'Huez? Hoe lang is de beklimming? Hoe hoog is die berg? Wat zijn haarspeldbochten? Natuurlijk heb ik ook verteld over het doel van deze actie. Bij de groepen 5 tot en met 8 heb ik hierbij gebruik gemaakt van het filmpje 'Paultje en de draak'.

Het was een geweldige ervaring! Best spannend hoor, want het gaat natuurlijk wel ergens over. Ik had al snel een idee over hoe je iets moet vertellen over het fietsen naar Alpe d'Huez. Het was een grotere uitdaging om op een verantwoorde manier kanker bespreekbaar te maken. Daarbij moest ik ook nog per groep de juiste woorden kiezen (tegen de kinderen in de bovenbouw praat je toch op een heel andere manier dan tegen de jongste kinderen op school). Bovendien zijn er kinderen die al zelf direct geconfronteerd zijn geweest met deze ziekte (zelf, familie, buurtgenoten). Dit vroeg om extra zorgvuldigheid. Ik schrok even toen ik opeens een meisje zag met tranen in haar ogen. Achteraf bleek dat het niet emoties waren geweest; ze had haar vinger een beetje gesneden aan de plankbandhouder die naast haar stond...

Goede buren en (verre) vrienden

2009-03-22T01:48:00.000-07:00

Er zijn inmiddels al heel veel mensen die hun steun hebben gegeven aan mijn deelname aan Alpe d’HuZes. Je kan de lijst met sponsors bekijken op mijn website onder het kopje ‘sponsoring’. Naast de Hogeschool Utrecht zijn er nog drie bedrijven die een bijdrage hebben toegezegd: Fietsplus de Kruif (zie: Een speciale sponsor), Rovsing Dynamics en MaxGrip. Bovendien heeft de basisschool waar mijn zoontje op zit (pcbs De Zonnewijzer in Houten) de ouders van de kinderen op school gevraagd om een bijdrage voor iedere keer dat ik op 4 juni de top van de beklimming weet te bereiken (zie: Zonnewijzer steunt Alpe d'HuZes).

De teller begint al behoorlijk op te lopen. Op dit ogenblik zijn de totale opbrengsten ruim EU 9.500,=. Hiervoor moet ik er op 4 juni wel in slagen om de gehele klim naar Alpe d’Huez zes keer te bedwingen. Ik durf mijn streefbedrag nog altijd niet hardop uit te spreken, maar we zijn onderweg...

Ik merk dat iedere toezegging mij weer extra motiveert; het geeft mij niet alleen zin om te trainen, maar ook om door te gaan met de zoektocht naar sponsors. Er is veel steun vanuit mijn directe omgeving. Daarnaast heb ik ook al een aantal bijdragen toegezegd gekregen uit onverwachte hoek, zoals van oud klas-/studiegenoten, van oud collega’s en van oud buurtgenoten. Dat je niet alleen afhankelijk bent van (verre) vrienden bij een evenement als deze blijkt maar weer eens uit de sponsoring door Rovsing Dynamics en MaxGrip. Deze bedrijven zijn het resultaat van een wervingsactie van één van mijn buren. Geweldig!!!

Ik wil iedereen die zich nog niet heeft aangemeld als sponsor van Alpe d'HuZes van harte uitnodigen om met mij mee te doen. En als je nog suggesties hebt voor bedrijven of instellingen die ik zou kunnen benaderen: laat het mij weten!

Le printemps est arrivé!

2009-03-21T13:37:00.000-07:00

Wat was het een mooie dag!!! Ideaal weer om lekker wat kilometers te maken. Dit keer hoefde ik niet alleen te rijden. Dennis was met de auto naar Doorn gekomen om het samen met mij een rondje Utrechtse Heuvelrug te doen.
Nadat we de Amerongse Berg, de Koerheuvel en de Grebbeberg achter de rug hadden, reden we aan de zuidkant van de Lek over de dijk terug richting Wijk bij Duurstede. Op zich was er niet eens zo veel wind, maar nadat hij ons 18 kilometer lang tegemoet was gekomen begonnen de benen wel een beetje vol te lopen. De pont van Rijswijk naar Wijk bij Duurstede was dus een welkome onderbreking. In Doorn nam ik (na een hapje en een drankje) weer afscheid van Dennis. De laatste 17 kilometers gaven mij de mogelijkheid om nog even stevig op de pedalen te stampen. Lekker hoor!

Wat is het toch heerlijk dat het weer lente is!

Een speciale sponsor

2009-03-17T03:28:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag ben ik weer even langs geweest bij de fietsenwinkel van Paul de Kruif in Driebergen. Nicole (mijn vrouw) had een fiets nodig en we hebben dus even bij hem gekeken of hij haar kon helpen. Terwijl Nicole een proefritje maakte vertelde Paul mij dat hij mijn deelname aan Alpe d’HuZes wilde steunen met een financiële bijdrage. Zijn steun is voor mij extra bijzonder, omdat de ziekte van zijn vrouw (Inge) voor mij een belangrijke aanleiding was om mee te doen met deze actie.

Maandag heb ik gesproken met een marketing manager van Fietsplus, de keten waar de winkel van Paul de Kruif bij is aangesloten. Hij gaf aan dat de bijdrage van Paul de Kruif zal worden aangevuld door Fietsplus. Hierdoor is het voor mij mogelijk om het logo van zijn zaak op mijn wielershirt te laten drukken. Ik zal dit logo met trots op 4 juni dragen!

Nog wel zorgen dat ik een logo in EPS vector formaat te pakken krijg...

Trainingsritje

2009-03-15T14:39:00.000-07:00

Hoe hard ik mijn best ook deed, het lukte mij niet om te achterhalen wanneer ik voor het laatst een trainingsrondje had gereden... In ieder geval al weer heel wat weken geleden. Oef, met nog maar een dag of 80 te gaan werd het toch wel hoog tijd om weer eens wat kilometers te gaan maken. Dit keer heb ik mijn korte standaard rondje gedaan (van deur tot deur precies 60 kilometer).
Eerst redelijk beschut naar het oosten. Even de benen laten verzuren door vanuit Overberg op het grote blad over de Amerongse Berg heen te kletsen. Vervolgens met pijn in mijn benen vanuit Amerongen over de lekdijk richting Wijk bij Duurstede en Houten tegen de straffe wind in harken. Ik was lekker leeg toen ik thuis kwam. Dit was een goede les: het wordt nu echt de hoogste tijd om flinke ritten te gaan maken!

Tweede deelnemersbijeenkomst

2009-03-07T21:00:00.000-08:00

Vandaag was er weer een bijeenkomst georganiseerd voor de deelnemers aan Alpe d’HuZes. Dit keer had het sportcomplex Omnisport in Apeldoorn hiervoor de deuren geopend. Zowel ’s morgens als ’s middags gaven Peter Kapitein en Coen van Veenendaal deelnemers nog een extra shot inspiratie. Ook de aanwezigen kregen hierbij een mogelijkheid om iets te vertellen over het verhaal achter hun deelname. Niet helemaal mijn stijl (zie ook: eerste deelnemersbijeenkomst), maar het geeft wel een goede indruk van de essentie van Alpe d’HuZes. Er was een mogelijkheid om deel te nemen aan een baanclinic (onder begeleiding van fietsvereniging ‘De Adelaar’ uit Apeldoorn). Ook was er een mogelijkheid om wielerkleding te passen (als je straks één of meerdere beklimmingen naar Alpe d’Huez wil afleggen is het niet geheel onbelangrijk dat je kleding een beetje goed zit). Ik vond vooral de manier waarop je gericht informatie kon verzamelen goed georganiseerd. Er waren verschillende informatiepunten voor de beantwoording van specifieke vragen. ’s Middags werd er door een aantal mensen een stuk gefietst in de omgeving van Apeldoorn.

Ik heb ongelooflijk veel waardering voor de organisatie van Alpe d’HuZes. Alleen al de organisatie van deze dag… Ik ben heel dankbaar voor hun inzet. Zij maken het voor mij mogelijk om iets te doen met de inspiratie die ik heb gekregen van kankerpatiënten in mijn directe omgeving.

Zonnewijzer steunt Alpe d'HuZes

2009-02-10T13:35:00.000-08:00

Stan (onze zoon) zit op basisschool de Zonnewijzer. Ik heb al een aantal jaar contact met deze school en hierdoor wist ik dat één van de teamleden in de zomervakantie van 2005 is overleden aan de gevolgen van kanker. Ruud König, directeur van deze school, vertelde mij dat er op dit ogenblik teamleden zijn met familieleden waarbij kanker is vastgesteld. Ook wordt één van de kinderen op de school al ruim een jaar behandeld aan leukemie. Bovendien zijn er enkele ouders van kinderen op de Zonnewijzer waarbij kanker is geconstateerd. Ik weet nog maar al te goed hoe betrokken een basisschool is in deze gevallen. Op de basisschool waar ik vorig schooljaar werkte hadden wij te maken met vergelijkbare ziektegevallen. De ervaringen van toen houden mij nog altijd heel erg bezig. Ik kan mij dus heel goed voorstellen dat dit ook bij het team van de Zonnewijzer heel veel losmaakt.

Ruud heeft aangegeven dat de Zonnewijzer graag steun wil geven aan (mijn deelname aan) Alpe d'HuZes. Dit is gedaan door deze actie onder de aandacht te brengen bij alle ouders van de kinderen op deze school. Aan de ouders is gevraagd om een bijdrage voor iedere keer dat ik op 4 juni de beklimming succesvol weet af te leggen. Ik ben erg benieuwd wat deze actie gaat opleveren!

In een huis aan huis krantje, het Houtens Nieuws ('t Groentje), is een artikeltje geplaatst over deze steun aan Alpe d'HuZes.

Mysterieuze donatie

2009-02-01T13:38:00.000-08:00

Ik heb de afgelopen periode niet alleen bedrijven, instellingen en organisaties benaderd in mijn zoektocht naar sponsors/donateurs. Ook een aantal vrienden, familieleden, (oud) collega’s, buurtgenoten en andere bekenden heb ik gevraagd om met mij mee te doen. Inmiddels komen de eerste reacties binnen. Geweldig!!! Naast de reacties van mensen in mijn directe omgeving, heb ik ook uit onverwachte hoek al enkele reacties gekregen. Zo ontving ik een ingevuld formulier van een gezin uit Amerongen. Wij hebben dit gezin ontmoet tijdens onze vakantie op Tenerife. Verder ontving ik een sponsortoezegging van een overbuurvrouw van mij (althans… dat was zij 25 jaar geleden). Over buren gesproken: ook de buren uit Montfoort (het is inmiddels ook al weer een jaar of 6 geleden dat wij naast elkaar woonden) en mijn huidige buren en overburen hebben zich niet onbetuigd gelaten. De ‘schoenenpremie’ van een oud studiegenoot is ook een heel mooi gebaar. Ik zou zo nog wel een tijdje kunnen doorgaan. Binnenkort zal ik op de sponsorpagina van mijn website een lijst plaatsen van iedereen die met mij meedoet. Ik zal dan ook een actueel totaalbedrag tonen.

Er is ook een mysterieuze donatie binnengekomen. Iemand heeft een bedrag direct overgemaakt op het rekeningnummer van Alpe d’HuZes (37.31.46.116 - Stichting Alpe d'HuZes, Everdingen). Het betalingskenmerk van deze betalingsopdracht was 00057. Hiermee is dit bedrag geregistreerd als sponsorbedrag achter mijn naam. Helaas weet ik niet welke mysterieuze sponsor schuil gaat achter deze bijdrage. De naam komt mij vooralsnog niet bekend voor (MR DU Fxxx, de laatste drie letters heb ik om privacyredenen even weg gelaten). Wie kan mij helpen bij het ontrafelen van dit mysterie?

De organisatie van Alpe d’HuZes relativeerde mijn behoefte om de identiteit van deze donateur te achterhalen: “ook mysterieuze donaties tellen voor 100% mee !”. Ach, daar hebben ze natuurlijk ook helemaal gelijk in.

70 Jaar!!!

2009-01-27T13:26:00.001-08:00

In het najaar van 1996 werd er bij mijn moeder kanker vastgesteld. Een soort van darmkanker. Ik heb de weken die volgden op dit bericht in een soort van roes ervaren. Na een vervolgonderzoek kreeg mijn moeder van haar arts te horen dat er voor de vorm van kanker die zij had geen behandeling bestond. Hiermee hield het dus verder op en mijn moeder kon weer naar huis gaan...

Het is natuurlijk niet mogelijk om exact te achterhalen wat de arts letterlijk heeft gezegd. Ik begrijp nog steeds niet waarom hij dit mijn moeder heeft verteld toen zij alleen was. Hoe kan een patiënt zo'n bericht tot zich door laten dringen? Dit kan toch niet waar zijn? Daar zat ze dan in haar eentje...

Het gezin was een bonte verzameling van emoties. Ik was een struisvogel, ontkende de informatie volledig en vierde de thuiskomst van mijn moeder met een doos gebak. Mijn vader heeft zich heel erg boos gemaakt op het ziekenhuis. Ik weet eigenlijk niet meer zo goed hoe mijn broer en zus het bericht verwerkten (wij waren overigens ook niet gewend om zo over onze gevoelens te praten). Mijn moeder werd vooral heel strijdbaar. Zoiets als: "Ja, maar wacht eens even... zo gaat het dus niet gebeuren! Ik ga dit verhaal een hele andere wending geven!".

Mijn moeder is in het begin van 1997 opnieuw onderzocht. Er is een behandelplan opgesteld. Er werd bij haar een operatie uitgevoerd waarbij er een behoorlijk stuk van haar darm is verwijderd. Het vervolgtraject bestond uit chemokuren. Zij zou hier onder meer blaren van in haar mond krijgen en haar haar zou uitvallen. Mijn moeder vond het niet verstandig om te wachten met het uitzoeken van een pruik tot het moment waarop ze eigenlijk al een pruik zou moeten dragen. Als vrij snel had zij dus een nieuw kapsel in huis.

Het bericht dat mijn moeder in december 1996 had meegekregen bleek uiteindelijk loos alarm. Mijn moeder had gelijk gekregen: het verhaal kreeg een andere wending. Ja, ze heeft last gehad van blaren in haar mond. En ja, haar haar is stevig uitgedund... Maar ze heeft dit gevecht gewonnen. En die pruik? Die heeft nooit de functie gekregen waarvoor deze ooit was aangeschaft! Om de lieve vrede binnen de familie te bewaren zal ik hier maar niet de foto's tonen die ik van mijn schoonzus en van mijn zwager heb gemaakt... :-)

Vandaag (ruim 12 jaar na 'het bericht') vierden wij de 70e verjaardag van mijn moeder. Dinsdag is 'pake en beppe dag'; mijn ouders halen mijn zoontje (bijna 5 jaar) op uit school om een gezellig middagje lol te maken met elkaar. Zo ook vandaag. De verjaardag van mijn moeder werd dus bij ons gevierd (een etentje buiten de deur). Ik kan niet beschrijven wat haar verjaardag voor mij betekent, maar ik kan dit wel laten zien met deze foto van mijn moeder en mijn zoontje (najaar 2007).

Gefeliciteerd ma! x

Promotiefilmpje

2009-01-23T07:10:00.000-08:00

Met dank aan Jacco Hamilton (redactie HU Media), Ivo Buigues Nieuwenhuizen (redactie HU Media), Thirza Stam (corporate communicatie Hogeschool Utrecht).

Voorbeeldformulieren

2009-01-17T05:01:00.000-08:00

Ik heb al veel positieve reacties gekregen op mijn deelname aan Alpe d’HuZes. Er wordt veel waardering uitgesproken voor het doel van deze actie. Daarnaast is er ook veel bewondering voor de vorm waarin wij deze strijd aangaan (de beklimmingen naar Alpe d’Huez). Realisten plaatsen overigens in mijn geval nog wel wat vraagtekens bij de haalbaarheid van dit avontuur. Het zal duidelijk zijn dat ik hier alleen maar nog meer door gemotiveerd raak!

Het is mooi wanneer er zoveel waardering wordt uitgesproken... zolang het hier maar niet bij blijft. Met mijn sportieve prestatie op zich bereiken we natuurlijk nog helemaal niets: het gaat om het geld dat ik bij elkaar weet te fietsen. En hiervoor heb ik dus sponsors/donateurs nodig!

De afgelopen periode heb ik in mijn zoektocht naar sponsors vooral veel bedrijven, organisaties en instellingen benaderd. Nadat de Hogeschool Utrecht al een bedrag van 2.500 euro had toegezegd, lijkt het erop dat er (vooral dankzij de hulp van mijn buurman) nog een aantal geldschieters zijn gevonden. Ik verwacht binnenkort concrete afspraken te kunnen maken.

Het zijn niet alleen bedrijven of instellingen die een bijdrage kunnen leveren aan deze strijd tegen kanker. Ook jij kunt meedoen aan dit initiatief. Ik heb de afgelopen weken enkele keren te horen gekregen dat het lastig is om te verzinnen welke bedragen je nou zou moeten invullen. Ik ben daarom maar zo vrij geweest om drie formulieren in te vullen als voorbeelden. Met voorbeeld 1 en voorbeeld 2 spreek je waardering uit de inspanning die ik ga leveren. Met voorbeeld 2 geef je ook nog een beloning voor de door mij bereikte prestaties; hiermee stimuleer je mij om daadwerkelijk tot het uiterste te gaan. Met voorbeeld 3 doneer je alleen als ik op 4 juni bepaalde resultaten heb bereikt.

Dit zijn slechts voorbeelden. Je kan de bedragen natuurlijk aanpassen naar eigen wens. Heb je een ander leuk idee voor sponsoring? Prima! Stuur mij even een emailtje en laat het mij weten wat je in gedachten hebt.

Alvast bedankt!!!!

Een mooi begin van de dag

2009-01-15T00:01:00.000-08:00

Ik las net het SMS berichtje dat ik ontving van een maat van me. Ik heb op 18 juni 2008 iets verteld over zijn zoontje. Vorige week woensdag is er weer een controle geweest (MRI scan). Gisteren kregen zij het resultaat van deze controle: er was niets te zien op de MRI. Dit is natuurlijk geweldig nieuws! Ook de vorige controle had goed nieuws gebracht. Dit zal het gezin ongetwijfeld helpen om weer vooruit te durven denken. Wat een mooi begin van de dag!

Gisteravond heb ik de hele klim naar Alpe d'Huez gedaan op de Tacx. Poefh... het viel niet mee... Ik zal de komende maanden nog stevig moeten doortrainen!

Afscheid

2009-01-12T15:31:00.000-08:00

Op 6 januari vertelde ik over het overlijden van de moeder van twee kinderen op 'mijn schooltje'. Vandaag hebben wij afscheid genomen van haar.

Het was wat onwennig om mijn oud collega's hier te ontmoeten. Ik heb hun aanwezigheid met name de afgelopen week enorm gemist en ik was erg blij om weer even bij ze te zijn. Er waren veel kinderen en ouders die ik nog kende uit 'mijn basisschool periode'. Ik was dankbaar voor de mogelijkheid om samen met hen bij dit afscheid aanwezig te mogen zijn.

Ik was onder de indruk van de herinneringen die werden opgehaald door haar broer, haar vriendinnen en haar man. Toen haar man opstond om iets te zeggen kreeg hij een soort bemoedigend handje in de rug van zijn zoon en dochter. "Kom op pa, het lukt je wel", leek dit gebaar te zeggen. Ik schiet weer vol als ik hier aan denk.

Lieve Inge, fiets je met mij mee? Ik zal je hulp hard nodig hebben! Ik zorg ervoor dat er een bidon met rose gevuld zal zijn...

Virtueel de Alpe d'Huez op!

2009-01-11T23:00:00.000-08:00

De Hogeschool Utrecht wordt tijdens Alpe d'HuZes vertegenwoordigd door zowel een personeelslid als een student: naast mij doet ook Mark Mol mee. Mark is een tweedejaars student Bedrijfskundige Informatica. Om wat extra aandacht te vestigen op (onze deelname aan) Alpe d'HuZes worden er aanstaande dinsdag opnames gemaakt die gebruikt zullen worden voor een promotiefilmpje. Het leek mij wel een aardig idee om opnames te maken van een trainingsritje.... naar Alpe d'Huez!! Het is natuurlijk niet echt haalbaar om hiervoor af te reizen naar de Franse Alpen. Wij hebben er daarom maar voor gekozen om de Franse Alpen onze kant op te laten komen.

Ook nu blijkt ICT helemaal zo gek nog niet te zijn. Met behulp van een Fortius VR Trainer en wat software is het mogelijk om de beklimming naar Alpe d'Huez indoor af te leggen. Wij mogen voor de opnames gebruik maken van de Tacx van Ronald Pulleman. Hij is gisteren naar Houten toegekomen om alles te installeren en testen. Helemaal top natuurlijk!!! Niets is zo echt als de werkelijkheid, maar deze simulatie komt toch heel aardig in de buurt! Ook de komende weken zal ik zeker nog een paar keer het parcours gaan verkennen...

Voor de opnames mogen wij bovendien wielerkleding lenen van Coen van Veenendaal. Het moet nu wel een super promo worden!

P.S. Wist u overigens dat studenten Technische Informatica aan de Hogeschool Utrecht enige tijd geleden in het kader van een studieproject een soortgelijke simulator hebben ontwikkeld?

Slecht nieuws

2009-01-06T08:09:00.000-08:00

Op 22 december heb ik een berichtje geplaatst op deze weblog over een bijzonder mailtje. Het ging over de moeder van twee kinderen die op de basisschool zitten waar ik tot en met de afgelopen zomervakantie gewerkt heb.

Vandaag ontving ik het bericht dat zij is overleden. Deze dreun kwam onverwacht en keihard aan, ook al wist ik dat het zou gaan komen. Mijn gedachten gaan uit naar haar man, hun twee kinderen, overige familieleden en naar alle vrienden die de afgelopen maanden dichtbij haar stonden. Ook wens ik het team van de basisschool erg veel sterkte toe met het verwerken van dit bericht en met de opvang van de kinderen op school.

Ik ben dankbaar dat ik haar heb mogen ontmoeten!

Ik spring ternauwernood opzij
voor een vlinder.
Steigerend komt zij op mij af,
haar vonken spatten op mijn jas.
Zij vliegt voorbij, ik zie nog juist
hoe teer zij is.

(Toon Tellegen)

K-K-K-K-Koud!!!!!!

2009-01-02T10:00:00.000-08:00

Ik had gisteren al aangekondigd dat ik vandaag een stuk zou gaan fietsen (Houten-Rheden). Het was de bedoeling dat ik vanochtend zou vertrekken. Nicole zou samen met Stan gaan 'schatzoeken' (geocachen). Ik had met Nicole een plek afgesproken waar we met z'n drieën zouden lunchen. Zij zouden 's middags nog een schat opgraven in Rozendaal (aan de oostkant van Arnhem). Mijn fiets zou daar in de auto verdwijnen; het hele stuk terug fietsen leek mij nog geen goed idee...

Het weer zag er vanochtend niet gunstig uit; de wegen waren glad en bovendien was er kans op sneeuw/ijzel. Na lang aarzelen ben ik uiteindelijk toch maar opgestapt. Niet om de geplande 10:00 uur, maar een beetje later (12:45 uur). Ik zou hierdoor zonder tussenstop doorrijden naar de eindbestemming.

Oostenwind, rond het vriespunt... waar was ik met mijn gedachten toen ik met dit volslagen idiote plan aan kwam zetten? Vooral de 15 kilometer lang over de dijk tussen Kesteren en Heteren tegen de wind in harken slurpt alle kracht uit je lichaam weg. Gelukkig had ik er niet zo veel last van; het was inmiddels weer gaan vriezen, dus grote delen van mijn lijf waren inmiddels gevoelloos geworden.

Na de beklimming van twee heuveltjes bij Doorwerth (de Boersberg en de Italiaanseweg) besloot ik maar even te bellen met Nicole. Zij lag wat achter op schema met het schatzoeken en de schat bij Rozendaal zou niet meer lukken. Wij besloten dat zij mij zou oppikken in Oosterbeek. Ik moest nog wel even op haar wachten. Wat had ik het KOUD!!!!!!!!

Dit trainingsritje zal vast en zeker goed voor mij zijn. Op dit ogenblik kan ik het mij er even niets bij voorstellen; ik voel mij nu alsof ik tijdens een wintersportvakantie 6 x vanuit Le Bourg d'Oisans naar Alpe d'Huez heb gefietst...

Een gelukkig en gezond 2009!

2009-01-01T08:25:00.000-08:00

De beste wensen voor iedereen!! Ik hoop dat je iedere dag in 2009 als een cadeautje zal begroeten.

Dit jaar gaat het dus gebeuren... Nog 154 nachtjes slapen en dan is het zover. Morgen ga ik mijn eerste kilometers van dit jaar maken (Houten-Rheden, met onderweg de Amerongseberg, de Koerheuvel, de Grebbeberg, de Boersberg, de Italiaanseweg, de Holleweg en de Emmapiramide). Waarschijnlijk zal ik de Zijpenberg (Snippendaaleseweg) of de Posbank (Schietbergseweg) gebruiken om het restantje energie van mij af te schudden.

deel 1
deel 2

Ik hoop dat ik Velp opgepikt wordt, want na deze trip ook nog eens terugfietsen? Nee, nog even niet...

Artikel in Trefpunt Houten

2008-12-30T20:00:00.000-08:00

Vandaag verscheen het artikeltje in Trefpunt Houten (een huis-aan-huis krant met Houten en omgeving als verspreidingsgebied). Helaas bleek dat door een misverstand niet de laatste versie van het bericht is geplaatst, maar een eerdere versie. Op zich niet zo'n groot probleem. Gelukkig kon het artikeltje op de website nog wel worden aangepast: Houtenaar beklimt Alpe d’Huez. Met dank aan Mariska en de eindredactie van Trefpunt Houten!

Ik hoop dat er snel opnieuw aanleiding zal zijn om de media in te schakelen. Ik denk hierbij aan steun voor mijn actie door Houtense bedrijven en/of instellingen...

Een bijzonder mailtje

2008-12-22T22:00:00.000-08:00

Ik ontving vanavond een mailtje waarin mij en mijn gezin een heel fijn kerstfeest en een gezond 2009 werd toegewenst. Een aardig mailtje, maar op zich niet zo heel bijzonder...

Deze groet voor de feestdagen wordt echter heel speciaal als je het verhaal kent achter de afzender van dit mailtje. Dit mailtje kreeg ik van iemand die ik ergens in de afgelopen twee jaar heb leren kennen; hij en zijn vrouw hebben twee kinderen op de school zitten waar ik tot augustus gewerkt heb. Ik heb deze mensen leren kennen als positieve en zeer betrokken ouders (ik zie nog de beelden van dit feestende stel tijdens het sponsordiner voor het kunstgrasveld). Het afgelopen schooljaar kreeg zij te horen dat zij acute leukemie had. Hoewel de behandelingen (chemokuren) direct opgestart werden, werd vlak voor de zomervakantie duidelijk dat verdere behandeling gericht op genezing niet mogelijk was.

Het is heel bijzonder om een gezond 2009 toegewenst te krijgen van iemand die zich zo goed realiseert wat dit betekent. Ik zal de komende tijd regelmatig denken aan dit gezin. Het is de afgelopen weken niet zo goed gegaan met haar. Ik hoop dat zij voldoende opknapt om ook dit jaar nog de kerstdagen en de jaarwisseling enigszins te mogen vieren met haar familie.

Ook op 4 juni zal ik aan haar denken. Zij fietst met mij mee...

YES!

2008-12-16T20:00:00.000-08:00

Vandaag heb ik te horen gekregen dat de Hogeschool Utrecht het bedrag beschikbaar stelt dat ik nodig heb om mij definitief aan te kunnen melden voor deelname aan Alpe d'HuZes. Ik ben hier heel erg blij mee. Ik heb afgesproken dat wij in januari verdere afspraken maken over de manier waarop de betrokkenheid van de Hogeschool Utrecht tot uitdrukking zal komen. Ook moeten wij dan nog even kortsluiten hoe het geld over gemaakt zal worden.

Best goed nieuws

2008-11-22T20:00:00.000-08:00

Ik ontving gisteren een emailtje van de moeder van twee kinderen die op de school zitten waar ik het afgelopen jaar heb gewerkt. De jongste dochter had een soort van knobbel in haar voet. Na onderzoek bleek dat zij een vrij agressieve vorm van kinderkanker had (rhabdomyosarcoom). Er was een zwaar behandeltraject nodig om haar 'schoon' te krijgen. Helaas moest ik het verloop van deze behandeling op afstand volgen.

Ik was dus erg blij dat ik een bericht ontving van haar moeder. In dit bericht vertelde zij mij: "18 december start inderdaad het onderhoudsjaar voor mijn dochter. Sondevoeding zal dan niet meer nodig zijn, nierscans hoeven niet meer, haar zal gaan groeien, ze zal niet meer in aplasie komen en kan weer geruster het zwembad in springen. Het lijkt erop dat het echt ademhalen wordt vanaf dat moment, al is het ook wel erg spannend.".

Wat een goed nieuws! Ik weet dat er voor het gezin zelf veel tijd nodig zal zijn om de onzekerheid plaats te laten maken voor vertrouwen. Uit dit bericht klinkt echter al zoveel positief perspectief! Ja hoor, dit meisje gaat zich de komende jaren lekker druk maken over de dingen waar meiden van haar leeftijd zich druk over moeten maken (en ook die dingen zijn heel belangrijk!).

Ook deze meid gaat met mij mee de berg op...

Spelletjesavond

2008-11-19T20:00:00.000-08:00

Een maandje geleden ontving ik van mijn oud collega's bij de inspectie van het onderwijs (kantoor Zoetermeer) een uitnodiging voor een spelletjesavond. Ik heb zeer goede herrineringen aan de tijd die ik daar heb gewerkt (ik denk dan even niet terug aan het schrijven van rapporten...). Bovendien ben ik een groot liefhebber van bordspellen. Het leek mij dus erg leuk om erbij aanwezig te zijn!

Vandaag was het dan zover. Voor een hapje (pizza's) en een drankje was gezorgd. Er was een leuke groep oud collega's aanwezig. Er was veel te weinig tijd om met iedereen voldoende te kunnen spreken, maar het was in ieder geval leuk om met een aantal mensen weer bij te praten. We hebben tussen de hapjes, drankjes en gesprekken door ook nog redelijk wat spelletjes kunnen spelen. Het was een zeer geslaagde avond!!!

Aan het einde van de avond zaten we nog wat na te praten. Ik vertelde over mijn plan om volgend jaar in juni mee te doen aan Alpe d'HuZes. Er werd zeer positief gereageerd op mijn voornemen. Het was voor mij ook wel bijzonder om in dit gezelschap te praten over Alpe d'HuZes: in de periode dat ik er nog werkte werd er bij twee collega's borstkanker vastgesteld. Het gaat weer erg goed met hen, maar toch vergeet je zoiets niet snel. Na een korte stilte werd verteld dat er na mijn afscheid bij nog een derde collega borstkanker was geconstateerd. Deze collega was samen met mij begonnen bij de inspectie. Dit bericht kwam als een mokerslag aan. Het zou gelukkig wel goed onder controle zijn; zij zou inmiddels succesvol zijn behandeld.

's Avonds in de auto keek ik terug op een gouden avond... met een grijs randje.

Eerste deelnemersbijeenkomst

2008-11-08T20:00:00.000-08:00

Vandaag ben ik samen twee kandidaat ploegmaten naar de eerste deelnemers bijeenkomst gegaan. Het was vroeg op (locatie Amersfoort, aanvang 09:00 uur). Voor mijn beoogd teamgenoten zou deze bijeenkomst antwoord moeten geven op de vraag of zij zich definitief zouden aanmelden. Inmiddels was duidelijk dat er voor hen ook een aantal operationele 'uitdagingen' waren (zoals het vrij nemen in de eerste week in juni).

De manier waarop het programma werd ingevuld maakte op ons een vrij 'Amerikaanse indruk'. Er werd vooral veel gesproken over overtuiging, persoonlijke motivatie, noodzaak en succes. Wij hadden het gevoel dat wij voor de vorm waarin dit gebeurde misschien een beetje te nuchter zijn. Uiteindelijk hebben wij besloten dat ik onze aanmelding als team zou intrekken en dat ik mij individueel zou inschrijven. Hiermee zeg ik in feite dat ik ga proberen om op één dag minimaal 6 keer de beklimming naar Alpe d'Huez af te leggen... Ik lijk wel gek. Met deze uitspraak geef ik blijk van een beperkte realiteitszin. Net als iedereen die mij een beetje kent weet ik dat de kans van slagen minimaal is. Bovendien is er een grote kans op onherstelbare schade aan mijn heupen en knieën. Zekerheid van schade, kans op slagen minimaal... typisch een uitdaging voor mij!

Als je door de presentatievorm heenkijkt wordt je stil van de gedrevenheid waarmee zoveel vrijwilligers zo ongelooflijk veel werk verzetten! Ten opzichte hiervan lijkt het werk dat ik moet doen ter voorbereiding op mijn deelname (zoals training en sponsorwerving) slechts kinderspel. Ik heb enorme waardering voor alle inspanning die de organisatie van Alpe d'HuZes levert om dit evenement tot een succes te laten zijn.